บทที่ 30 - เหล่าจ้าว เธอนี่ทำฉันอิจฉาจะตายอยู่แล้ว!
บทที่ 30 - เหล่าจ้าว เธอนี่ทำฉันอิจฉาจะตายอยู่แล้ว!
บทที่ 30 - เหล่าจ้าว เธอนี่ทำฉันอิจฉาจะตายอยู่แล้ว!
◉◉◉◉◉
“เหล่าจ้าว ที่บ้านเธอนี่มีของดีจริงๆ นะ คราวหน้าฉันมากินข้าวด้วย พาเขามาด้วยได้ไหม?”
ชือชือก็นั่งพยักหน้าเห็นด้วยอยู่ข้างๆ
จ้าวซวนเหลือบมอง
“คิดอะไรอยู่ เขาเป็นสามีฉัน ไม่ใช่สามีพวกเธอซะหน่อย”
คำพูดของจ้าวซวนทำเอาชาวเน็ตถึงกับนั่งไม่ติด
“นี่น่าจะเป็นครั้งแรกที่ท่านประธานจ้าวพูดต่อหน้าคนอื่นว่าสวีเหวินเป็นสามีของเธอใช่ไหม?”
“คงจะรู้สึกกดดันแล้วล่ะสิ ก็พี่ซุนกับชือชือเป็นทั้งเศรษฐีนี แถมยังสวยอีกต่างหาก”
“เดี๋ยวนะ ฉันดูไม่เข้าใจเลย เมื่อกี้พ่อหนุ่มสวีทำอะไรเหรอ? ทำไมเศรษฐีนีสองคนนั้นถึงมองเขาด้วยสายตาชื่นชมขนาดนั้น?”
“น้องชาย ดูแล้วนายคงเป็นแฟนคลับใหม่สินะ ยังดูไม่ออกใช่ไหม?”
“เร็วเข้า! ให้ผู้กำกับเจิ้งของเราอธิบายให้ฟังหน่อย!”
เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนการกินข้าวของทุกคน ตอนนี้เจิ้งเยว่จึงกำลังนั่งอยู่ในรถถ่ายทอดสดด้านนอก
การกระทำของสวีเหวินเมื่อครู่ช่างลื่นไหล ทำให้เจิ้งเยว่ถึงกับตะลึงไปเลย
เมื่อเห็นว่าชาวเน็ตต่างก็กระตือรือร้นอยากให้เธอวิเคราะห์ เจิ้งเยว่ก็พูดขึ้นทันที “ทุกคนคะ อย่าได้ดูถูกการสั่งอาหารเมื่อกี้นะคะ จริงๆ แล้วมันมีอะไรมากกว่าที่เห็น!”
“พวกคุณลองคิดดูสิคะ ว่าใครเป็นคนเลือกร้านอาหารนี้? สวีเหวินเป็นคนเลือกใช่ไหมคะ”
“ปกติแล้วเวลาที่คุณเลือกร้านอาหารพาคนอื่นไปกินข้าว คุณก็ต้องเป็นคนจ่ายเงิน หรือไม่ก็ต้องรับประกันว่าทุกคนจะได้กินของอร่อยใช่ไหมคะ?”
“สำหรับสวีเหวินแล้ว เรื่องจ่ายเงินน่ะไม่มีทางอยู่แล้ว แต่การรับประกันว่าทุกคนจะได้กินของอร่อยน่ะไม่มีปัญหา ดังนั้นพอมาถึงเขาก็อาสารับเมนูมาสั่งอาหารให้ทุกคน”
กัวเจินถามขึ้นข้างๆ “ทำแบบนั้นจะไม่ดูเหมือนเขาเผด็จการไปหน่อยเหรอ?”
เจิ้งเยว่ส่ายหน้า
“นี่แหละคือความฉลาดของสวีเหวิน”
“ถ้าเป็นเรื่องอื่น เขาทำแบบนั้นก็ถือว่าเผด็จการจริงๆ”
“แต่ถ้าเป็นเรื่องสั่งอาหาร มันก็ไม่เหมือนกันแล้ว”
“เมื่อเทียบกับการที่ต้องตัดสินใจเอง ผู้หญิงจะชอบให้มีคนเสนอทางเลือกให้ก่อนมากกว่า”
“พวกคุณดูสิคะเมื่อกี้ตอนสั่งอาหาร สวีเหวินไม่ได้ตัดสินใจเองทั้งหมดว่าจะกินอะไร แต่เขาสั่งอาหารมาก่อนสิบกว่าอย่าง แล้วก็ให้คำแนะนำและเหตุผลในการเลือกแต่ละเมนู จากนั้นก็ให้พวกเธอเลือกว่าจะเก็บเมนูไหนไว้”
“ขอถามหน่อยค่ะ ในสถานการณ์แบบนี้ คุณจะรู้สึกว่าสวีเหวินเผด็จการหรือใส่ใจคะ?”
กัวเจินลองสมมติตัวเองเข้าไปอยู่ในสถานการณ์นั้นดู แล้วก็เข้าใจในทันที!
ปัญหาใหญ่อย่างหนึ่งของคนสมัยนี้คือ กินอะไรดี?
เวลาคู่รักไปเดินเที่ยวด้วยกัน ผู้ชายถามผู้หญิงว่าจะกินอะไร ผู้หญิงส่วนใหญ่ก็จะตอบว่าอะไรก็ได้
แต่ถ้าคุณพาเธอไปกินอะไรก็ได้จริงๆ คุณเสร็จแน่
แต่สวีเหวินไม่เหมือนกัน
สวีเหวินข้ามขั้นตอนการถามไปเลย เพราะถามไปก็เปล่าประโยชน์
เขาเริ่มสั่งอาหารทันที รอบแรกก็คัดเมนูที่เขาคิดว่าไม่ดีออกไปก่อน แล้วก็เหลือไว้สิบกว่าเมนูที่เขาคิดว่าพอใช้ได้ให้ทั้งสามคนเลือก
การทำแบบนี้ ไม่เพียงแต่จะทำให้ผู้หญิงสัมผัสได้ถึงความจริงใจของสวีเหวิน แต่ยังทำให้ขอบเขตการเลือกของพวกเธอลดลงจากหลายสิบเมนูเหลือเพียงสิบกว่าเมนู
ผู้หญิงจะไม่รู้สึกว่าเขาเผด็จการ แต่จะรู้สึกสบายใจและใส่ใจมาก
ตอนนี้ชาวเน็ตก็เข้าใจแล้วเช่นกัน ทุกคนต่างก็ตกใจ หรือถึงกับหวาดกลัว
“ให้ตายเถอะ! แค่สั่งอาหารก็ยังมีอะไรลึกซึ้งขนาดนี้เลยเหรอ?”
“ฉันไม่เชื่อ นี่มันเป็นเรื่องที่พวกคุณมโนกันขึ้นมาเอง พวกคุณเป็นพวกจั้ววั่งเต้ากันหมดเลย บนโลกนี้ไม่มีใครฉลาดขนาดนี้หรอก!”
“คนข้างบนบ้าไปอีกคนแล้ว ลากออกไปที”
“ขำเลย ถ้าไม่ใช่เพราะผู้กำกับวิเคราะห์ให้ฟัง ฉันคงจะดูการกระทำของท่านฉางซิ่นโหวไม่ออกไปทั้งชีวิต”
“คุณรู้ไหมว่าฉันจะทำยังไง? ฉันจะยื่นเมนูให้พวกเธอ แล้วให้พวกเธอสั่งเอง”
“คนข้างบน ฉันก็เหมือนกับนาย คิดว่าตัวเองเป็นสุภาพบุรุษ ผลคือได้ศูนย์คะแนน”
“อ๊า! สมองฉันคันจังเลย รู้สึกเหมือนสมองกำลังจะงอก!”
หลังจากที่เจิ้งเยว่วิเคราะห์ไปหนึ่งรอบ แฟนคลับเก่าๆ ก็เริ่มเรียนรู้ทีละเฟรม ส่วนแฟนคลับใหม่ๆ ก็กดติดตามอย่างเงียบๆ
ตอนแรกคิดว่าเป็นห้องไลฟ์ตลกๆ แต่ผลคือเป็นห้องไลฟ์สอนเทคนิค
ประมาทไปจริงๆ!
ส่วนที่คุณถามว่าเจิ้งเยว่วิเคราะห์มั่วหรือเปล่า?
พวกคุณก็ดูสายตาของซุนหย่ากับชือชือสิคะ ก็จะรู้เอง!
ตอนนี้พวกเธอสองคนมองสวีเหวินเหมือนกับกำลังมองของล้ำค่า
ถ้าไม่ใช่เพราะจ้าวซวนยังนั่งอยู่ตรงนั้น พวกเธอคงจะเข้าไปคุยกับสวีเหวินอย่างใกล้ชิดแล้ว
ไม่นาน พนักงานเสิร์ฟก็นำซุปเนื้อแกะมาเสิร์ฟ
“ซุปนี่ต้องกินตอนร้อนๆ นะครับ มาๆๆ ไม่ต้องเกรงใจ ทำตัวเหมือนอยู่บ้านตัวเองเลย”
สวีเหวินไม่เกรงใจจริงๆ เขาเจาะพลาสติกออก แล้วก็หยิบชามข้างในออกมา
ซุนหย่าและชือชือเตรียมจะตักซุปเนื้อแกะแล้ว
แต่ใครจะรู้ว่าพวกเธอเห็นสวีเหวินขอน้ำร้อนจากพนักงานเสิร์ฟ แล้วก็ลวกภาชนะทั้งหมดก่อน แล้วถึงจะตักซุปเนื้อแกะให้จ้าวซวนหนึ่งชาม
“ท่านประธานจ้าว ดื่มซุปครับ ระวังร้อนนะ”
จ้าวซวนพยักหน้ารับ แล้วก็ก้มหน้าก้มตาดื่มซุป
ภาพนี้ทำเอาสองสาวที่นั่งอยู่ตรงข้ามอิจฉาตาร้อน
นี่มันบริการที่ใส่ใจทุกรายละเอียดขนาดนี้!
สวีเหวินถึงกับใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ขนาดนี้เลย!
ซุนหย่าและชือชือในใจก็รู้สึกเปรี้ยวๆ
เดิมทีพวกเธอไม่อยากจะมีแฟน เพราะเคยคบมาแล้ว แต่ก็รู้สึกว่าผู้ชายพวกนั้นมีเจตนาไม่ดีกับพวกเธอ
ไม่ก็หวังเงินของพวกเธอ ก็หวังตัวของพวกเธอ
ทำให้พวกเธอสองคนรู้สึกไม่สบายใจ
แต่สวีเหวินไม่เหมือนกัน
สวีเหวินก็หวังเงินเหมือนกัน แต่ไม่เคยปิดบัง
ที่สำคัญที่สุดคือ ถึงแม้จ้าวซวนจะให้เงินสวีเหวิน แต่สวีเหวินก็มีความสามารถจริงๆ!
ดูสิ บริการจ้าวซวนดีขนาดไหน เห็นแล้วพวกเธอก็ใจเต้นเลย!
ซุนหย่าอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นอย่างเศร้าๆ
“เหล่าจ้าว ไม่น่าแปลกใจเลยที่ตลอดหลายปีมานี้เธอซ่อนสวีเหวินไว้ที่บ้าน นี่มันจินอูฉางเจียวจริงๆ กลัวเพื่อนๆ จะเห็นสินะ”
ชือชือก็พยักหน้า
“เมื่อก่อนตอนที่เสี่ยวย่าบอกว่าสามีเธอตลกดีฉันยังไม่เชื่อเลย ตอนนี้ฉันเชื่อแล้ว ไม่น่าแปลกใจเลยที่เธอมีความสุขทุกวัน ไม่เคยเห็นเธอโกรธเลย”
จ้าวซวนที่กำลังดื่มซุปเนื้อแกะอยู่ยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้อธิบายอะไร
เธอลงทุนสำเร็จมาหลายโครงการแล้ว สายตาในการเลือกสามีจะแย่ได้อย่างไร?
สวีเหวินที่อยู่ข้างๆ เริ่มไม่พอใจแล้ว พี่สาวสองคนนี้ทำไมพูดจาไม่เข้าหูเลย
อะไรคือจินอูฉางเจียว ตัวเขาเป็นผู้ชายอกสามศอกนะ!
แล้วอะไรคือตลกดี ตัวเขาไม่ใช่ของเล่นนะ!
แต่พอคิดว่ามื้อนี้พวกเธอเป็นเจ้ามือ สวีเหวินก็ขี้เกียจจะไปใส่ใจแล้ว
หญิงสาวทั้งสองคนเลียนแบบสวีเหวินลวกภาชนะแล้ว ก็ตักซุปมาดื่มคนละชาม
แค่คำเดียว ดวงตาของหญิงสาวทั้งสองคนก็เป็นประกาย
“ซุปนี่อร่อยขนาดนี้เลยเหรอ!”
“โอ้พระเจ้า! ฉันทำงานที่บริษัทมาหลายปี ไม่เคยรู้เลยว่ามีซุปเนื้อแกะอร่อยขนาดนี้ คุณไปเจอมาได้ยังไง?”
สวีเหวินทำหน้าภาคภูมิใจ มีความรู้สึกว่าในที่สุดพวกคุณก็รู้ถึงความสามารถของผมแล้ว
จ้าวซวนที่อยู่ข้างๆ พูดขัดขึ้น “เขาว่างงานทั้งวัน ข้าวก็ไม่ทำ วันๆ เอาแต่ออกไปกินข้าวนอกบ้าน เขาจะไม่รู้ได้ยังไง?”
“ร้านอาหารแถวนี้เขาคงจะกินมาหมดแล้วล่ะ”
ซุนหย่าและชือชือตกใจ
แต่ไม่นานซุนหย่าก็พบว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เธอถามว่า “แล้วปกติเวลาพวกเธอออกไปกินข้าวนอกบ้าน สวีเหวินเป็นคนพาไปกินเหรอ?”
จ้าวซวนพยักหน้า
“ใช่สิ ทำไมเหรอ?”
ซุนหย่าและชือชือก็อิจฉาอีกครั้ง
“เหล่าจ้าว เธอนี่ทำฉันอิจฉาจะตายอยู่แล้ว!”
◉◉◉◉◉
[จบแล้ว]