บทที่ 155 ลักยิ้ม

“ขออภัยผู้ชมทุกท่านด้วยนะคะ เนื่องจากตอนนี้มีผู้เข้าแข่งขันท่านหนึ่งเกิดมีปัญหาทางด้านร่างกายกะทันหัน ดังนั้นการแข่งขันจึงจำเป็นต้องหยุดชั่วคราวค่ะ” พิธีกรรีบคว้าไมโครโฟนขึ้นมาแก้ไขสถานการณ์

ในขณะเดียวกัน การถ่ายทอดสดการแข่งขันก็หยุดลงด้วยเช่นกัน โดยมีโฆษณาเข้ามาคั่นชั่วคราว

เวลานับถอยหลังบนหน้าจอด้านหลังหยุดอยู่ที่ 13 นาที 57 วินาที อู๋หมิ่นฉีนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น ถามเจียงเฟิงว่ายังพอลุกขึ้นยืนไหวไหม เจ้าหน้าที่วิ่งไปถามบนที่นั่งผู้ชมว่ามีใครเป็นหมอบ้าง จางเชี่ยนที่ยืนอยู่ด้านหลังเจียงเฟิงถึงกับตกตะลึงกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันนี้

จริง ๆ แล้วเจียงเฟิงไม่ได้สลบไป เสียงแจ้งเตือนของระบบนับร้อยนับพันสายดังขึ้นในหัวเขาพร้อมกัน เขาไม่ได้ยินอะไรชัดเลย ได้ยินเพียงเสียงซ่า ๆ ดังอื้ออึง ราวกับสายฟ้าที่คดเคี้ยวสายหนึ่งระเบิดเปรี้ยงปร้างขึ้นในหัวของเขาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับมีเสียงฟ้าร้องทุ้ม ๆ ดังขึ้นข้างหู

“ไม่ ไม่เป็นไรครับ แค่มึนหัวนิดหน่อย ตาลายนิดหน่อย ผมนั่งพักสักครู่ก็ดีขึ้นแล้วครับ” เจียงเฟิงพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่งบนพื้นอย่างยากลำบาก เขารู้สึกเหมือนเมื่อกี้มีคนชกเข้าที่หัวเขาอย่างจัง ตอนนี้ลืมตาขึ้นมามองโลกก็เห็นฉากกลับหัวกลับหางไปหมด แถมยังมีเสียงวิ้ง ๆ ในหูตลอดเวลา

ไอ้เกมห่วยแตกนี่ สักวันเขาจะต้องไปร้องเรียนมันให้ได้!

“ลูกพ่อ/ลูกแม่ แกเป็นยังไงบ้าง!” หวังซิ่วเหลียนกับเจียงเจี้ยนคังวิ่งมาจากที่นั่งผู้ชม

“แม่ครับ ผมไม่เป็นไร แค่เมื่อกี้อยู่ ๆ ก็หน้ามืดไปหน่อย แล้วก็เลยล้มจนมึน ไม่เป็นไรครับ พักสักครู่ก็ดีขึ้นแล้ว” เจียงเฟิงกล่าว

“ติ๊ง ยินดีด้วย ผู้เล่นได้รับ: คำโกหก (ขั้นสูง)”

เจียงเฟิง: ...

เขาตาฝาดไปหรือเปล่า ทำไมถึงรู้สึกว่าหลังจากอัปเดตครั้งนี้จบลง ไอ้เกมห่วยแตกนี่มันยิ่งกำเริบเสิบสานมากขึ้น!

“ลูกพ่อเอ๊ย แกทำพวกเราตกใจแทบตาย!” เจียงเจี้ยนคังทำหน้าขวัญหนีดีฝ่อ

ในขณะเดียวกัน เจ้าหน้าที่ก็ไปเจอหมอฉุกเฉินคนหนึ่งบนที่นั่งผู้ชม

คุณหมอตรวจร่างกายเจียงเฟิงคร่าว ๆ แล้วก็ดูไม่พบปัญหาอะไร แต่ก็ไม่ได้พูดฟันธงเสียทีเดียว บอกว่าถ้าหากพวกเขาไม่วางใจ ก็สามารถไปที่โรงพยาบาลเพื่อตรวจอย่างละเอียดอีกครั้งได้

“ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร ผมพักสักสองนาทีก็ดีขึ้นแล้วครับ” จริง ๆ แล้วเจียงเฟิงก็ไม่มึนหัวแล้ว เสียงวิ้ง ๆ ในหูก็หายไปแล้ว เขาจึงลุกขึ้นจากพื้น ปัดผงเครื่องเทศที่หกใส่ตัวเองออก

เมื่อกี้ถ้วยนั้นหกหมดเลย เจียงเฟิงจึงต้องรบกวนเจ้าหน้าที่ให้ไปหยิบถ้วยใหม่มาให้เขา

ผ่านไปอีกหลายนาที ทุกคนเห็นว่าเจียงเฟิงไม่เป็นอะไรมากแล้วจริง ๆ ก็เลยแยกย้ายกันกลับไปประจำตำแหน่งของตัวเอง การแข่งขันจึงดำเนินต่อไป

“ผู้ชมทุกท่านคะ ยินดีต้อนรับกลับมาค่ะ เมื่อสักครู่เนื่องจากมีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นเล็กน้อย การแข่งขันจึงได้หยุดไปชั่วขณะ ตอนนี้การแข่งขันจะดำเนินต่อไปแล้วค่ะ” พิธีกรกล่าว

เจียงเฟิงจ้องมองผงเครื่องเทศและเครื่องปรุงรถถ้วยใหม่ตรงหน้า กับน้ำผักที่เหลืออยู่ไม่มากอย่างเงียบ ๆ

[ส่วนผสมหนึ่งถ้วย ประกอบด้วย: โป๊ยกั๊ก ตังกุย พริกไทย ตะไคร้ พริกไทยเสฉวน มินต์ ยี่หร่า กิ่งอบเชย ชะเอมเทศ ใบชิโสะ ดีปลี เฉ่าโก่ว ข่า เปลือกส้มตากแห้ง จื่อเฉ่า และเกลือ]

[น้ำผักหนึ่งแก้ว ประกอบด้วย: พริกชี้ฟ้า มะเขือเทศ ฟักทอง หัวไชเท้าขาว หัวหอมใหญ่ แครอท บวบ ผักกาดขาว เห็ดหัวลิง กะหล่ำปลีม่วง มันฝรั่ง และซูกินี]

ความรู้สึกเหมือนได้เปิดโปรแกรมโกงที่ห่างหายไปนานแบบนี้...

นัยน์ตาของเจียงเฟิงก็พลันชื้นขึ้นมา

เขาคือพระเอกที่สวรรค์ลิขิตมาจริง ๆ!

แชมป์ที่โชคชะตากำหนดไว้แล้ว!

ถึงแม้เกมห่วยแตกนี่จะมาสาย แต่ก็ไม่เคยขาดเลยจริง ๆ!

เหมือนกับนักเรียนปลายแถวที่กำลังเผชิญหน้ากับกระดาษคำตอบว่างเปล่าเพราะทำข้อสอบไม่ได้ไปกว่าครึ่ง แต่อยู่ ๆ ก็ได้รับโพยคำตอบที่นักเรียนหัวกะทิส่งมาให้ เจียงเฟิงแสร้งทำเป็นยกผงตรงหน้าขึ้นมาดม

อืม กลิ่นกิ่งอบเชยจริง ๆ ด้วย!

ใช่เลย เฉ่าโก่วกับข่า!

เปลือกส้มตากแห้งก็ได้กลิ่นแล้ว!

ความรู้สึกที่ได้เขียนคำตอบลงในข้อสอบทั้ง ๆ ที่มีเฉลยอยู่ในมือนี่มันช่างฟินสุด ๆ ไปเลย

เจียงเฟิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็เขียนกิ่งอบเชย ข่า เปลือกส้มตากแห้ง และเกลือ เพิ่มลงไปบนกระดานไวท์บอร์ด เพิ่มเครื่องเทศไปอีกสี่อย่าง เท่านี้ก็ได้ 22 คะแนนแล้ว เข้ารอบได้สบาย ๆ แน่นอน

หันกลับไปมองหน้าจอด้านหลัง ยังเหลืออีกสองนาที

แต่ผู้จัดงานนี่ก็กวนประสาทจริง ๆ ตอนแรกพิธีกรบอกว่านี่คือส่วนผสมของเครื่องเทศและเครื่องปรุงรส เจียงเฟิงก็นึกว่าเครื่องปรุงรสที่ว่านั่นหมายถึงพริกไทยป่น ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเกลือ

ไอ้ของอย่างเกลือนี่มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะดมกลิ่นออก ต้องอาศัยการเดาล้วน ๆ

ผงสีขาว ๆ ที่เหมือนเกล็ด ๆ นี่ทุกคนก็มองออก แต่คนที่จะกล้าเดาว่ามันคือเกลือหรือของอย่างอื่นกันแน่คงจะมีไม่กี่คน เพราะยังไงซะ ตอบผิดหนึ่งข้อก็โดนหักหนึ่งคะแนน ความเสี่ยงมันสูงกว่าผลประโยชน์ที่จะได้รับมากโข

สองนาทีต่อมา พิธีกรก็ประกาศสิ้นสุดการแข่งขัน

เจ้าหน้าที่เดินมาเก็บกระดานไวท์บอร์ด กรรมการทั้ง 5 คนก็เหมือนคุณครูที่ตรวจข้อสอบ ให้คะแนนกันสด ๆ ตรงนั้นเลย เจียงเฟิงสังเกตเห็นว่า บนใบหน้าของผู้เข้าแข่งขันที่ก่อนหน้านี้ทำหน้าเรียบเฉยมาโดยตลอด ในที่สุดก็เริ่มปรากฏความตึงเครียดขึ้นมา

กลับกันกับเขาที่ตื่นเต้นมาตั้งแต่ต้นจนจบ ตอนนี้กลับไม่ลนลานเลยสักนิด

เกมห่วยแตกนี่มันใช้งานดีจริง ๆ!

เครื่องปรับอากาศในสตูดิโอถ่ายทอดสดเป็นแบบควบคุมอุณหภูมิคงที่ ทุกคนต่างก็สวมเสื้อเชิ้ตแขนยาว ตามทฤษฎีแล้วไม่น่าจะรู้สึกร้อน แต่พี่ชายทางขวามือของเจียงเฟิง ตั้งแต่วินาทีที่กระดานไวท์บอร์ดถูกเก็บไป บนหน้าผากของเขาก็เริ่มมีเหงื่อเม็ดโต ๆ ผุดขึ้นมา เหงื่อไหลราวกับสายฝน บนใบหน้าเขียนไว้เต็ม ๆ ว่า ‘ดูเหมือนจะตื่นตระหนกสุดขีด’ แต่จริง ๆ แล้วคือ ‘ตื่นตระหนกสุดขีด’

เจียงเฟิงอดไม่ได้ที่จะอุทานในใจ พี่ชายครับ ฝีมือการแสดงพี่มันสุดยอดจริง ๆ ผมเกือบจะโดนพี่หลอกไปด้วยแล้ว

“นี่ ๆ นายไม่เป็นไรนะ?” จางเชี่ยนถามเสียงเบาจากด้านหลัง

“ไม่เป็นไรครับ เมื่อกี้ผมก็แค่จู่ ๆ ก็มึนหัวเลยล้มไปน่ะ” เจียงเฟิงหันกลับไปตอบ

“ติ๊ง ได้รับ 1 แต้มค่าความชำนาญคำโกหก”

หุบปาก!

“งั้นก็ดีแล้ว เมื่อกี้นายล้มทีทำฉันตกใจแทบตาย” จางเชี่ยนกล่าว “ฉันเคยเห็นนายในการแข่งขันรอบที่แล้วด้วย”

“ผมชื่อเจียงเฟิง เป็นนักศึกษาจากมหาวิทยาลัย A” เจียงเฟิงแนะนำตัวเอง

“ฉันชื่อจางเชี่ยน เป็นนักเรียนจากโรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งของเมือง” จางเชี่ยนกล่าว

ทั้งคู่ต่างก็ไม่ใช่คนพูดเก่งอะไร พอจู่ ๆ ก็เงียบไปแบบนี้ บรรยากาศจึงอึดอัดขึ้นมาทันที

จางเชี่ยนกับเจียงเฟิงต่างก็มองหน้ากัน ยิ้มแหย ๆ อย่างน่าอึดอัด

ยังอึดอัดกันไม่ถึงสองนาที ผลคะแนนก็ออกมาแล้ว

เจียงเฟิงสังเกตเห็นว่า ปกเสื้อเชิ้ตของพี่ชายข้าง ๆ เขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อแล้ว

“ต่อไปนี้ ฉันจะประกาศคะแนนของผู้เข้าแข่งขันทุกท่านในส่วนของ ‘รสชาติ’ โดยเรียงลำดับจากคะแนนสูงสุดไปหาต่ำสุดนะคะ”

“คุณจางกวงหัง: 26 คะแนน”

“คุณเจียงเฟิง: 22 คะแนน”

“คุณจางเชี่ยน: 21 คะแนน”

“คุณอู๋หมิ่นฉี: 20 คะแนน”

“คุณจี้เสวี่ย: 18 คะแนน”

“คุณซุนจี้ข่าย: 18 คะแนน”

“...”

“คุณจางกวง: 11 คะแนน”

“คุณหนานฉี: 11 คะแนน”

“น่าเสียดายนะคะ ผู้เข้าแข่งขัน 8 ท่านที่อยู่ลำดับสุดท้าย พวกคุณตกรอบแล้วค่ะ” พิธีกรกล่าว

เจียงเฟิงถึงกับตะลึง

เขา... ตัวเขาเองเก่งกาจขนาดนี้เลยเหรอ?

ต่อให้ไม่มี 4 คะแนนที่โกงมาตอนสุดท้าย เขาก็ยังมี 18 คะแนน อยู่ในอันดับที่สี่ร่วม

ปัดเศษขึ้นก็คือแชมป์แล้วนะ!

หลังจากพิธีกรอ่านคะแนนจบ กระดานไวท์บอร์ดของทุกคนก็ถูกฉายขึ้นไปบนหน้าจอด้านหลัง ทุกคนต่างก็หันกลับไปมอง สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาโดยธรรมชาติก็คือกระดานไวท์บอร์ดของจางกวงหัง

จริง ๆ แล้วเขาตอบถูก 27 ข้อ แต่เพราะตอบผิดไปหนึ่งข้อเลยถูกหักคะแนนไปหนึ่งคะแนน เลยได้แค่ 26 คะแนน

ในบรรดาอันดับต้น ๆ ต้องนับว่าลายมือของเจียงเฟิงขี้เหร่ที่สุด

แถมยังขี้เหร่แบบไม่มีเอกลักษณ์ ไร้ซึ่งจิตวิญญาณ

จางเชี่ยนสมแล้วที่เป็นนักเรียนหัวกะทิของโรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่ง ลายมือเรียบร้อยเป็นระเบียบ ดูแวบเดียวก็รู้เลยว่าคัดลายมือมา

“ที่บ้านเธอก็เปิดร้านอาหารเหรอ?” เจียงเฟิงถาม

จางเชี่ยนตอบผักถูกทุกชนิด และเครื่องเทศอีก 9 ชนิด ต่อให้ประสาทการรับรสและรับกลิ่นของเธอจะไวกว่าคนทั่วไป แต่เด็กสาวมัธยมปลายธรรมดา ๆ ในครอบครัวทั่วไป ไม่น่าจะมีโอกาสได้สัมผัสกับเครื่องเทศมากมายขนาดนี้

“พ่อฉันเป็นหัวหน้าเชฟของอวี้ซ่านฟางน่ะ” จางเชี่ยนกล่าว

เจียงเฟิง: ...

ขอโทษที รบกวนแล้ว

ผู้เข้าแข่งขันแปดคนที่อยู่ลำดับสุดท้ายถูกคัดออกและต้องออกจากเวทีไปทันที พี่ชายข้าง ๆ เจียงเฟิงก็คือหนึ่งในนั้น

“ผมมีคำถามหนึ่งอยากจะถามคุณจางกวงหังกับคุณเจียงเฟิง” ถงเต๋อเยี่ยนหยิบไมโครโฟนขึ้นมา “พวกคุณทั้งคู่ต่างก็เขียนเกลือลงไป เป็นการเดาหรือว่าวิเคราะห์ออกมาครับ”

เจ้าหน้าที่รีบส่งไมโครโฟนให้เจียงเฟิงกับจางกวงหัง

“เดาครับ” เจียงเฟิงกล่าว

“ติ๊ง ได้รับ 1 แต้ม ค่าความชำนาญคำโกหก”

“กึ่งเดากึ่งวิเคราะห์ครับ” จางกวงหังพูดภาษาจีนกลางสำเนียงมาตรฐาน แถมยังติดสำเนียงปักกิ่งมานิด ๆ “พริกไทยที่อยู่ในนั้นเป็นแบบบดเป็นผง ไม่ใช่พริกไทยป่นสำเร็จรูป ดังนั้นผมเลยเดาว่าเครื่องปรุงรสที่พิธีกรพูดถึงคงไม่ได้หมายถึงพริกไทยป่นครับ”

ไม่รู้ว่าเจียงเฟิงตาฝาดไปหรือเปล่า เขารู้สึกว่าไฟที่คนจัดแสงส่องให้จางกวงหังสว่างกว่าของคนอื่น ๆ อยู่หน่อยหนึ่ง

“ผมไม่มีคำถามแล้วครับ” ถงเต๋อเยี่ยนวางไมโครโฟนลง

“ดวงก็เป็นส่วนหนึ่งของความสามารถนะคะ” พิธีกรยิ้มพลางกล่าว “ถ้าอย่างนั้น ต่อไป สิ่งที่เราจะแข่งกันก็คือ ‘การหั่น’ ค่ะ”

“การหั่น มีต้นกำเนิดในสมัยก่อนราชวงศ์ฉิน ต่อมาได้แพร่กระจายไปยังญี่ปุ่น คาบสมุทรเกาหลี และที่อื่น ๆ ถือเป็นหนึ่งในตัวแทนของสุดยอดทักษะการใช้มีดค่ะ”

“เนื่องจากเป็นการยากที่เราจะจัดเตรียมเนื้อปลาที่มีคุณภาพเนื้อเหมือนกันทุกประการให้ผู้เข้าแข่งขันทุกท่านได้ ดังนั้นเราจะให้พวกคุณเลือกเนื้อปลาด้วยตัวเอง โดยเรียงตามลำดับคะแนนจากรอบที่แล้วค่ะ” พิธีกรพูดพลาง ก็ให้เจ้าหน้าที่เข็นรถเข็นที่บรรจุเนื้อปลาแซลมอนชิ้นใหญ่ออกมา

“การแข่งขันรอบนี้จำกัดเวลาสิบนาที ขอให้ผู้เข้าแข่งขันทุกท่านหั่นปลาดิบออกมาห้าชิ้นภายในเวลาที่กำหนด หากเกินเวลาจะถือว่าสละสิทธิ์ และถูกคัดออกทันทีค่ะ”

“ต่อไป เชิญคุณจางกวงหังเลือกวัตถุดิบได้เลยค่ะ” พิธีกรส่งยิ้มหวานให้จางกวงหัง

ช่างเป็นลักยิ้มเล็ก ๆ สองข้างที่ดูพอเหมาะพอดีซะจริง

……….……….……….……….

ผู้แปล: การหั่นในเรื่องนี้ ใช้ภาษาจีนว่า 脍 อ่านว่า kuài หรือ ไคว่ ซึ่งหมายถึงอาหารที่ทำจากเนื้อหรือปลาที่หั่นเป็นชิ้นบาง ๆ และกินดิบ เป็นอาหารโบราณที่พบได้ทั้งในวัฒนธรรมอาหารจีนและเกาหลี ซึ่งคำว่า ‘ก้อย’ ในภาษาไทยมีรากศัพท์มาจากคำนี้ด้วย