บทที่ 11 - นังตัวดีมายึดรัง

บทที่ 11 - นังตัวดีมายึดรัง

คนเราเวลาตื่นเต้นสุดขีด มักจะมองข้ามรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ

อย่างเช่นหานเยว่ ไม่ทันสังเกตว่าหน้าตาลุงแกเปลี่ยนสี กลับทำท่าเหมือนชาวบ้านชายแดนเจอทหารปลดแอก จับมือถือแขนพร่ำเพ้อไม่หยุด

"ท่านครับ... เอ้ยพูดผิด ลุงไม่รู้อะไร นังตัวดีหลัวจิ้งเอ๋อนั่น โหดเหี้ยมอำมหิต ฟ้าดินไม่ยอมรับ รังแกคนเกินไป ทำตัวไม่มีเหตุผล สั่งสอนไม่จำ..." เขาพ่นคำด่ามั่วซั่ว พูดไม่เข้าประเด็นสักที แต่คำด่าพรั่งพรูออกมาเป็นชุด ทำเอาลุงแกงงเป็นไก่ตาแตก

ผ่านไปครู่ใหญ่ ลุงแกถึงตั้งสติได้จากระเบิดคำพูดของหานเยว่ ถามอย่างลังเลว่า "พ่อหนุ่ม ข้าเห็นเจ้าอารมณ์ขึ้น พูดจาเคียดแค้น หรือว่าเจ้ามีความแค้นกับหลัวจิ้งเอ๋อ?"

"ไม่ใช่แค่แค้น มันคือความแค้นฝังหุ่น อยู่ร่วมโลกไม่ได้ ตายไม่เผาผี วันไหนไม่เจอเหมือน... อ๊ะ ประโยคนี้ผิด ต้องบอกว่าขออย่าได้เจอกันอีกตลอดกาล!"

"ดูท่าทาง ความแค้นจะลึกซึ้งจริงๆ!" ลุงแกพยักหน้าช้าๆ ดูเหมือนจะสนใจเรื่องความขัดแย้งระหว่างหานเยว่กับหลัวจิ้งเอ๋อ ถามต่อ "เล่ามาซิ มันเกิดอะไรขึ้น หลัวจิ้งเอ๋อทำอะไรเจ้า"

"ทำอะไรน่ะเหรอ? ลุงไม่รู้อะไร นังตัวดีนั่นขี่ม้าชนผมเจ็บ จนผมสลบไปหนึ่งเดือนไม่ฟื้น แล้วยัง..."

"เดี๋ยว!" ลุงแกขัดจังหวะหานเยว่ทันควัน สงสัยว่า "เจ้าโดนชนสลบไปหนึ่งเดือน? นี่มันไม่ใช่มั้ง ถ้าข้าจำไม่ผิด หลัวจิ้งเอ๋อเพิ่งกลับถึงฉางอันเมื่อครึ่งเดือนก่อน ก่อนหน้านั้นรบอยู่ทุ่งหญ้ากับพวกทูเจวี๋ย ไอ้หนู หรือว่าเจ้าโดนชนที่ทุ่งหญ้า?"

"อื้มๆ! ลุงครับ นั่นไม่ใช่ประเด็น เราไปเรื่องต่อไปดีกว่า...!" หานเยว่หน้าด้านใจดำ ต่อให้โดนจับโป๊ะแตกคาหนังคาเขา ก็หน้าไม่แดงใจไม่เต้น

"ก็ได้! ว่าต่อสิ!" ลุงแกดูออกแล้ว ไอ้เด็กนี่มันคนไร้ยางอาย ความหน้าด้านพอๆ กับเฉิงเหยาจินจอมกลิ้งกลอก แกกระแอมทีหนึ่ง ให้สัญญาณหานเยว่พูดต่อ

หานเยว่ไม่สนหรอกว่าจะโดนจับได้ไหม กลอกตาแล้วโกหกหน้าตาย "หลังจากนังหลัวจิ้งเอ๋อชนผมเจ็บ นอกจากไม่จ่ายค่าเสียหาย ยังสะบัดก้นหนี..."

"หือ? สะบัดก้นหนี กฎบ้านตระกูลหลัวเข้มงวด ไม่น่าจะทำแบบนั้นนะ!" ลุงแกเดิมทีตั้งใจจะฟังเงียบๆ แต่พอได้ยินประโยคนี้ อดไม่ได้ต้องแย้ง

"นั่นเพราะหล่อนแสดงละครเก่งไง!" หานเยว่กลอกตาบน ทำเสียงฮึดฮัด "ไอ้เรื่องชนแล้วหนีผมไม่ถือสาหรอก ป๋าเป็นคนใจกว้าง ถือว่าซวยไป เรื่องนี้หยวนๆ กันได้" หยวนๆ? ผีสิเชื่อ ลุงแกหน้ากระตุก กลั้นใจอยู่นานไม่ให้แทรก ปล่อยให้หานเยว่ฝอยต่อ

"...เรื่องชนคน ป๋าไม่คิดเอาเรื่องจริงๆ เพราะป๋าใจกว้าง! แต่ที่คิดไม่ถึงคือ ผ่านไปแค่วันเดียว นังตัวดีนั่นดันกลับมาอีก?"

"อ้อ หล่อนเอาเงินมาให้?"

"ถุย หล่อนมาหาเรื่อง!" หานเยว่เบ้ปาก ดูแคลนสติปัญญาลุงแก

เห็นลุงแกตัวใหญ่บึกบึน ถ้าไปประชดประชันมากอาจโดนตบ ประเมินกำลังรบแล้ว ตัดสินใจให้อภัยแก

ช่างเถอะ ป๋าเล่าต่อดีกว่า นานๆ จะมีคนยอมฟังป๋าระบาย โอกาสทองแบบนี้พลาดไม่ได้ เขาคิดแบบนี้แล้วเล่าต่อ "วันนั้นนังตัวดีมาบ้านป๋า สักแดงเดียวก็ไม่จ่าย ไม่จ่ายไม่ว่า คำพูดที่ออกมานี่ทำเอาคนกระอักเลือดตายได้"

"อ้อ? หล่อนว่ายังไง?"

"หล่อนบอกว่า ตระกูลหลัวโดนยึดบรรดาศักดิ์ ทรัพย์สินโดนริบหมด เงินค่าเสียหายต้องติดไว้ก่อน... ลุงฟังดูสิ นี่มันภาษาคนเหรอ? บ้านตัวเองเกิดเรื่อง ดันจะให้ป๋ามารับกรรมด้วย นังตัวดีนี่ไร้คุณธรรม สันดานต่ำเตี้ยเรี่ยดิน!"

"ฮ่าๆ!" ลุงแกหัวเราะแห้งๆ ไม่แสดงความเห็น

หานเยว่เห็นท่าทางก็รู้ว่าลุงแกสงสัย แต่เขาไม่แคร์ เล่าต่อ "นังตัวดีไม่รู้ไปฟังใครมา ว่าป๋าคิดค้นยาจุดกันยุง สร้างกังหันน้ำ ดันมาเกาะแกะที่บ้านไม่ยอมไป บอกว่าเห็นป๋าเป็นอัจฉริยะ เลยเสนอตัวมาเป็นบอดี้การ์ดให้"

"ทำไมล่ะ?"

"ทำไมเหรอ? หึหึ นังตัวดีคำนวณไว้เสร็จสรรพ หล่อนบอกว่าเป็นบอดี้การ์ดให้ป๋า หนึ่งเพื่อใช้หนี้ค่าชนคน สองเพื่อเรียนรู้วิธีหาเงิน ที่น่าโมโหที่สุดคือข้อสาม จะให้ป๋าหาทางช่วยกอบกู้ตระกูลหลัว! ลุงฟังดูสิ นี่ภาษาคนเหรอ? กอบกู้ตระกูลหลัวเกี่ยวน้องอะไรกับป๋า ป๋ากับหล่อนสนิทกันเหรอ..."

"ฮ่าๆ การช่วยคนเป็นบ่อเกิดแห่งความสุข พ่อหนุ่มจะโกรธแค้นไปไย? อีกอย่าง ได้ยินว่าหลัวจิ้งเอ๋อไม่เพียงวรยุทธ์สูงส่ง หน้าตายังงดงาม คุณชายในฉางอันหมายปองกันตรึม สาวงามขนาดนี้ยอมมาเป็นบอดี้การ์ด ดูๆ ไปเจ้ากำไรเห็นๆ"

"กำไรบ้านป้าลุงสิ!" หานเยว่ตาขวาง อารมณ์เสียสุดๆ "นังตัวดีนั่นยึดรังนกกระจิบ ยึดห้องป๋า ยึดเตียงป๋า แถมยังยุยงเมียเด็กป๋าให้คอยจับตาดูป๋าเหมือนป้องกันขโมย สงสารเมียเด็กป๋า ใสซื่อน่ารัก ตอนนี้ซึมซับความเลวเข้าไป ไม่น่ารักเชื่อฟังเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ฮึ ลุงลองเอามือทาบอกถามใจตัวเองดู นี่เรียกว่ากำไรเหรอ?"

"ฮ่าๆ!" ลุงแกหัวเราะแห้งๆ ปลอบใจว่า "ลูกผู้ชายอกสามศอก อย่าไปถือสาหาความกับเด็กผู้หญิงเลย ยอมๆ กันหน่อยเถอะ"

"ยอมหน่อย? ไม่มีทาง..." หานเยว่ตะโกนลั่น แค่นเสียง "ป๋าใจคอไม่กว้างขนาดนั้น คติป๋าคือแค้นต้องชำระ อีกอย่าง ป๋าไม่ใช่อกสามศอก ป๋าสูงแค่อกสองศอกกว่าๆ" พูดพลางเอามือวัดระดับความสูง ท่าทางกวนตีนสุดๆ

"เจ้านี่..." ลุงแกอึ้งกิมกี่ อ้าปากพะงาบๆ ไม่รู้จะพูดยังไง

"ฮ่าๆ! ยอมแล้วใช่ไหมล่ะ!" หานเยว่ยักคิ้ว เห็นอีกฝ่ายเถียงไม่ออก ก็ภูมิใจนำเสนอ "บอกความจริงให้ก็ได้ ป๋าวางแผนมาหลายวัน เตรียมไม้ตายไว้สวนกลับแล้ว หึหึหึ รอคืนนี้ก่อนเถอะ นังตัวดีต้องเจอดีแน่"

"หือ? แผนอะไร เจ้าจะทำอะไร?"

"เดือนมืดลมแรง ชาวบ้านหลับใหล ป๋าแค่เป่าไอ้นี่เข้าไปทางหน้าต่าง..." หานเยว่หัวเราะหึหึ ล้วงกระบอกไม้ไผ่ออกมาจากอกเสื้ออย่างมีพิรุธ ชูให้ลุงแกดูอย่างอวดๆ

"นี่คือสิ่งใด?"

"ควันปลุกกำหนัด ชื่อวิชาการ ไอม้ากระทืบโรง (ต้นฉบับ: ฉันรักฟืนท่อนเดียว - เป็นชื่อยาปลุกเซ็กส์ในหนังจีน) สรุปว่าสรรพคุณมหัศจรรย์ ต่อให้เป็นหญิงพรหมจรรย์หรือแม่หม้ายลูกติด แค่สูดเข้าไปนิดเดียว ฮ้า..."

ลุงแกขมวดคิ้ว หน้าเริ่มดำ กำปั้นเท่าหม้อข้าวเริ่มกำแน่น แต่หานเยว่กำลังคึก ไม่ทันสังเกต แถมยังโม้ต่อ น้ำลายย้อย ท่าทางหื่นกาม "ขอนังตัวดีสูดควันนี่เข้าไป จะเสร็จป๋า หึหึหึหึ!"

เอ๊ะ ทำไมจู่ๆ รู้สึกหนาวๆ เป็นไรหว่า? หรือว่านี่คือรังสีอำมหิตในตำนาน เอ๊ะๆ ลุงหน้าเขียวมือกำหมัด ท้องผูกปวดขี้เหรอครับ

"ว้ากกก ไอ้เด็กเวร ไร้ยางอายสิ้นดี ให้ข้าสั่งสอนแทนพ่อแม่เจ้าหน่อยเถอะ ตายซะ!" ลุงแกระเบิดโทสะ เหมือนจะบึ้ม

"อ๊ากกก ตีคนทำไม? ลุงรู้ไหม ฟ้ามีตา กฎหมายมีจริง จะปล่อยให้ลุงทำร้ายคน..."

"ไอ้เด็กไร้ยางอาย หุบปาก ถ้าข้าจะตีใคร ขุนนางทั้งราชสำนักไม่มีใครห้ามข้าได้"

"ขุนนาง... ทั้งราชสำนัก... ฟังดูเหมือนเป็นข้าราชการ...?" หานเยว่หน้าเอ๋อ เพิ่งรู้ตัวว่ามัวแต่โม้ ลืมเช็คประวัติอีกฝ่าย ดูทรงแล้วศัตรูเข้มแข็งเราอ่อนแอ ต่อให้โดนตีก็ไม่รู้จะไปฟ้องใคร

คิดได้ดังนั้นเหงื่อแตกพลั่ก รีบกระโดดถอยหลัง ถามเสียงอ่อย "ลุงครับ ยังไม่ได้ถามชื่อแซ่เลย ท่านเป็นใครครับ?"

"ข้าฉินฉยง นามรองซูเป่า ตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ฝ่ายซ้าย บรรดาศักดิ์อี้กั๋วกงแห่งต้าถัง เจ้ามีปัญหาไหม?"

"อะฮ่าฮ่าฮ่า ที่แท้ก็ท่านกั๋วกงนี่เอง ได้ยินชื่อเสียงมานาน แต่ไอ้หนูไม่สนิทกับท่าน ที่บ้านมีธุระ ไปก่อนนะครับ!"

ในที่สุดก็เข้าใจแล้ว ฉินฉยง ฉินซูเป่า นั่นมันลูกพี่ลูกน้องของหลัวซื่อซิ่น น้าของหลัวจิ้งเอ๋อไม่ใช่เหรอ? ด่าน้าเขาต่อหน้าเขา นี่มันหาเรื่องเจ็บตัวชัดๆ

น่าเสียดาย รู้ตัวช้าไป กำลังจะโกยแน่บ ก็ได้ยินเสียงตวาด "กลับมานี่" ตัวก็ลอยหวือ โดนฉินฉยงคว้าคอเสื้อหิ้วขึ้นมา

มือใหญ่เหมือนพัดใบลานแข็งแรงมาก ต่อให้หานเยว่ดิ้นรนแค่ไหน ก็เปล่าประโยชน์

หมดหนทาง จำใจต้องยอมเป็นเชลย

"ไอ้เด็กไร้ยางอาย นำทางไป ข้าจะไปดูกังหันน้ำ"

"ไปก็ไปสิ เตะทำไม? แม่ทัพใหญ่ฝ่ายซ้ายมารยาททรามแบบนี้เหรอ เอะอะเตะก้น... โอ๊ย!" พูดไม่ทันขาดคำ โดนเตะตูดไปอีกดอก

สถานการณ์บังคับ หานเยว่จนปัญญา ได้แต่เดินคอตกนำทาง พาฉินฉยงไปริมแม่น้ำ

[จบแล้ว]