ตอนที่ 76 — มันแม่นจริง ๆ!

เมื่อไม่มีความกังวลเรื่องงานต้องทำ ซูหยูชิงจึงหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านอีกครั้ง คาบแรกจบลงอย่างรวดเร็ว

ระหว่างพักคาบ เฉินม่อออกมาสูดอากาศข้างนอก แล้วบังเอิญเห็นเหตุการณ์ไม่คาดคิด

เพราะเขาเห็นว่าโจวห่าวกำลังขวางทางเด็กผู้หญิงสามคน

ปกติโจวห่าวแทบไม่คุยกับผู้หญิง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องรังแกใคร

เฉินม่อจึงเดินเข้าไปใกล้ด้วยความสงสัย

ยังไม่ทันเดินถึง ก็เห็นสามสาวพยักหน้าแรงรัวเหมือนไก่จิกข้าว ก่อนจะรีบวิ่งหนีไปหมด

ตอนนั้นเอง โจวห่าวหันมาเห็นเฉินม่ออยู่ใกล้ๆ ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน

“เจ้าห่าว ตอนนี้ดูนายเท่ไม่เบาเลยนะ ถึงขั้นแผ่รัศมีใส่สาวๆ เชียว” เฉินม่อแซว

“ไม่หรอก สามคนนั้นทำให้ตันหว่านลื่นตกบันไดหลังเลิกเรียน ทั้งข้อเท้าแพลงทั้งถลอก แต่กลับทิ้งเธอไว้แล้วหนี ฉันทนไม่ไหวเลยขู่ไปสองสามคำเอง” โจวห่าวพูดอย่างขุ่นเคือง

“เรื่องมันเกิดจากอะไรล่ะ?”

“เหมือนจะหาว่าเธอไปฟ้องครูก็ประมาณนั้น ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจ”

“เมื่อกี้นายบอกว่าหลังเลิกเรียนตอนบ่าย ทำไมฉันไม่เห็นเลยล่ะ?” เฉินม่อประหลาดใจ เพราะตอนนั้นเขากับซูหยูชิงยังอยู่โรงเรียนสักพัก ก็ไม่เห็นมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น

“ก็ช่วงที่พี่กับพี่สะใภ้เดินลงบันไดไปไม่นานนั่นแหละ” โจวห่าวเผลอพูดออกมาโดยไม่คิด

“หืม นายเห็นเราลงบันไดจากตรงไหนกัน ฉันเดินผ่านห้องนายก็ไม่เห็นนายอยู่” เฉินม่อมองเขาอย่างงงๆ

โจวห่าวเกาหลังหัว หัวเราะแหะๆ “ก็กลัวพี่เห็นฉันรอผู้หญิงคนเดียวในห้องแล้วจะเขินไง เลยรีบหลบก่อน”

ได้ยินแบบนั้น เฉินม่อก็ได้แต่ยิ้มขำ พูดไม่ออก

หมอนี่ตัวโตแต่กลับขี้อายจริงๆ

“ถ้าอย่างนั้น ในเมื่อเห็นตันหว่านเจ็บ นายก็คงไม่ยอมยืนดูเฉยๆ สินะ”

“แน่นอน ฉันก็แค่ทำตัวเป็นคนดีช่วยเพื่อนเท่านั้นเอง” โจวห่าวตอบอย่างภาคภูมิ

“พูดซะภาคภูมิ อย่าบอกนะว่าแอบแตะต้องตอนช่วย?” เฉินม่อหรี่ตายิ้มแซว

“ไม่มีทาง ฉันเป็นสุภาพบุรุษ เป็นลูกผู้ชายแท้ จะทำแบบนั้นได้ไง! ฉันแค่แบกเธอไปห้องพยาบาล ช่วยทำแผลให้นิดหน่อยเอง” โจวห่าวรีบปฏิเสธ

“งั้นขอแสดงความยินดีด้วย ดูท่าว่าความสัมพันธ์ของพวกนายคงก้าวหน้าไม่น้อยเลยสิ” เฉินม่อยิ้มพูด

“ยังไม่ถึงขั้นนั้นหรอก แต่ตอนนี้คุยกันได้ ไม่เกร็งเหมือนเมื่อก่อนแล้ว” โจวห่าวพูดยิ้มๆ

“ว่าแต่งานที่ฉันฝากให้ทำ นายไปจัดการหรือยัง?”

“ลืมเลย เมื่อบ่ายมัวแต่ช่วยเธอจนไม่ได้ทำ ไว้หลังเลิกเรียนเย็นนี้ฉันจะรีบไปเลย” โจวห่าวหัวเราะแหยๆ

“ไม่ต้องรีบขนาดนั้น หาเวลาว่างค่อยไปก็ได้ แต่จากที่นายให้เบาะแสไว้ ตำรวจกว่าจะวิเคราะห์และวางแผนได้ก็ต้องใช้เวลา ดังนั้น ก่อนที่พ่อของตันหว่านจะรู้เรื่อง นายควรจัดการให้เสร็จ เพราะภาพแรกในใจคนเรามักมีผลกับการมองสิ่งต่างๆ เกือบทั้งหมด

ถ้าความประทับใจแรกของพ่อเธอต่อนายไม่ดี ต่อให้นายทำดีอีกสิบครั้งก็เปลี่ยนใจยาก จากที่อาจต้องใช้แค่เรื่องดีเรื่องเดียวก็พอ อาจต้องใช้ถึงสิบเรื่องเลย”

“ดังนั้น ควรทำให้ความประทับใจแรกของพ่อเธอต่อนายเป็นสิ่งดี ต่อให้ภายหลังได้ยินข่าวลืออะไร เขาก็จะไม่รีบตัดสิน ยังมีความเชื่อใจหลงเหลืออยู่” เฉินม่อพูดอย่างจริงจัง

“โห เจ้าม่อ นายเหมือนอาจารย์จิตวิทยาเลย ฟังแล้วรู้สึกตาสว่าง พรุ่งนี้เที่ยงฉันจะรีบไปทันที!” โจวห่าวตบไหล่เฉินม่อพลางหัวเราะ

หลังคุยกับโจวห่าว เฉินม่อก็เห็นว่าซูหยูชิงกับจ้าวเยวี่ยเยวี่ยกำลังรวมกลุ่มกับสาวๆ ดูหนังสือเกี่ยวกับดวงดาวอยู่

เห็นเฉินม่อกลับมา ซูหยูชิงเหลือบตามอง หน้าเธอก็ขึ้นสีแดงระเรื่อ

“ดูอะไรกันอยู่เหรอ?” เฉินม่อเดินเข้าไปถาม แต่ถูกจ้าวเยวี่ยเยวี่ยดันออกทันที

ทว่าด้วยสัญชาตญาณนักสืบที่สั่งสมมานาน แม้แค่ชำเลืองผ่าน เขาก็ยังเห็นได้

บนโต๊ะของเด็กสาวที่พวกเธอรุมอยู่ ข้างหนังสือเรื่องราศี มีสมุดบันทึกจดวันเกิดของเขา ของซูหยูชิง รวมถึงของจ้าวเยวี่ยเยวี่ยกับหวงเหมา

ข้างวันเกิดแต่ละคนยังมีชื่อราศีเขียนกำกับไว้

ดูก็รู้ว่าเป็นเกมจับคู่ดูความเข้ากันของราศี ที่เด็กผู้หญิงชอบเล่นกัน

เฉินม่อไม่ได้ใส่ใจ เพียงเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะของจ้าวเยวี่ยเยวี่ย

ไม่นาน เสียงกริ่งคาบต่อไปก็ดัง ซูหยูชิงรีบกลับมานั่งข้างเขา

เฉินม่อสังเกตว่า เธอกลับมานั่งแล้วก็เริ่มกดโทรศัพท์ทันที

เมื่อก่อนเธอมักอ่านเรื่องศาสตร์ลี้ลับจีน แต่ตอนนี้กลับค้นข้อมูลเกี่ยวกับ “สิบสองราศี” แทน

เฉินม่อเห็นว่าเธอกำลังดู “ข้อเสียของราศีเมถุน” ของตัวเองอยู่

บนหน้าจอเขียนว่า หญิงราศีเมถุนมีอารมณ์แปรปรวน จึงอาจเกิดภาวะซึมเศร้าได้ง่ายเมื่อเผชิญความกดดัน

พวกเธอมักชอบสิ่งใหม่ ปรับตัวกับสิ่งแวดล้อมได้ดี แต่เพราะไล่ตามความแปลกใหม่ จึงมักละเลยความต้องการในใจ ทำให้เครียดสะสม

(จบตอน)