บทที่ 10 - ถ้าห่วย ก็หัดให้มันเยอะๆ
บทที่ 10 - ถ้าห่วย ก็หัดให้มันเยอะๆ
บทที่ 10 - ถ้าห่วย ก็หัดให้มันเยอะๆ
◉◉◉◉◉
สำหรับคำบ่นของชาวเน็ต สวีเหวินไม่รู้สึกสะทกสะท้าน
เขาเชื่อมต่อเครื่องเกมเข้ากับทีวีแล้ว เมื่อมองดูหน้าจอเปิดเกมสุดคลาสสิก ชาวเน็ตในห้องถ่ายทอดสดต่างก็พากันอิจฉา
นี่มันเครื่องเกมรุ่นสะสมพิเศษเลยนะ!
น่าอิจฉาเกินไปแล้ว!
“ประธานจ้าว ผมติดตั้งเครื่องเกมเสร็จแล้ว คุณมาเล่นด้วยกันไหม?”
“ไปให้พ้น”
สวีเหวินเบ้ปากแล้วก็บ่นขึ้นมา
“คุณมีวันหยุดแค่วันเดียวในสัปดาห์ ไม่อยากจะนอนพักผ่อนให้เต็มที่เหรอ?”
“ดูโซฟาที่บ้านสิ สบายขนาดนี้ คุณมานอนเล่นสักหน่อยสิ”
จ้าวซวนทำหน้าเอือมระอา
“ถ้าฉันขี้เกียจเหมือนคุณนะ ครอบครัวเราคงต้องอดตายกันหมดแล้ว”
“นอนอยู่บนโซฟาทั้งวัน เหมือนกับว่าคุณกลายเป็นส่วนหนึ่งของโซฟาไปแล้ว”
เมื่อได้ยินจ้าวซวนพูดแบบนี้ ชาวเน็ตก็ส่งความคิดเห็นเข้ามาเต็มหน้าจอ
“ฮ่าๆๆ ประธานจ้าวพูดจายังคงเฉียบคมเหมือนเดิม ตรงประเด็นสุดๆ!”
“ก็เป็นส่วนหนึ่งของโซฟาไปแล้วจริงๆ นั่นแหละ ทุกครั้งที่ฉันดูไลฟ์สด ไอ้หมาสวีก็เอาแต่นอนอยู่บนโซฟา”
“นี่มันหมายความว่าอะไร? หมายความว่าเฟอร์นิเจอร์ที่สำคัญที่สุดในบ้านคือโซฟา อย่างอื่นเป็นของปลอม”
“ขำตายเลย คนข้างบนเป็นคนขายโซฟาหรือเปล่า”
“ฉันชอบชุดโยคะของประธานจ้าวชุดนี้จังเลย มีใครรู้บ้างว่าซื้อได้ที่ไหน?”
“นายเป็นผู้ชายจะซื้อชุดเดียวกันเหรอ ฉันไม่กล้าจะแฉนายเลยจริงๆ”
“คนเก่งๆ มักจะมีวินัยในตัวเองเสมอ”
“หน้าตาสวยๆ มองนานๆ ก็เบื่อ แต่เสน่ห์นี่สิ ยิ่งมองยิ่งหลงใหล!”
สวีเหวินที่โดนจ้าวซวนว่าก็ไม่ได้รู้สึกอายเลยแม้แต่น้อย
เขากลับพูดอย่างจริงจังว่า
“ประธานจ้าว ผมก็เป็นห่วงคุณไม่ใช่เหรอ”
“คุณมีวันหยุดแค่วันเดียวในสัปดาห์ แต่คุณก็ยังไม่ยอมพักผ่อน ถ้าเกิดป่วยขึ้นมา ใครจะไปหาเงินล่ะ?”
ตอนแรกที่ได้ยินประโยคแรก จ้าวซวนก็ยังรู้สึกอบอุ่นใจอยู่บ้าง
แต่พอมาถึงประโยคหลัง สวีเหวินก็เผยธาตุแท้ออกมาทันที
จ้าวซวนโกรธจนแทบจะกัดฟัน โยนผ้าขนหนูที่เธอเพิ่งใช้เสร็จหลังอาบน้ำไปให้สวีเหวิน
ใครจะไปคิดว่าสวีเหวินไม่เพียงแต่ไม่รังเกียจ แต่กลับเอาผ้าขนหนูมาคลุมหัวอย่างภาคภูมิใจ
เมื่อเห็นสวีเหวินหน้าไม่อายขนาดนี้ จ้าวซวนก็จนปัญญา
เธอทำกายบริหารผ่อนคลายไปพลางอธิบายกับสวีเหวินไปพลาง
“ช่วงนี้ฉันเลิกงานดึกไม่ใช่เหรอ? แถมยังมีงานเลี้ยงตลอด ฉันไม่ได้ออกกำลังกายมาหลายวันแล้ว น้ำหนักขึ้นมาตั้งสามจินแล้ว”
พูดถึงตรงนี้ จ้าวซวนก็จ้องสวีเหวินเขม็งอีกครั้ง
“ดูคุณสิ นอนอยู่บ้านทั้งวัน มีเวลาตั้งเยอะแยะทำไมไม่ไปยิมบ้าง”
สวีเหวินเกาหน้า แล้วก็เริ่มสร้างตัวละครในเกม
“เสียเงินทำไม ยิมมันแพง”
จ้าวซวนฮึดฮัด
“ข้ออ้างทั้งนั้น ออกกำลังกายไม่ต้องเสียเงินซะหน่อย ใช้บัตรของฉันไปสิ ยังเหลืออีกเป็นร้อยครั้งเลยนะ ไม่ใช้เดี๋ยวก็หมดอายุ”
ตอนที่จ้าวซวนพูดประโยคนี้ เธอจ้องมองสวีเหวิน ในแววตามีความคาดหวังอยู่เล็กน้อย
ถ้าสวีเหวินสามารถสร้างซิกซ์แพ็กได้จริงๆ เขาก็จะกลายเป็นเทพบุตรสุดหล่อและแข็งแกร่งที่สมบูรณ์แบบ
สวีเหวินปฏิเสธทันที
“ผมจะออกกำลังกายทำไม ผมหุ่นมาตรฐานดีอยู่แล้ว ผมไม่อ้วนซะหน่อย”
“คุณอย่าเพราะว่าตัวเองไปไม่ได้ ก็เลยจะให้ผมไปทุกวันสิ ความแข็งแกร่งของผมน่ะคุณก็รู้ดีอยู่แล้ว”
ใบหน้าของจ้าวซวนแดงก่ำขึ้นมาทันที จ้องสวีเหวินเขม็งแล้วก็ไม่พูดอะไรอีก
ห้องถ่ายทอดสดเดือดพล่านอีกครั้ง
“เกินไปแล้วนะ ออกกำลังกายฟรีๆ ยังไม่ยอมไปอีก?”
“มีใครรู้บ้างว่าหาภรรยาแบบนี้ได้ที่ไหน ผมยินดีที่จะออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ”
“คนข้างบน คุณไปถามซื้อหมอนแบบไหนที่จะทำให้ฝันแบบนี้ได้จะดีกว่า”
“ประธานจ้าวตอนมัดผมหางม้าน่ารักจังเลย หน้าสดยังสวยขนาดนี้!”
“พวกพี่ๆ มาเรียนโยคะกันอีกแล้วเหรอ?”
“ทั้งสวยทั้งรวย ภรรยาของฉันไม่มีสักอย่าง แต่ประธานจ้าวมีครบทุกอย่าง”
เมื่อเห็นว่าสวีเหวินเริ่มเล่นเกมแล้ว จ้าวซวนก็ขี้เกียจจะสนใจเขา กลับเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
ไม่นานนัก จ้าวซวนก็สวมเสื้อคลุมเดินมาที่ประตู
สวีเหวินเห็นแล้วก็ตกใจ
“วันนี้คุณหยุดไม่ใช่เหรอ จะไปไหนอีก”
จ้าวซวนอธิบาย “วันนี้มีโครงการเปิดตัวใหม่ ฉันยังไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่ เลยจะไปดูหน่อย”
สวีเหวินเข้าไปใกล้ๆ แล้วก็อ้อนวอนอย่างน่ารัก
“ประธานจ้าว อยู่เล่นกับผมที่บ้านทั้งวันไม่ได้เหรอ งานมันทำไม่หมดหรอก”
“ไปให้พ้น”
จ้าวซวนผลักสวีเหวินออก แล้วก็เปิดประตูจะเดินออกไป
แต่ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ จึงเปิดกระเป๋าถือออกมาอีกครั้ง หยิบธนบัตรออกมาปึกหนึ่ง แล้ววางไว้บนตู้รองเท้า
“ฉันมีเงินเศษอยู่หน่อย กระเป๋าเต็มแล้ว คุณเอาไปเถอะ”
ชาวเน็ตในห้องถ่ายทอดสดอิจฉาจนแทบบ้า
“หนาขนาดนี้ นี่เรียกว่าเงินเศษเหรอ?”
“โอ้พระเจ้า ประธานจ้าวเหมือนเทพเจ้าแห่งโชคลาภเลย ทำไมถึงได้เอาเงินออกมาให้ตลอดเวลาแบบนี้”
“เกาะภรรยากินไม่หมดจริงๆ กินไม่หมดเลย”
“เหมือนแม่ให้เงินเศษฉันเลย ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือ แม่ให้เงินเศษฉันจริงๆ”
“ฉันนี่มันไร้เดียงสาจริงๆไม่คิดเลยว่าจะมาอิจฉาค่าครองชีพประจำวันของไอ้หมาสวี่เข้าจนได้ ตอนนี้ดูเหมือนว่าการหลอกลวงต้มตุ๋นในแต่ละวันถึงจะเป็นรายได้หลักของเขาสินะ”
หลังจากส่งจ้าวซวนออกไปแล้ว สวีเหวินก็หยิบเงินบนตู้รองเท้าขึ้นมานับทีละใบ
“ก็ไม่เยอะเท่าไหร่นี่ แค่พันเจ็ดเอง”
คำพูดเดียวทำเอาชาวเน็ตเดือดพล่าน
ฟังดูสิ นี่มันภาษาคนหรือเปล่า!
อะไรเรียกว่าแค่พันเจ็ด!
พันเจ็ดอาจจะไม่เยอะมาก แต่ที่สำคัญคือ วันนี้คุณไม่ได้ทำอะไรเลยก็หาเงินได้พันเจ็ดแล้วนะ!
สวีเหวินยัดเงินพันเจ็ดใส่กระเป๋ากางเกงอย่างลวกๆ แล้วก็นั่งลงบนโซฟาเล่นเกมต่อ
ต้องบอกเลยว่าสวรรค์ยุติธรรมกับทุกคนเสมอ
ถึงแม้ว่าสวีเหวินจะแต่งงานได้ดี แต่เขาก็เล่นเกมห่วยมาก!
เมื่อชาวเน็ตเห็นเขาควบคุมตัวละคร แม้แต่หมู่บ้านมือใหม่ก็ยังออกไปไม่ได้ ทุกคนต่างก็หัวเราะกันยกใหญ่ ส่งความคิดเห็นเยาะเย้ยเข้ามาในห้องถ่ายทอดสดอย่างบ้าคลั่ง
“ถ้าห่วย ก็หัดให้มันเยอะๆ”
“พูดตามตรงนะ ถ้าให้ฉันเล่นเกมวันละสิบกว่าชั่วโมง ฉันคงจะเป็นนักแข่งมืออาชีพไปแล้ว”
“ฉันว่าไอ้หมาสวีควรจะทำไลฟ์สดโชว์วิธีตายในเกมแบบต่างๆ คงจะดังแน่ๆ”
“เขาโดนฆ่าไปหลายครั้งแล้ว ตอนนี้คงจะโกรธจัดแล้วใช่ไหม? พวกคุณว่าเดี๋ยวเขาจะขว้างจอยเกมทิ้งไหม”
ความคิดเห็นนี้เพิ่งลอยผ่านไป
ตัวละครที่สวีเหวินควบคุมก็ตายอีกครั้ง
เขานั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น มองดูทีวีก่อน แล้วก็ก้มลงมองจอยเกม ครุ่นคิด
ในขณะที่ทุกคนคิดว่าสวีเหวินคงจะทนไม่ไหวขว้างจอยเกมทิ้งแน่ๆ ใครจะไปคิดว่าสวีเหวินจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
ชาวเน็ตต่างก็คาดเดากันไปต่างๆ นานาว่าเขาจะทำอะไร คงไม่ใช่ว่าจะขอคืนเงินเกมใช่ไหม?
ไม่นานนัก โทรศัพท์ก็มีคนรับสาย
“เหล่าโจว ฉันซื้อเครื่องเกมใหม่มา จะมาเล่นด้วยกันที่บ้านฉันไหม?”
“เล่นบ้านแกสิ ฉันยังทำงานล่วงเวลาอยู่ที่บริษัทอยู่เลย!”
“เหล่าหลิว นายไม่ใช่เหรอที่บอกว่าอยากเล่นมอนสเตอร์ฮันเตอร์มาตลอด? ฉันซื้อมาแล้ว มาเล่นด้วยกันที่บ้านฉันสิ?”
“เล่นบ้านแกสิ ฉันกำลังสอนการบ้านลูกอยู่!”
“เหล่าถาน ฉัน...”
สวีเหวินยังพูดไม่ทันจบ โทรศัพท์ก็โดนตัดสายไป
◉◉◉◉◉
[จบแล้ว]