บทที่ 180 - ฉันว่ามันธรรมดามาก

บทที่ 180 - ฉันว่ามันธรรมดามาก

⚉⚉⚉⚉

เรื่องนี้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า อำนาจบารมีในโลกนี้มันมีประโยชน์จริงๆ

อย่างน้อยตอนที่ซุนหย่าจะเข้าไปในฝ่ายโครงการ รปภ. ก็ไม่ได้ขัดขวางเลยแม้แต่น้อย ราวกับเป็นหุ่นไม้ตัวหนึ่ง

ภายใต้การนำของซุนหย่า กลุ่มคนก็พากันเดินเข้าไปในฝ่ายโครงการ

โครงการอสังหาริมทรัพย์ในเมืองแบบนี้ โดยทั่วไปจะแบ่งออกเป็นสองโซน

โซนหนึ่งคือไซต์งานก่อสร้าง การเข้าออกต้องสวมหมวกนิรภัย

ส่วนอีกโซนหนึ่งก็คือฝ่ายโครงการ ซึ่งก็คือสำนักงานขายในภายหลัง เป็นโซนสำหรับต้อนรับลูกค้า ให้พวกเขาตัดสินใจซื้อบ้าน

ซุนหย่าพาสวีเหวินเดินเข้าไปในฝ่ายโครงการ แล้วกวักมือเรียกพนักงานขายหญิงที่ยืนอยู่ไกลๆ

“ชิงชิง มานี่”

หลี่ชิงชิง รูปร่างสูงโปร่ง สวมชุดสูทพนักงานขายสีดำ เดินมาจากไกลๆ

ซุนหย่ายิ้มแล้วพูด “สวีเหวิน นี่คือยอดนักขายของเรา หลี่ชิงชิง ในเมื่อครั้งนี้นายเป็นตัวแทนเพื่อนในกลุ่มของนายมาทำความรู้จักโครงการของเรา งั้นฉันก็ให้เธอมาเป็นคนแนะนำให้นายแล้วกัน นายว่าโอเคไหม”

พอได้ยินซุนหย่าพูดแบบนี้ สวีเหวินก็เข้าใจความหมายของเธอในทันที

ยอดนักขายอะไรกัน นี่มันเตรียมจะเอาตัวเองมาเป็นหนูทดลองให้หลี่ชิงชิงฝึกมือชัดๆ

สวีเหวินอดไม่ได้ที่จะพูด “ซุนเจี่ย ตอนนี้ผมถือเป็นลูกค้ารายใหญ่ของพวกคุณเลยนะ ไม่ควรจะเป็นคุณมาแนะนำให้ผมเองเหรอ”

สวีเหวินอยากจะสื่อสารกับซุนหย่าโดยตรง ใครจะรู้ว่าซุนหย่าไม่ยอมรับมุกเลยแม้แต่น้อย

เธอยิ้มแล้วพูด “แหม มันก็ต้องมีความเชี่ยวชาญเฉพาะทางกันบ้างสิ ฉันไม่ได้เป็นพนักงานขายมานานแล้ว เรื่องรายละเอียดบางอย่างของโครงการ ฉันย่อมไม่รู้ชัดเจนเท่าชิงชิงแน่นอน”

พูดจบประโยคนี้ ซุนหย่าก็หันไปพูดกับหลี่ชิงชิง “เธอทำผลงานให้ดีๆ ก็คิดซะว่าเขาเป็นลูกค้ารายใหญ่ที่สุดของโครงการเราก็พอแล้ว ถ้าหากเธอทำผลงานได้ดี ทางฝั่งประธานจ้าวต้องมีรางวัลให้อย่างงามแน่นอน”

หลี่ชิงชิงแม้จะไม่รู้ว่าสวีเหวินตกลงเป็นใคร แต่ในเมื่อซุนหย่าพูดขนาดนี้แล้ว เธอย่อมต้องนำฝีมือไม้ตายของตัวเองออกมาใช้

พลันเห็นหลี่ชิงชิงเดินมาอยู่ข้าง ๆ สวีเหวิน ย่นระยะห่างระหว่างคนทั้งสองลงในทันที

“คุณสวีใช่ไหมคะ”

“ฉันคือพนักงานขาย หลี่ชิงชิง ค่ะ คุณเรียกฉันว่าชิงชิงก็ได้”

“ไม่ทราบว่าคุณสวีอยากจะซื้อบ้านแบบไหนเหรอคะ มีความต้องการเฉพาะเจาะจงอะไรเกี่ยวกับตัวบ้านบ้างไหมคะ ฉันจะได้แนะนำให้คุณได้ถูก”

คำเปิดฉากนี้ของหลี่ชิงชิงถือว่าอยู่ในเกณฑ์มาตรฐาน ไม่ได้ทำให้สวีเหวินรู้สึกอึดอัดอะไร

สวีเหวินคิดในใจว่า ฝีมือของยอดนักขายอะไรนี่ก็งั้นๆ นี่นา

ใครจะรู้ว่าในตอนนั้นเอง สวีเหวินเหลือบมองไปแวบหนึ่ง ก็ไปเห็นเกาะอกสีขาวที่อยู่หน้าอกของหลี่ชิงชิง กับร่องอกลึกพอดี

สวีเหวินรู้สึกเหมือนว่าตรงนั้นมันมีพลังวิเศษอะไรบางอย่าง ดึงดูดสายตาของสวีเหวินอย่างแรง จนไม่สามารถละสายตาไปได้ชั่วขณะ

หลี่ชิงชิงที่สังเกตเห็นจุดนี้ ไม่เพียงแต่จะไม่เขินอาย แต่กลับทำหน้าตาไร้เดียงสาถามขึ้น “คุณสวีคะ”

สวีเหวินรีบละสายตากลับมา พูดอย่างร้อนรนอยู่บ้าง “อ้อ ผมไม่มีความต้องการอะไรเกี่ยวกับแบบบ้าน คุณแนะนำให้ผมทั้งหมดเลยก็ได้”

หลี่ชิงชิงยิ้มแล้วพยักหน้า

“ได้ค่ะ คุณสวี งั้นฉันจะเริ่มจากตึกหลังนี้ แล้วค่อยๆ อธิบายรายละเอียดให้คุณฟังนะคะ”

หลี่ชิงชิงถือปากกาเลเซอร์ในมือ เดินวนรอบโมเดลจำลอง ควบคู่ไปกับแปลนบ้านในมือ เริ่มอธิบายรายละเอียดให้สวีเหวินฟังอย่างละเอียด

ต้องบอกว่าหลี่ชิงชิงมีความสามารถและความชำนาญในวิชาชีพจริงๆ ตามคำอธิบายของเธอ ข้อดีข้อเสียของแบบบ้านหลายๆ แบบก็พลันชัดเจนขึ้นมาในทันที

แล้วบางจุดเธอก็ยังอธิบายขยายความเพิ่มเติม ดูเป็นมืออาชีพอย่างมาก

แต่สิ่งที่ทำให้ชาวเน็ตในห้องถ่ายทอดสดพึงพอใจที่สุด ก็คือหลี่ชิงชิงแต่งตัวเก่งมาก

เดิมทีหลี่ชิงชิงก็เป็นคนรูปร่างอวบอั๋น มีหน้าอกมีสะโพกอยู่แล้ว

พอตอนนี้เธอมาสวมชุดทำงานแบบนี้ รูปร่างอวบอั๋นของคุณก็ยิ่งปิดไม่มิด รู้สึกเหมือนพร้อมจะทะลักออกมาได้ทุกเมื่อ

โดยเฉพาะตอนที่เธออธิบายให้สวีเหวินฟัง ก็ยังมีการแตะเนื้อต้องตัวสวีเหวินบ้าง เข้าใกล้บ้างเป็นครั้งคราว

ปรับรองเท้าส้นสูงบ้าง พิงโมเดลจำลองพักบ้าง

ต้องบอกว่าหลี่ชิงชิงเข้าใจผู้ชายมากเกินไปจริงๆ

ในขณะที่เธอทำการอธิบายโมเดลจำลอง เธอก็ยังคงใช้ท่าทางเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ดึงดูดความสนใจของสวีเหวินอยู่ตลอดเวลา ไม่ทำให้คุณรู้สึกน่าเบื่อหน่าย หรือถึงขนาดที่ว่าอยากจะฟังเธอพูดต่อไปอีกสักพัก

ชาวเน็ตในห้องถ่ายทอดสดพากันร้องโอดโอยว่าทนไม่ไหว

“แม่เจ้าโว้ย เธอคือพนักงานขายที่ฉันเคยเห็นมาว่าสวยที่สุด!”

“เห็นๆ อยู่ว่าเธอก็ไม่ได้ทำท่าทางอะไรเกินงามเลยนะ ทำไมฉันถึงรู้สึกอยู่ตลอดว่าเธอกำลังยั่วฉันอยู่”

“หุ่นแบบนี้ ท่าทางแบบนี้ ใครมันจะไปทนไหว! เอาเป็นว่าถ้าเป็นฉัน ฉันทนไม่ไหว”

“ไม่แปลกใจเลยว่าเป็นยอดนักขาย ทีนี้ฉันเข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมเธอถึงเป็นอาวุธลับของซุนเจี่ย”

ชาวเน็ตทุกคนต่างก็รู้สึกว่าหลี่ชิงชิง ยอดนักขายคนนี้ สมคำร่ำลือจริงๆ แต่ซุนหย่าที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับมีสีหน้าดูไม่ได้อย่างมาก

ถ้าหากเปลี่ยนเป็นลูกค้าคนอื่นก็แล้วไป การใช้ประโยชน์จากเงื่อนไขทางร่างกายของตัวเองอย่างสมเหตุสมผล ถือเป็นข้อได้เปรียบโดยธรรมชาติของพนักงานขายหญิงอยู่แล้ว

แต่สวีเหวินเป็นสามีของจ้าวซวนนะ!

ตอนนี้เธอมาทำท่าทางยั่วยวนต่อหน้าสามีของเจ้านายใหญ่แบบนี้ นี่มันไม่ใช่ว่ากำลังหาเรื่องใส่ตัวให้ซุนหย่าชัดๆ เหรอ

ซุนหย่าทนดูต่อไปไม่ไหวจริงๆ เธอถึงขนาดกลัวว่าเดี๋ยวหลี่ชิงชิงพออารมณ์ได้ที่แล้ว จะไปลวนลามสวีเหวินเข้า ถ้าหากจ้าวซวนมาเห็นเข้า ฝ่ายโครงการนี้ของพวกเธอเกรงว่าคงต้องโดนยกเครื่องใหม่ตั้งแต่บนลงล่างแน่

ซุนหย่าเอ่ยปากเตือนจากข้างๆ “หลี่ชิงชิง แนะนำโครงการก็แนะนำโครงการดีๆ อย่ามัวแต่ยืนไม่มีท่ายืน นั่งไม่มีท่านั่ง พูดดีๆ”

จู่ๆ ก็โดนซุนหย่าดุแบบนี้ หลี่ชิงชิงก็สะดุ้งเฮือกขึ้นมาทันที

เธอเป็นขุนพลมือขวาใต้บังคับบัญชาของซุนหย่า ย่อมรู้ดีว่าซุนหย่าไม่มีทางมาตำหนิเธอโดยไม่มีเหตุผลแน่

ก็เมื่อก่อนตัวเองก็ขายของแบบนี้มาตลอด ซุนหย่าก็ไม่เคยว่าอะไรตัวเองสักคำนี่นา

หลี่ชิงชิงเข้าใจขึ้นมาทันทีว่า สวีเหวินที่อยู่ตรงหน้านี้ฐานะไม่ธรรมดาแน่นอน ไม่สามารถใช้วิธีการปกติทั่วไปที่ตัวเองเคยใช้มาจัดการกับเขาได้

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลี่ชิงชิงก็ปรับเปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็ว กลายเป็นดูจริงจังขึ้นมา

ชาวเน็ตในห้องถ่ายทอดสดเห็นฉากนี้ก็พากันผิดหวังอย่างที่สุด

“นี่มันดีๆ อยู่แล้วแท้ๆ ทำไมจู่ๆ ถึงเปลี่ยนไปซะงั้นล่ะ”

“อ้า พนักงานขายแบบนี้น่าเบื่อจะตาย เธอมาอธิบายแบบแข็งทื่อเป็นท่อนไม้แบบนี้ ฉันไม่ฟังหรอกนะ”

“พี่สวี อย่าซื้อนะ เว้นแต่จะให้พนักงานขายคนนี้กลับไปทำเหมือนเมื่อกี้!”

“ต้องเป็นซุนเจี่ยเกรงใจประธานจ้าวแน่ๆ ถึงได้ไปเตือนพนักงานขายคนนั้น”

สวีเหวินหมดโอกาสชมวิวสวยๆ ไปในทันที ก็พลันรู้สึกหมดอารมณ์ไปด้วย

จนกระทั่งตอนนี้เอง เขาถึงได้หันมาให้ความสนใจกับตัวบ้าน

“พี่สวีคะ คุณคิดว่าแบบบ้านที่ฉันพูดไปเมื่อกี้เป็นยังไงบ้างคะ มีแบบไหนที่พอใจไหมคะ”

สวีเหวินพูดเรียบๆ “ธรรมดามากเลย”

หลี่ชิงชิงถามต่อ “หมายถึงว่ารู้สึกว่าแบบบ้านไหนธรรมดามากเหรอคะ”

สวีเหวินส่ายหน้า

“ไม่ใช่ ฉันหมายถึงว่าเธอแนะนำได้ธรรมดามาก”

พอสวีเหวินพูดประโยคนี้ออกมา รอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่ชิงชิงก็พลันแข็งค้างไปทันที ในใจรู้สึกไม่ยอมรับอย่างรุนแรง

นายคิดว่าฉันพูดธรรมดา งั้นฉันพูดมาตั้งเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วทำไมนายไม่เตือนฉันล่ะ

สิ่งที่ทำให้หลี่ชิงชิงยิ่งรู้สึกโกรธมากขึ้นไปอีกก็คือ การแนะนำการขายของตัวเองได้รับการยอมรับว่าดีที่สุดในฝ่ายโครงการแล้ว สวีเหวินดูท่าทางก็ไม่รู้อะไรเลยสักนิด เขาอาศัยอะไรมาบอกว่าตัวเองธรรมดา

⚉⚉⚉⚉

[จบแล้ว]