บทที่ 21 - วิถีเซียนปฐพี

บทที่ 21 - วิถีเซียนปฐพี

แรงกดดันมหาศาลถาโถมลงมา หลิวหยวนเฉินรู้สึกเหมือนพลังเวทและเลือดลมในกายถูกแช่แข็ง แม้แต่ความคิดยังเชื่องช้าลง

ในทะเลแห่งจิต เมล็ดพันธุ์เซียนเปล่งแสงเจิดจ้า กลายร่างเป็นต้นแม่ผลโสมคน

แรงกดดันหายไปกว่าครึ่ง การไหลเวียนของเลือดลมและพลังเวทกลับเป็นปกติ ความคิดแจ่มใสเหมือนเดิม

สำรวจดูแผลตามตัว แขนสองข้างแค่โดนกัดไม่กี่คำ ไม่โดนเหล็กใน

เงาร่างสีเขียวสายหนึ่งร่อนลงจากฟ้า มาหยุดข้างกายหลิวหยวนเฉิน

เงาร่างนั้นมองเขาแวบหนึ่ง "เจ้าหนูนี่น่าสนใจ โดนฝูงผึ้งรุมขนาดนี้ยังยืนไหว แถมยังต้านทานแรงกดดันของข้าได้อีก"

หลิวหยวนเฉินรอดตายมาได้ ความดีใจล้นปรี่

พอตั้งสติได้ เขาก็เงยหน้ามองเงาร่างสีเขียวข้างกาย

คนผู้นี้สวมชุดคลุมนักพรตสีเขียวของสำนักชิงตาน สูงกว่าแปดฉื่อ (ประมาณ 1.8 เมตร) รูปร่างบึกบึน

โดยเฉพาะแขนสองข้างยาวมาก เหมือนลิงยักษ์ บอกว่าแขนยาวถึงเข่าก็ไม่เกินจริง

หน้าเหลี่ยม อายุราวสามสิบปี ผมเผ้ายุ่งเหยิง หน้าผากมีผมขาวแซมปอยหนึ่ง

กลิ่นอายของคนผู้นี้ แข็งแกร่งกว่าจางอี้ เจ้าหอโอสถที่เจอมาก่อนหน้านี้เสียอีก

ผู้บำเพ็ญเพียรผู้นี้ตะโกนใส่ทิศทางยอดเขาสนเมฆา "ไอ้พวกเศษสวะหอพืชวิญญาณ ผึ้งวิญญาณเขียวของพวกแกทำร้ายศิษย์หอโอสถข้า

ถ้าไม่ให้คำอธิบาย ข้าจะถล่มยอดเขาสนเมฆาให้ราบ"

เสียงไม่บาดหู แต่ทรงพลังและทะลุทะลวง

นกที่เกาะอยู่บนต้นไม้ไกลลิบ ตกใจบินหนีแตกตื่น

หลิวหยวนเฉินเช็ดโคลนและใบไม้ออกจากหน้า โค้งคำนับ "ขอบคุณท่านอาวุโสที่ช่วยชีวิต ขอถามนามผู้มีพระคุณ ท่านคือเจ้าหอจางใช่ไหมครับ?"

คนผู้นี้อ้างตัวเป็นคนหอโอสถ แถมฝีมือร้ายกาจ เป็นไปได้คนเดียว คือรองเจ้าหอโอสถผู้ลึกลับ 'จ้าวหง'

คนผู้นั้นแก้ให้ "ข้าชื่อจ้าวหง เรียกข้าว่ารองเจ้าหอก็พอ ข้าไม่ชอบพวกประจบสอพลอ"

หลิวหยวนเฉินโค้งคำนับ "ศิษย์หอโอสถ หลิวหยวนเฉิน คารวะท่านรองเจ้าหอจ้าว"

จ้าวหงมองเขา "เจ้าคือหลิวหยวนเฉิน ที่ว่ากันว่าปรุงยาได้สินค้าชั้นดีทุกเตา?"

"เป็นศิษย์เองครับ"

จ้าวหงพิจารณาเขาอย่างละเอียด "ข้าได้ยินว่าในสำนักมีอัจฉริยะปรุงยาเกิดขึ้น ตั้งใจจะกลับมาดูให้เห็นกับตา ไม่นึกว่าจะมาเจอเจ้าพอดี

เจ้าทำข้าแปลกใจจริงๆ ฝึกวิชาลับปราณกังโลหิตที่ผลาญพลังมหาศาลขนาดนั้น แต่เลือดลมกลับไม่แห้งเหือด แถมยังแข็งแกร่งมาก

ดูท่า มรดกที่เจ้าได้มาจะไม่ธรรมดานะเนี่ย!"

ได้ยินคำนี้ หลิวหยวนเฉินขนลุกซู่

นึกว่าฝึกวิชาผนึกปราณโลหิตแล้ว จะกลบเกลื่อนเรื่องเลือดลมแข็งแกร่งได้ นึกไม่ถึงว่าจะปิดตาผู้เชี่ยวชาญตัวจริงไม่มิด

ความดีใจที่รอดตายเมื่อครู่ หายวับไปกับตา

ฝีมือจ้าวหง เขาเห็นกับตามาแล้ว

ผึ้งวิญญาณเขียวฝูงใหญ่ โดนคำรามเดียวร่วงกราว

คนระดับนี้ ถ้าเกิดโลภ อยากแย่งชิงวาสนาของเขา เขาคงไม่มีทางรอด

เห็นเขาเหงื่อแตกพลั่ก จ้าวหงก็หลุดขำ "เจ้าหนูไม่ต้องกลัว เจ้าเลือดลมแข็งแกร่ง อาจเพราะเคล็ดวิชาชักนำในมรดกนั้นดีหน่อย

แค่เคล็ดวิชาชักนำ ข้าไม่สนใจหรอก"

ได้ยินแบบนั้น หลิวหยวนเฉินค่อยโล่งอก

จ้าวหงดูออกว่าเขากังวล "เลือดลมเจ้าไม่ธรรมดา เป็นต้นกล้าที่ดีสำหรับฝึกวิถีเซียนปฐพี

แต่วิชาลับปราณกังโลหิตนั้นมีจุดอ่อนใหญ่

ทุ่งร้างอัคคีทรัพยากรขาดแคลน เติมเลือดลมยาก

ถ้าผลาญมากไป รากฐานจะพัง

วิชาปราณกังใช้น้อยๆ หน่อย แต่เคล็ดวิชาชักนำฝึกบ่อยๆ ได้ ดีต่อการบำเพ็ญเพียร"

หลิวหยวนเฉินแกล้งทำหน้าโง่ โค้งคำนับ "ขอบคุณท่านรองเจ้าหอจ้าวที่ชี้แนะ แต่วิถีเซียนปฐพีคืออะไรครับ?"

ที่พูดแบบนี้ ก็ไม่ได้แกล้งโง่ซะทีเดียว

ความรู้เรื่องเซียนปฐพีของเขา ได้มาจากการฟังเจิ้นหยวนต้าเซียนเทศนาล้วนๆ

เนื้อหาหลักคือการเปิดถ้ำสวรรค์แดนศักดิ์สิทธิ์ เรื่องอื่นมีน้อยมาก

ตอนนี้เขาฝึกวิถีเซียนปฐพีแบบงูๆ ปลาๆ

พอได้ยินว่าโลกนี้มีวิถีเซียนปฐพีอยู่จริง ย่อมต้องถามให้รู้เรื่อง

จ้าวหงหน้าแปลกใจ "หรือว่าที่เจ้าได้มาไม่ใช่มรดกวิถีเซียนปฐพี แต่เป็นมรดกวิถีกายเนื้อ?"

"ศิษย์ไม่ทราบครับ แค่บังเอิญได้วิชาลับปราณกังมาอย่างหนึ่ง ในนั้นมีเคล็ดวิชาชักนำรวมอยู่ด้วย"

ได้ยินดังนั้น จ้าวหงยิ้ม "แค่ฝึกวิชาลับปราณกังโลหิต ก็มีเลือดลมแข็งแกร่งขนาดนี้

ดูท่า เจ้าจะเป็นเพชรเม็ดงามของวิถีเซียนปฐพีจริงๆ

แถมเจ้ายังมีพรสวรรค์ปรุงยา ข้าชักสนใจแล้วสิ

หาที่เงียบๆ ข้าจะเล่าเรื่องวิถีเซียนปฐพีให้ฟัง"

หลิวหยวนเฉินดีใจมาก รองเจ้าหอจ้าวแค่มองออกว่าเขาเลือดลมแรง และฝึกวิชาปราณกัง

เรื่องเปิดแดนศักดิ์สิทธิ์ระยะก่อตัว กับฝึกเคล็ดวิชาเทพพฤกษาเสียดฟ้า เขาคงดูไม่ออก

ลือกันว่ารองเจ้าหอจ้าวมีที่มาลึกลับ คงมีมรดกวิชาชั้นยอดติดตัว

แค่วิชาปราณกังกระจอกๆ เขาคงไม่แล

แถมยังนึกเอ็นดู โอกาสลงมือทำร้ายคงน้อยแล้ว

คิดได้ดังนั้น ความกังวลก็หายไปเก้าส่วน

"ทางทิศตะวันออกตรงที่มีหมอกปกคลุม คือถ้ำที่พักของศิษย์ เชิญท่านรองเจ้าหอไปนั่งพักที่ถ้ำศิษย์ครับ"

จ้าวหงพยักหน้า แล้วมองผึ้งวิญญาณเขียวเกลื่อนพื้น

กระทืบเท้าปัง พลังลมปราณรุนแรงแผ่เรียดพื้นไปรอบทิศ ผึ้งวิญญาณเขียวที่สลบไสลถูกแรงกระแทกลอยขึ้น

เขาหยิบถุงสมบัติหน้าตาแปลกๆ ออกมาใบหนึ่ง เก็บผึ้งวิญญาณเขียวเข้าไปจนหมด

ส่วนพวกที่โดนเผาตาย ก็ปล่อยทิ้งไว้

"ผึ้งวิญญาณเขียวหอพืชวิญญาณ ทำร้ายศิษย์หอโอสถข้า

ถ้าไม่จ่ายค่าเสียหาย ข้าจะเอาผึ้งพวกนี้ไปแกล้มเหล้า"

พลังลมปราณที่จ้าวหงใช้เมื่อครู่พิเศษมาก ต่างจากพลังเวทชัดเจน คล้ายๆ กับปราณกังโลหิต

"ท่านรองเจ้าหอจ้าว วิชาเมื่อครู่คือการใช้ปราณกังหรือครับ?"

"ใช่แล้ว ปราณกัง แต่ต่างจากปราณกังโลหิตของเจ้า"

ทั้งสองมาถึงหน้าค่ายกลป้องกันถ้ำ หลิวหยวนเฉินเปิดค่ายกล

จ้าวหงยังไม่เดินเข้าไป แต่ทำจมูกฟุดฟิดดมกลิ่น

จากนั้นก็ด่าเปิง "ไอ้ลูกหลานหอพืชวิญญาณพวกนี้ มันตั้งใจฆ่าแกงศิษย์หอโอสถข้าจริงๆ

หน้าถ้ำเจ้ามีคนโรย 'ผงล่อผึ้ง' ไว้ ขอแค่มีคนเอาตัวนางพญาไปซ่อน ฝูงผึ้งก็จะถูกล่อมา

ผึ้งวิญญาณเขียวพอมีสติปัญญา แต่ไม่มาก

ขอแค่มีคนเข้าใกล้ถ้ำ ฝูงผึ้งก็จะคิดว่าเป็นคนขโมยนางพญาไป

พอเจ้าลงมือฆ่าผึ้งตายไปบางส่วน ความแค้นก็ยิ่งสุม งานนี้บันเทิงแน่"

"คนตระกูลเฉินกะเอาข้าถึงตาย ท่านรองเจ้าหอจ้าว ผงล่อผึ้งนี้เก็บไว้เป็นหลักฐานได้ไหมครับ?"

จ้าวหงส่ายหน้า "ไม่ได้ ผงล่อผึ้งปรุงเสร็จแล้ว แค่ชั่วยามสองชั่วยามก็สลายหมด

ผงล่อผึ้งตรงนี้สลายไปเกือบหมดแล้ว ข้าแค่ได้กลิ่นจางๆ"

หลิวหยวนเฉินเสียดาย ถ้าเก็บผึ้งล่อผึ้งไว้ได้ ก็เท่ากับมีหลักฐานมัดตัวว่ามีการวางแผนฆ่า

สำนักจะงัดทุกวิชามาสืบสวนจนถึงที่สุด

ถ้าไม่มีหลักฐานเหล็กอย่างผงล่อผึ้ง วิชาค้นวิญญาณโหดๆ ก็ใช้กับศิษย์สำนักไม่ได้

อย่างมากก็แค่ให้คนดูแลผึ้งรับผิดชอบชีวิตไป ไม่สะเทือนตระกูลเฉิน

...

อุตส่าห์เจอคนที่รู้วิถีเซียนปฐพี หลิวหยวนเฉินต้องซักไซ้ให้คุ้ม

เชิญจ้าวหงเข้าถ้ำ นั่งลงเรียบร้อย หลิวหยวนเฉินถาม "ท่านรองเจ้าหอจ้าว ตกลงวิถีเซียนปฐพีคืออะไรกันแน่ครับ?"

จ้าวหงยิ้ม "จะอธิบายวิถีเซียนปฐพี มันเรื่องยาว

ข้าไม่ใช่อาจารย์ในสำนักศึกษา ไม่อยากพูดมากความ"

หลิวหยวนเฉินงง "สำนักศึกษาคืออะไร? อาจารย์คืออะไร?"

จ้าวหงโบกมือ "อย่าถามเลย นึกถึงสมัยอยู่สำนักศึกษา ข้าก็ปวดหัวจี๊ด

ทุ่งร้างอัคคีเป็นแค่บ้านนอกคอกนาของโลกใบนี้ โลกภายนอกกว้างใหญ่นัก

ไม่ออกไปจากทุ่งร้างอัคคี หลายเรื่องเจ้าไม่มีทางเข้าใจ

ข้าจะเล่าแค่เรื่องวิถีเซียนปฐพี เรื่องอื่นที่เกี่ยวโยง ข้าก็อธิบายไม่ถูก"

ฟังแล้ว หลิวหยวนเฉินก็พอเดาได้

ที่เขาลือกันว่ารองเจ้าหอจ้าวมีที่มาลึกลับ ดูท่าจะมาจากนอกทุ่งร้างอัคคีจริงๆ

"โลกที่เราอยู่ เรียกว่า 'โลกหยวนหลิง' (โลกวิญญาณต้นกำเนิด)

ในโลกหยวนหลิง เผ่ามนุษย์มีวิถีการฝึกตนสามสาย

คือ วิถีเซียนปฐพี , วิถีเทพ, และวิถีบำเพ็ญปราณ

"ที่ทุ่งร้างอัคคีฝึกกัน คือวิถีบำเพ็ญปราณ

วิถีบำเพ็ญปราณเน้นพลังเวท ควบคู่กับกายเนื้อและจิตวิญญาณ

ผลของการพัฒนาทุกด้าน คือธรรมดาทุกด้าน

มีแต่อัจฉริยะระดับท็อป ถึงจะฝึกจนเก่งได้

แถมพอฝึกถึงระดับหนึ่ง การทะลวงระดับจะมีทัณฑ์สวรรค์"

"วิถีเซียนปฐพีพัฒนาต่อยอดมาจากวิถีกายเนื้อ ยังคงเน้นกายเนื้อเป็นหลัก

แม้จะฝึกพลังเวทด้วย แต่ใช้พลังเวทเป็นพลังงานเสริม

อาศัยพลังเวทเพิ่มพูนเลือดลม แล้วใช้เลือดลมสร้างปราณกัง

วิธีต่อสู้ ก็เน้นใช้ปราณกัง"

หลิวหยวนเฉินถามต่อ "ปราณกังฝึกทีผลาญเลือดลมมหาศาล ต้องใช้สมุนไพรวิเศษช่วยเยอะ

ผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไปคงหาทรัพยากรไม่ไหว ระบบการฝึกตนแบบนี้สืบทอดมาได้ยังไงครับ?"

จ้าวหงพยักหน้า "จริงของเจ้า ของวิเศษฟ้าดินมีจำกัด

วิถีเซียนปฐพีผลาญแหลกขนาดนี้ ถ้าหวังพึ่งแต่ของวิเศษฟ้าดิน คงสูญพันธุ์ไปนานแล้ว

เพื่อชดเชยทรัพยากรที่ขาดแคลน บรรพชนคิดวิธีไว้เยอะแยะ

บางคนปลูกพืชวิญญาณเอง เพื่อตอบสนองความต้องการฝึกตน พวกเขาคือบรรพบุรุษนักสมุนไพร

บางคนเอาของวิเศษระดับต่ำหลายอย่างมาผสมกัน ให้ได้ผลไม่แพ้ของวิเศษระดับสูง พวกเขาคือบรรพบุรุษนักปรุงยา"

"ยังมียอดฝีมือบางคน ปรับปรุงวิธีฝึกตน เพื่อลดการใช้ทรัพยากร

ส่วนหนึ่งปรับปรุงปราณกัง เปลี่ยนจากปราณกังโลหิตที่เจ้าฝึก เป็นปราณกังธาตุแท้ที่ข้าใช้เมื่อกี้

อีกส่วนหาทางลัด ใช้พลังปราณและไอสังหารชีพจรปฐพีขัดเกลาร่างกาย สร้างพลังเลือดลมให้มากขึ้น

วิธีพวกนี้หยาบกระด้างเกินไป บรรพชนพวกนี้ก็หาวิธีปรับปรุงเรื่อยมา

พวกเขาสร้างอาวุธวิเศษหรือของบางอย่าง เป็นเครื่องมือแปลงพลังงาน แปลงพลังปราณและไอสังหารให้เป็นพลังงานที่ร่างกายมนุษย์ใช้ได้โดยตรง

ผ่านการค้นคว้าไม่หยุดยั้ง บวกกับวิชาลับโบราณที่ได้มาจากดินแดนลึกลับบางแห่ง จนเรียนรู้วิธีเปิดถ้ำสวรรค์แดนศักดิ์สิทธิ์

ใช้อาวุธวิเศษเป็นรากฐาน เปิดถ้ำสวรรค์แดนศักดิ์สิทธิ์ อาศัยแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งแดนช่วยแปลงไอสังหารและพลังปราณ

ผลลัพธ์ของคนสองกลุ่มนี้มารวมกัน ก็กลายเป็นวิถีเซียนปฐพีในปัจจุบัน"

หลิวหยวนเฉินใจเต้น วิถีเซียนปฐพีของโลกหยวนหลิงก็ฝึกถ้ำสวรรค์แดนศักดิ์สิทธิ์เหมือนกันจริงๆ

แต่วิถีเซียนปฐพีโลกนี้ มีรากฐานมาจากวิถีกายเนื้อ

การเปิดถ้ำสวรรค์แดนศักดิ์สิทธิ์ ก็เพื่อฝึกกายเนื้อให้ดียิ่งขึ้น ไม่เหมือนวิถีเซียนปฐพีของเจิ้นหยวนต้าเซียนซะทีเดียว

เขาทำตาใสซื่อถามต่อ "ถ้ำสวรรค์แดนศักดิ์สิทธิ์คืออะไรครับ?"

จ้าวหงพอใจกับสายตาใฝ่รู้ของเขามาก "สิ่งที่เรียกว่าถ้ำสวรรค์แดนศักดิ์สิทธิ์ ก็คือมิติย่อย

มิตินี้ไม่มีทางเชื่อมต่อกับโลกใหญ่ของโลกหยวนหลิงโดยตรง มีแค่พลังงานที่สื่อถึงกัน

เจ้าจะมองว่า ถ้ำสวรรค์แดนศักดิ์สิทธิ์คือโลกที่ยังโตไม่เต็มที่ก็ได้"

"จะเปิดถ้ำสวรรค์แดนศักดิ์สิทธิ์ ต้องมีของวิเศษเป็นตัวสะกด ให้มิติมั่นคง และต้องมีพลังปราณคอยเติม

ดังนั้น ก่อนเปิดแดนศักดิ์สิทธิ์ ต้องใช้ 'สารจำเป็น', 'ลมปราณ', 'จิตวิญญาณ' ของตัวเอง ฟูมฟักของวิเศษชิ้นหนึ่งขึ้นมาก่อน

จะเป็นอาวุธวิเศษ หรือพืชวิญญาณก็ได้ แต่ต้องมีศักยภาพในการเติบโตสูงมาก

ตำแหน่งที่เปิดถ้ำสวรรค์แดนศักดิ์สิทธิ์ ต้องอยู่ที่จุดรวมวิญญาณ

ถึงจะได้รับพลังปราณเพียงพอ เพื่อเป็นพลังงานให้ถ้ำสวรรค์แดนศักดิ์สิทธิ์เติบโต"

"สำหรับผู้บำเพ็ญเพียรวิถีเซียนปฐพี บทบาทของถ้ำสวรรค์แดนศักดิ์สิทธิ์ คล้ายกับเมล็ดพันธุ์เซียนมาก

เพียงแต่ถ้ำสวรรค์แดนศักดิ์สิทธิ์มีศักยภาพการเติบโตสูงกว่า และดูดซับพลังงานได้หลากหลายกว่า

นอกจากเคลื่อนย้ายไม่ได้แล้ว อย่างอื่นดีกว่าเมล็ดพันธุ์เซียนหมด"

หลิวหยวนเฉินดีใจ วิถีเซียนปฐพีโลกหยวนหลิงกับวิถีเซียนปฐพีฮงฮวง (ตำนานจีน) ต่างกัน แต่เรื่องถ้ำสวรรค์แดนศักดิ์สิทธิ์คล้ายกัน

เนื้อหาที่เจิ้นหยวนต้าเซียนเทศนาลึกซึ้งเกินไป เข้าใจยาก สิ่งที่เขาบรรลุมีไม่เยอะ

วันหน้าในการฝึกตน เขาเอาวิถีเซียนปฐพีของโลกหยวนหลิงมาประยุกต์ใช้ อุดช่องโหว่ของคำเทศนาที่ขาดหายไปได้

"แล้วถ้ำสวรรค์แดนศักดิ์สิทธิ์จะโตได้ยังไงครับ?"

จ้าวหงตอบ "ถ้ำสวรรค์แดนศักดิ์สิทธิ์แบ่งเป็นสามระดับ เริ่มแรกเป็น 'แดนวิญญาณ'

ภายในแดนวิญญาณยังไม่เกิดชีพจรวิญญาณ ไม่ค่อยเสถียร

ถ้าจุดรวมวิญญาณที่เชื่อมกับแดนวิญญาณมีปัญหา แดนวิญญาณอาจพังได้

พอแดนวิญญาณกำเนิดชีพจรวิญญาณ ก็จะกลายเป็น 'แดนศักดิ์สิทธิ์'

แดนศักดิ์สิทธิ์ถ้าจะโตไว ยังต้องพึ่งพลังปราณจากจุดรวมวิญญาณ แต่ไม่ค่อยได้รับผลกระทบจากภายนอก ค่อนข้างเสถียรแล้ว

แดนศักดิ์สิทธิ์พัฒนาไปอีกขั้น คือ 'ถ้ำสวรรค์'

ถึงระดับถ้ำสวรรค์ ก็กลายเป็นโลกที่ดำรงอยู่ได้อย่างมั่นคงแล้ว

ต่อให้ชีพจรวิญญาณข้างนอกพังทลาย ก็ไม่กระทบถ้ำสวรรค์มากนัก"

"การเติบโตของถ้ำสวรรค์แดนศักดิ์สิทธิ์มีสองแบบ แบบแรกคือโตตามธรรมชาติ

หลังเปิดแดนศักดิ์สิทธิ์ ต่อให้ปล่อยทิ้งไว้ มันก็จะดูดซับพลังปราณ โตช้าๆ

ส่วนขีดจำกัดการเติบโตและความเร็ว ขึ้นอยู่กับหลายปัจจัย

ชีพจรวิญญาณกับจุดรวมวิญญาณ, ของวิเศษที่สะกดแดน, และตบะกับความแข็งแกร่งของกายเนื้อเจ้าของแดน ล้วนมีผล

การโตตามธรรมชาติช้ามาก ถ้าปล่อยทิ้งไว้ แดนวิญญาณผ่านไปหลายพันปีก็อาจยังไม่กลายเป็นแดนศักดิ์สิทธิ์

ต่อให้เซียนปฐพีอายุยืน ก็รอไม่ไหวหรอก"

"ยังมีอีกวิธี ที่เร่งความเร็วการเติบโตได้ คือ 'วิชาผสานรวม'"

หลิวหยวนเฉินสงสัย "ไหนบอกถ้ำสวรรค์แดนศักดิ์สิทธิ์เป็นมิติปิด แล้วจะไปรวมกับอันอื่นได้ไงครับ?"

จ้าวหงหัวเราะเบาๆ "วิชาผสานรวมไม่ใช่รวมกับแดนที่เสร็จแล้ว แต่เป็นการรวมจุดรวมวิญญาณ

หลังจากตั้งแดนวิญญาณแล้ว สามารถเลือกจุดรวมวิญญาณอื่นบนชีพจรวิญญาณเดียวกัน ใช้อาวุธวิเศษหรือของวิเศษสะกดจุดรวมวิญญาณนั้นไว้

ใช้วิชาลับชักนำแดนวิญญาณ ให้ขยายไปหาจุดรวมวิญญาณที่เลือก

สุดท้าย แดนวิญญาณจะกลืนกินจุดรวมวิญญาณนั้น

ทำแบบนี้ แดนวิญญาณที่มีจุดรวมวิญญาณเดียว ก็จะมีสองจุด

ของวิเศษที่ใช้สะกดจุดรวมวิญญาณ ต้องมีความเกี่ยวพันกับของวิเศษที่ใช้สะกดแดนวิญญาณอย่างลึกซึ้ง

ไม่อย่างนั้น ใช้วิชาลับไม่ได้ ก็รวมไม่ได้"

"ดินคือคุน , ฉักลักษณ์คุนประกอบด้วยเส้นอินทั้งหก ในวิชาอี้จิงเส้นอินแทนด้วยเลขหก, แดนวิญญาณต้องมีหกจุดรวมวิญญาณ ถึงจะเป็นแดนศักดิ์สิทธิ์"

"ฟ้าคือเฉียน, ฉักลักษณ์เฉียนประกอบด้วยเส้นหยางทั้งหก ในวิชาอี้จิงเส้นหยางแทนด้วยเลขเก้า, แดนศักดิ์สิทธิ์ต้องมีเก้าชีพจรวิญญาณ ถึงจะเป็นถ้ำสวรรค์"

เห็นหลิวหยวนเฉินฟังอย่างตั้งใจ จ้าวหงก็พอใจมาก "สำหรับเจ้า ตอนนี้พูดเรื่องถ้ำสวรรค์แดนศักดิ์สิทธิ์ยังเร็วไป

ต่อให้จะเปิดแดนวิญญาณ ก็ต้องมีตบะขอบเขตแท่นวิญญาณ

ไม่อย่างนั้น สารจำเป็น ลมปราณ จิตวิญญาณ ไม่เข้มแข็งพอ ไม่พอจะฟูมฟักของวิเศษสำหรับสะกดแดน

เมล็ดพันธุ์เซียนเจ้าแม้จะแย่หน่อย แต่วิถีเซียนปฐพีไม่เน้นเมล็ดพันธุ์เซียน

วันหน้าออกจากทุ่งร้างอัคคี อาจมีโอกาสเปิดถ้ำสวรรค์แดนศักดิ์สิทธิ์ก็ได้"

(จบแล้ว)