บทที่ 9 - ร้านค้าประหลาด

บทที่ 9 - ร้านค้าประหลาด

ในเมื่อคุยกันไม่ถูกคอ อยู่ต่อก็ไม่มีความหมาย หลัวจิ้งเอ๋อแม้จะได้รับการอบรมมาดี แต่พอเห็นท่าทางตายซากของหานเยว่ก็รู้สึกรำคาญใจ แถมมีเถียนโต้วโต้วกำหมัดจ้องตาเขียวอยู่ข้างๆ บรรยากาศมันช่างน่าอึดอัด

หลัวจิ้งเอ๋อหันขวับ เดินกระแทกเท้าออกจากประตูไป

ม้าศึกร้องฮี่ เสียงกีบม้าดังขึ้นทันที ลมเย็นพัดมาพร้อมคำสัญญาที่หนักแน่นและเด็ดเดี่ยว

"พวกเจ้าวางใจ ข้าไม่ได้หนีหาย... พรุ่งนี้เข้าเฝ้า หากข้าหลัวจิ้งเอ๋อยังรักษาชีวิตน้อยๆ ไว้ได้ จะกลับมาสะสางเรื่องชนเจ้าในวันนี้แน่นอน"

"แล้วถ้าเธอไม่มาล่ะ? ป๋าจะไปตามที่ไหน? หรือถ้าฮ่องเต้สั่งตัดหัวเธอ ป๋าไม่ขาดทุนยับเหรอ?" หานเยว่ตั้งใจกวนประสาท ตะโกนถามเสียงดัง

เสียงม้าข้างนอกหยุดกึก ทันใดนั้นก็วนกลับมาหน้าบ้าน หลัวจิ้งเอ๋อนั่งตัวตรงดุจหอกบนหลังม้า ตอบอย่างหนักแน่น "ถ้าข้าตาย ยังมีพี่น้องคนอื่นมาชดใช้หนี้ ตระกูลหลัวแม้ไร้ชายชาตรี แต่ซื่อสัตย์ภักดี ไม่เคยผิดคำพูดกับใคร!"

คำสัญญานี้ เอาชื่อเสียงตระกูลมาเดิมพัน ทิ้งคำพูดไว้แล้ว หลัวจิ้งเอ๋อก็ไม่อยากอยู่นาน เธตวาดเสียงใส ควบม้าหวดแส้จากไป

ครั้งนี้ ต่อให้หานเยว่จะทำตัวนักเลงแค่ไหน เธอก็คงไม่กลับมาต่อปากต่อคำด้วยแล้ว

เสียงกีบม้าห่างออกไป สาวงามจากไปแล้ว ชาวบ้านในห้องมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เถียนโต้วโต้วถามเสียงอ่อยว่า "สามี เราแกล้งเขาแบบนี้ จะเกินไปหน่อยไหมจ๊ะ?"

"เกินไปบ้าอะไร? พี่โดนยัยนั่นชนเจ็บนะ เธออยู่ฝ่ายไหนกันแน่ โมโหชะมัด ถ้าขืนเข้าข้างยัยนั่นอีก เชื่อไหมสามีจะเอาหัวโขกให้ตายตรงนี้เลย!"

"อ๊ะ ไม่นะ สามีอย่าตาย โต้วโต้วเข้าข้างพี่..."

"หึหึ นี่สิเมียดี เมียดีต้องเข้าข้างผัว ต่อให้พี่ผิดก็ต้องเป็นถูก"

"อื้อๆๆ สามีถูกเสมอจ้ะ"

คู่ผัวเมียจีบกัน ชาวบ้านเขินแทน ไม่ร่ำลาเกรงใจ วิ่งแน่บออกจากบ้านเหมือนหมาไล่งับ

"เจ้าสามบ้านหานยังมีอารมณ์จีบเมีย แสดงว่าเจ็บไม่หนัก! แยกย้ายๆ ใครจะขายยาจุดกันยุงมาเบิกของ รับค่าแรงแล้วค่อยว่ากัน รีบไปทำงานให้แม่..."

หน้าประตู มนุษย์ป้าเถียนตะโกนลั่นบ้าน นกหนูแตกกระเจิง ชาวบ้านรับคำ แบกยาจุดกันยุงวิ่งปรู๊ดไปคนละทิศละทาง

ป้าเถียนไล่คนเสร็จ ถึงเดินมาหน้าประตู กวักมือเรียกโต้วโต้ว "ยัยหนูออกมานี่ เราสองคนไปร้านยากัน พ่อเจ้าสามโดนม้าชน ต้องกินยา เดี๋ยวจะเรื้อรัง"

เรื่องเกี่ยวกับสุขภาพสามี โต้วโต้วไหนเลยจะกล้าช้า รีบปิดประตูห้อง เดินตามป้าเถียนไป

แค่แป๊บเดียว คนหายเกลี้ยง ห้องที่เมื่อกี้ยังแน่นขนัดว่างเปล่าทันตา หานเยว่ปรับตัวไม่ทัน ได้แต่นอนตาค้างบนเตียง

"นึกไม่ถึง แม่นางเมื่อกี้จะเป็นคนมีนิสัยใจคอเด็ดเดี่ยว ต่อให้ตัวเองตายก็จะให้พี่น้องมาใช้หนี้ คำพูดนี้น่านับถือจริงๆ แต่ถ้าบ้านเธอมีคนมาใช้หนี้จริง ป๋าจะเรียกราคาเท่าไหร่ดีนะ? เห็นว่าเป็นแม่ทัพเพิ่งกลับจากศึก ยกหนี้ให้ดีไหม? ไม่แน่เรื่องอาจถึงหูฮ่องเต้ ชมเชยว่าป๋าเป็นคนดีมีคุณธรรม ถึงตอนนั้นฮ่องเต้ปลื้ม บังคับให้ป๋าเป็นขุนนาง... ป๋าจะแกล้งปฏิเสธ แล้วทำเป็นลำบากใจ จากนั้นขอคิดดูก่อน สุดท้ายก็จำใจรับราชโองการ ฮี่ฮี่ฮี่ฮี่..."

หมอนี่พึมพำกับตัวเอง จินตนาการไปถึงฉากฟินๆ ก็อดหัวเราะฮิฮิออกมาไม่ได้

ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าผู้หญิงคนนั้นบอกว่าเป็นคนตระกูลหลัว ตระกูลหลัวแห่งต้าถังมีกี่ตระกูล? หรือว่าจะเป็นทายาทของหลัวซื่อซิ่น ขุนพลหอกเงินหน้าหยก?

แม่เจ้า นั่นมันคนดัง หอกเงินในมือ ชีวิตนี้ไม่เคยแพ้ใคร แม่นางเมื่อกี้แม้จะปลอมเป็นชายดูอ่อนแอ แต่มือซ้ายกำหอกยาวตลอด แม่เจ้าโว้ย อย่าบอกนะว่าเป็นหอกที่หลัวซื่อซิ่นเคยใช้?

"ไม่รู้แม่นางนั่นได้มรดกฝีมือหลัวซื่อซิ่นมากี่ส่วน ถ้าได้มาสักห้าส่วน งานงอกแน่!"

เฒ่าหัวงูตัวสั่นขนลุก จินตนาการภาพสยอง: สาวงามตรงหน้า ควงหอกยาวท้าลม แทงมาทีเดียว ตัวเขาเป็นรูพรุน

ไม่คิดแล้ว ไม่คิดแล้ว คิดแล้วสยอง ขนลุกซู่ ป๋าหานมาสนใจสถานการณ์ตัวเองดีกว่า สถานการณ์นี้ดูจะแปลกพิกล

แปลกจริงๆ!

ตั้งแต่เขาฟื้นจากสลบ เขาก็พบว่าข้างกายมีของบางอย่างเพิ่มขึ้นมา

ของสิ่งนี้เป็นภาพลวงตา ดูเหมือนคนอื่นจะมองไม่เห็น มีแค่เขาที่สัมผัสได้ ของสิ่งนี้ดูเหมือนจะเป็นร้านค้าประหลาด

"แปลกจริง ทำไมรอบตัวฉันมีร้านค้าโผล่มา? แถมคนอื่นมองไม่เห็น? ผีหลอกหรือเปล่าเนี่ย..." หานเยว่ลูบคางครุ่นคิดอยู่นาน ในที่สุดก็ตัดสินใจลองดูว่าร้านนี้มันคืออะไร

สรุปคิดอยู่นานก็ไม่เข้าใจ รู้แค่ว่าร้านนี้มีฟังก์ชั่นหนึ่ง คือสามารถซื้อของบางอย่างจากข้างในได้ และล้วนเป็นของแปลกประหลาด

หน้าร้านมีป้ายแปะอยู่ เขียนตัวหนังสือยึกยือไว้ไม่กี่บรรทัด

"ทำดี ได้ของ!"

"ทำดีเล็กน้อยได้โชคลาง ทำดีใหญ่หลวงได้กุศล กุศลและโชคลาง คือสกุลเงินที่ใช้ในร้าน"

หานเยว่เกาหัวแกรกๆ รู้สึกเหมือนตัวเองยังฝันอยู่

แต่ความอยากรู้อยากเห็นมันห้ามไม่อยู่ เขาเลยใช้จิตสำนึกผลักประตูร้านค้าเล็กๆ นั้นเข้าไป

เข้าไปแล้วถึงพบว่า มีของไม่กี่อย่างที่ส่องแสงวิบวับอยู่ เหมือนจะบอกว่าตอนนี้หานเยว่มีโชคลางพอที่จะซื้อของพวกนี้ได้

"จอบเหล็กกล้าหนึ่งร้อยด้าม ราคามัดรวมแค่โชคลางหนึ่งเส้น? เอ๊ะ เหมือนฉันจะซื้อไหว!"

"เอี๊ยมเกรดเอหนึ่งร้อยตัว ราคามัดรวมโชคลางหนึ่งเส้น?" เห็นสินค้านี้ หานเยว่กลอกตามองบน ขายเอี๊ยม ดูทรงแล้วไม่ใช่ร้านดีๆ แน่

เขาดูต่อ

"วิชาครองใจคนฉบับจักรพรรดิหนึ่งเล่ม ราคาขายโชคลางหนึ่งร้อยเส้น..."

คุณพระช่วย ของพรรค์นี้ซื้อไม่ได้เด็ดขาด ขืนหลุดออกไปโดนหลี่ซื่อหมินจับไปหั่นศพแน่!

แถมราคาก็แพงบรรลัย หนังสือบ้าเล่มเดียวล่อไปร้อยเส้น ราคานี้ปล้นกันชัดๆ

เมื่อกี้เขาค้นพบแล้วว่าตัวเองมีโชคลางอยู่ร้อยเส้น ที่มาของโชคลางพวกนี้หานเยว่ก็รู้แล้ว มาจากการที่เขาพาชาวบ้านหารายได้ช่วงนี้ ชาวบ้านซาบซึ้งใจเลยเปลี่ยนเป็นพลังงาน

พูดง่ายๆ คือค่าตอบแทนจากการทำความดี

เหนื่อยสายตัวแทบขาดตั้งหลายวัน ได้ความซาบซึ้งมาแค่ร้อยเส้น โชคลางพวกนี้ล้ำค่ามาก จะเอามาผลาญเล่นไม่ได้

หานเยว่ข่มใจไม่ซื้อ กลอกตาดูต่อข้างล่าง

อุ๊ยต๊าย มีของดี

ของสิ่งนี้ถ้าซื้อมา หมู่บ้านเล็กๆ ต้องรวมคนได้เพียบ อัพเกรดเป็นหมู่บ้านใหญ่ได้ไวแน่?

ถ้าหมู่บ้านตระกูลเถียนอัพเกรดเป็นหมู่บ้านใหญ่ เท่ากับเขาทำความดีใหญ่หลวง ถึงตอนนั้นคงได้โชคลางมาเพียบ เผลอๆ อาจได้กุศลเล็กๆ สักก้อน

สุดท้ายหานเยว่กัดฟัน ใช้โชคลางทั้งหมดที่มีแลกของไม่กี่อย่าง

"กังหันวิดน้ำขนาดใหญ่สองชุด แถมโรงสีพลังน้ำสองชุด พร้อมแปลนการสร้าง ราคามัดรวมโชคลางร้อยเส้น จำเป็นสำหรับการชลประทาน คุ้มค่าเกินราคา..."

วินาทีต่อมา

หานเยว่รู้สึกหัวสมองมึนงง

รู้สึกเลือนรางว่าของที่ซื้อเสร็จสมบูรณ์แล้ว ขอแค่เขาอยากเอาออกมา ก็หยิบออกจากร้านได้ทุกเมื่อ

แต่ตอนนี้ยังหยิบไม่ได้ เขาต้องหาข้ออ้างที่สมเหตุสมผลก่อน

ขืนจู่ๆ ของโผล่มากลางอากาศ เขาคงโดนหาว่าเป็นปีศาจแล้วโดนเผาทั้งเป็น

หานเยว่ลูบคางครุ่นคิดอยู่นาน พึมพำกับตัวเองว่า "ฉันต้องหาที่ซ่อนตัว แล้วประกาศว่าตัวเองกำลังวิจัยสร้างของ แล้วผ่านไปสักหลายสิบวันค่อยโผล่มา ถึงตอนนั้นใครถามก็ตอบง่าย บอกว่าของพวกนี้ฉันสร้างเอง..."

คิดได้ดังนั้น เขาแอบหนีไปหลังเขาของหมู่บ้าน

ขอแค่ไปหลบที่นั่นสักหลายสิบวัน แล้วบอกว่าไปตัดไม้สร้างกังหันน้ำ ข้ออ้างนี้น่าจะตบตาคนได้

แผ่นดินต้าถัง สรรพชีวิต กำลังจะก้าวเข้าสู่ยุคแห่งกังหันวิดน้ำ

[จบแล้ว]