บทที่ 55 โรงเรียนประถมเฉินเฟิง

หลิวเชี่ยนโด่งดังขึ้นมาในชั่วข้ามคืน

พอเธอรู้ตัวอีกที ในกลุ่มแชตของห้องเรียนก็เริ่มใช้มีมของเธอกันแล้ว

วิดีโอตอนที่เธอไลฟ์สดถูกชาวเน็ตนำไปตัดต่อ ทำเป็นมีมรูปแบบต่าง ๆ ภาพ GIF และวิดีโอรีมิกซ์ ในชั่วพริบตาเดียวก็กวาดเรียบหมวดรีมิกซ์ของเว็บ Bilibili แถมยังติดเทรนด์ท็อปสิบของเวยปั๋วค้างอยู่นานเป็นสัปดาห์

แม้แต่จี้เยวี่ย เวลาที่เธอสั่งอาหารก็ยังอดถามด้วยความหวาด ๆ ไม่ได้ว่า “วันนี้เธอกินขนมมารึเปล่า?”

เจียงเฟิงและร้านอาหารตามสั่งเจี้ยนคังก็พลอยได้กระแสไปด้วย ชาวเน็ตพวกจีนมุงต่างก็เข้ามาคอมเมนต์ในเวยปั๋วทุกวันว่า ‘ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ’ ‘ประธานชมรมทำอะไรผิด’ ‘ขอทราบพื้นที่ความบอบช้ำทางจิตใจของเจ้าก้อนแป้งผักดอง” แล้วก็แท็ก @หลิวเชี่ยน

จริงสิ ยอดผู้ติดตามในเวยปั๋วของหลิวเชี่ยนทะลุห้าแสนคนไปในรวดเดียว มีผู้ลงโฆษณาบางรายติดต่อมาหาเธอ อยากจะให้เธอลงโฆษณาในเวยปั๋ว

หลิวเชี่ยนได้เปลี่ยนจากสตรีมเมอร์ระดับล่างที่ใช้ชีวิตไปวัน ๆ รายได้ไม่พอรายจ่าย กลายเป็นสตรีมเมอร์ระดับกลางที่ใช้ชีวิตไปวัน ๆ แต่พอมีเงินเก็บอยู่บ้าง

พริบตาเดียว ก็ถึงวันอาสาสมัครแล้ว

ส่วนวันอาสาสมัครนี้เป็นประธานสภานักศึกษารุ่นไหนที่ตัดสินใจขึ้นมาโดยฉับพลันนั้น ก็ไม่มีใครทราบได้

เช้าวันอาทิตย์ นักศึกษาจากมหาลัย A กลุ่มใหญ่ในสภาพงัวเงียมารวมตัวกันที่หน้าประตูมหาวิทยาลัยตอนตีห้า แล้วถูกรถบัสสองคันพาไปยังโรงเรียนประถมเฉินเฟิง

เดี๋ยวนะ โรงเรียนประถมเฉินเฟิง???

ตอนที่เจียงเฟิงลงจากรถแล้วเห็นประตูโรงเรียนที่หรูหราอย่างเรียบง่ายของโรงเรียนประถมเฉินเฟิงกับต้นเมเปิ้ลที่ปลูกเรียงรายอยู่หน้าประตู เขาก็นึกว่าตัวเองยังไม่ตื่นและกำลังฝันอยู่ กิจกรรมอาสาสมัครไม่ควรจะเป็นการไปสอนหนังสือในโรงเรียนประถมต่างอำเภอ ช่วยงานที่บ้านเด็กกำพร้าหรือบ้านพักคนชรา หรืออย่างน้อยที่สุดก็ควรจะไปแจกน้ำให้คุณป้าพนักงานทำความสะอาดข้างถนนไม่ใช่เหรอ

จะมาทำอะไรที่โรงเรียนประถมคุณหนูอย่างโรงเรียนประถมเฉินเฟิงกัน?

ในฐานะที่เป็นโรงเรียนประถมคุณหนูที่โด่งดังที่สุดในเมือง A แถมยังเป็นโรงเรียนเอกชนอีกด้วย เจียงเฟิงรู้สึกว่าเมื่อเทียบกับพวกเขาแล้ว เหล่าอาสาสมัครอย่างพวกเขาเหมาะที่จะเป็นฝ่ายรับความช่วยเหลือมากกว่า

“ขับมาผิดทางรึเปล่า ทำไมถึงมาอยู่ที่โรงเรียนประถมเฉินเฟิงได้ล่ะ?” เจียงเฟิงถามหลิวเชี่ยน ก่อนหน้านี้เขาหลับอยู่บนรถ ไม่ได้ฟังเลยว่ากรรมการสภานักศึกษาพูดอะไรบ้าง

“ประธานหลิวบอกว่า วันนี้นักเรียนชั้นปีสูงของโรงเรียนประถมเฉินเฟิงมีกิจกรรมอาสาสมัครช่วยเหลือผู้สูงอายุที่อยู่ตัวคนเดียว พวกเราจะไปทำกิจกรรมร่วมกับพวกเขาค่ะ” หลิวเชี่ยนกล่าว

เจียงเฟิงเข้าใจในทันที ช่วยเหลือผู้สูงอายุที่อยู่ตัวคนเดียว พร้อมกับถือโอกาสช่วยเหลือนักเรียนประถมที่ไปช่วยเหลือผู้สูงอายุเหล่านั้นด้วย

ฟังดูแล้วกิจกรรมอาสาสมัครปีนี้คงจะยากลำบากเป็นพิเศษ

กรรมการสภานักศึกษากำลังแบ่งหน้าที่ให้แต่ละคน

“เนื้อหาของกิจกรรมอาสาสมัครในครั้งนี้มีทั้งหมดสามอย่าง คือไปช่วยทำอาหารสามมื้อสำหรับวันนี้ที่ห้องครัว ทำความสะอาดโรงเรียน และจัดการแสดงให้ผู้สูงอายุที่อยู่ตัวคนเดียวชม งานในครัวค่อนข้างหนักหน่อย มีนักศึกษาคนไหนที่คิดว่าตัวเองทำอาหารเก่งพอสมควรและอยากจะไปช่วยบ้างไหม?”

เจียงเฟิง หลิวเชี่ยน และอู๋หมิ่นฉีต่างก็ยกมือขึ้นพร้อมกัน

กรรมการสภานักศึกษาเห็นดังนั้น ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

โอ้โห เจียงเฟิง ที่บ้านเปิดร้านอาหาร มืออาชีพนี่นา!

หลิวเชี่ยน ไลฟ์สดกินโชว์ทุกวัน ฝีมือทำอาหารก็น่าจะดีเหมือนกัน

ส่วนน้องผู้หญิงอีกคน... ดูเหมือนจะเป็นคนในชมรมเดียวกับเจียงเฟิง มาด้วยกันฝีมือก็น่าจะดีเหมือนกันแหละ

“ตกลง งั้นก็พวกเธอสามคนนี่แหละ ในครัวยังมีคุณครูและนักเรียนจากโรงเรียนประถมเฉินเฟิงช่วยอยู่บ้าง ส่วนงานทำความสะอาดต้องการคนเยอะหน่อย มีนักศึกษาคนไหนอยากจะไปบ้าง?”

สมาชิกชมรมคหกรรม 4 คน “???”

ตกลงใครกันแน่ที่อยู่ชมรมคหกรรม?

เพื่อนเอ๋ยตั้งสติหน่อยเถอะ สามคนนั้นอยู่ชมรมหมากรุกจีนนะ!

ตอนที่เจียงเฟิงและพวกอีกสองคนมาถึงห้องครัว เหล่านักเรียนและคุณครูในครัวก็เริ่มลงมือทำงานกันแล้ว

ดูเผิน ๆ ก็เป็นระเบียบเรียบร้อยดี เด็กตัวเล็กที่สูงแค่เอวของเจียงเฟิงคนหนึ่งเหยียบเก้าอี้ถือทัพพีเหล็กอันใหญ่ทำท่าเหมือนมืออาชีพกำลังคนโจ๊กขาวในหม้อที่ยังไม่เดือดด้วยซ้ำ ส่วนเจ้าหัวไชเท้าน้อยอีกสิบกว่าคนก็ถือของเดินไปเดินมา คุณครูผู้หญิงสี่คนกำลังหั่นผักอยู่ ไม่มีความโกลาหลวุ่นวายอย่างที่เจียงเฟิงจินตนาการไว้เลยแม้แต่น้อย

เจียงเฟิงกำลังชื่นชมอยู่ในใจว่าสมแล้วที่เป็นโรงเรียนประถมคุณหนู แม้แต่เจ้าหัวไชเท้าน้อยอายุสิบขวบกลุ่มหนึ่งก็ยังทำงานกันอย่างเป็นระบบระเบียบ

วินาทีต่อมา เจ้าหัวไชเท้าน้อยตรงหน้าเจียงเฟิงก็ถือทัพพีไม่มั่นคงจนทำหล่นลงไปในหม้อ

เจียงเฟิง “…”

เจ้าหัวไชเท้าน้อยยื่นมือออกไปหมายจะหยิบทัพพีขึ้นมา เห็นว่าเกือบครึ่งตัวกำลังจะโถมเข้าไปในหม้อ

เจียงเฟิงพุ่งเข้าไปอุ้มเขาลงมาอย่างรวดเร็วเพื่อป้องกันโศกนาฏกรรมต้มเด็กที่กำลังจะเกิดขึ้น

“ก่อนจะเปิดไฟไม่ต้องคนก็ได้นะ แล้วก็พวกเด็ก ๆ ทางที่ดีอย่าไปยุ่งกับไฟเลย ไปถามคุณครูของพวกเธอดีกว่าว่ามีอะไรให้ช่วยอีกไหม” เจียงเฟิงพูดเกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ในแววตาของเด็กน้อยเต็มไปด้วยความผิดหวัง เขาจ้องมองหม้อใบนั้นอย่างอาลัยอาวรณ์

“ก็เพราะที่บ้านไม่ให้ยุ่งกับไฟ ผมถึงได้มาที่นี่ไงครับ”

เจียงเฟิง “…”

เด็ก ๆ ที่ไม่ต้องเรียนภาคบังคับอย่างพวกเธอจะเก่งกาจกันขนาดนี้เลยเหรอ?

“หลิวเฉิงสิง ห้ามจับหม้อนะ!” คุณครูผู้หญิงที่กำลังหั่นฟักทองอยู่ใกล้กับเจียงเฟิงที่สุดวางมีดลงแล้วตวาดใส่เด็กชายที่พยายามจะหยิบทัพพีด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด จากนั้นก็หันไปตะคอกใส่เด็กผู้หญิงสองคนที่ถือถุงแป้งอยู่คนละถุงว่า “เซี่ยงจิ้งเหวิน หูเสวี่ยฮุ่ย เอาแป้งไปเก็บที่เดิมเดี๋ยวนี้!”

เจียงเฟิง “…”

โอเค ทั้งหมดก่อนหน้านี้เป็นแค่ภาพลวงตาทั้งนั้น

คุณครูผู้หญิงหันหน้ามาทางเจียงเฟิงและพวกอีกสองคน หลิวเชี่ยนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้ว ส่วนอู๋หมิ่นฉีก็เริ่มสำรวจห้องครัวและวัตถุดิบที่วางอยู่ข้างนอกแล้ว

“พวกเธอเป็นอาสาสมัครจากมหาลัย A สินะ ครูแซ่เฉิน เรียกว่าคุณครูเฉินก็ได้ คนที่ใส่ชุดสีน้ำเงินคือคุณครูหวัง คนที่ใส่เสื้อนอกสีดำคือคุณครูโจว อีกคนก็เป็นคุณครูโจวเหมือนกัน รบกวนพวกเธอช่วยดูโจ๊กให้พวกเราหน่อยนะ เด็ก ๆ พวกนี้ค่อนข้างซน อาจจะวุ่นวายหน่อย” คุณครูเฉินกล่าว

“คุณครูเฉินคะ พวกคุณจะทำโจ๊กฟักทองเหรอคะ?” อู๋หมิ่นฉีสังเกตเห็นว่าคุณครูทั้งสี่คนกำลังหั่นฟักทองอยู่

“ใช่จ้ะ กิจกรรมอาสาสมัครครั้งนี้พวกเราจัดขึ้นในหัวข้อ ‘รำลึกความขมขื่นเพื่อชื่นชมความหวานชื่นในปัจจุบัน’ อาหารทั้งสามมื้อเลยค่อนข้างเรียบง่าย อีกอย่างโรงเรียนของเราคนก็ไม่เยอะ สามระดับชั้นบวกกับคุณครูและผู้สูงอายุรวมกันประมาณสองร้อยกว่าคน” คุณครูเฉินอธิบาย “ฟักทองทั้งหมดเป็นฟักทองออร์แกนิก ปลูกในแปลงเพาะปลูกของโรงเรียนเราเอง”

ช่วยเหลือผู้สูงอายุที่อยู่ตัวคนเดียวพร้อมกับพาผู้สูงอายุที่อยู่ตัวคนเดียวมารำลึกความขมขื่นเพื่อชื่นชมความหวานชื่นในปัจจุบันด้วยกัน...

เจียงเฟิงจนปัญญาที่จะบ่นกับกิจกรรมอาสาสมัครสุดแฟนตาซีในครั้งนี้แล้ว

“หนูมาหั่นผักเองค่ะ ฟักทองที่พวกคุณหั่นชิ้นใหญ่เกินไปเดี๋ยวจะไม่สุก” อู๋หมิ่นฉีไม่รอให้คุณครูเฉินตอบสนองก็หยิบมีดทำครัวขึ้นมาทันที เธอสับมีดลงไปฉับ ๆ ๆ สับฟักทองชิ้นค่อนข้างใหญ่ที่คุณครูเฉินหั่นไว้ก่อนหน้านี้จนละเอียดเป็นเนื้อเดียวกัน

“มีมันเทศไหมคะ ฟักทองนี่ไม่หวาน เดี๋ยวต้มออกมาแล้วจะไม่มีรสชาติ” อู๋หมิ่นฉีถาม

“มี ๆ ๆ” คุณครูเฉินที่ตะลึงกับการหั่นผักของอู๋หมิ่นฉีจนตาค้างเพิ่งจะได้สติกลับคืนมา เธอตะโกนเรียกเด็กผู้หญิงสองคนที่กำลังเล่นปามันฝรั่งใส่กันอยู่ที่มุมห้องว่า “เฉินซี เฉินเมิ่งฉี ห้ามปามันฝรั่งนะ! พวกเธอแล้วก็หวังฮ่าวไปหยิบมันเทศจากข้างหลังมาสองถุง”

นักเรียนที่ได้รับคำสั่งจากคุณครูก็พากันวิ่งไปที่โกดังด้านหลัง

“คุณครูหวังคะ คุณครูโจวทั้งสองคนด้วย งานหั่นผักให้หนูทำคนเดียวก็พอแล้วค่ะ พวกคุณไม่ต้องลำบากแล้ว” อู๋หมิ่นฉีเกือบจะพูดออกมาแล้วว่า ‘ถึงพวกคุณจะหั่นไปก็ไร้ประโยชน์ เดี๋ยวก็ต้องให้หนูมาหั่นใหม่อยู่ดี’

คุณครูอีกสามคนวางมีดลงด้วยความงุนงง

เจียงเฟิงกับหลิวเชี่ยนก็งุนงงเช่นกัน

ดูเหมือนว่า… จะไม่มีอะไรให้พวกเราทำแล้ว

โจ๊กก็อยู่ในหม้อแล้ว งานหั่นผักอู๋หมิ่นฉีก็เหมาไปคนเดียวหมดแล้ว ที่เหลือก็แค่ล้างมันเทศปอกเปลือก คนเดียวก็ทำเสร็จแล้ว

เพื่อนคนอื่น ๆ ข้างนอกกำลังทำความสะอาด จัดการแสดง พูดคุยเป็นเพื่อนผู้สูงอายุที่อยู่ตัวคนเดียว ทำงานกันอย่างขยันขันแข็ง แล้วพวกเรามาทำตัวเป็นปลาเค็มอยู่ที่นี่มันจะดีจริง ๆ เหรอ

เจียงเฟิงจมดิ่งสู่ความรู้สึกผิดอย่างสุดซึ้ง

แล้วเขาก็เห็นหลิวเชี่ยนเปิดไลฟ์สดขึ้นมา

???

WTF?