บทที่ 5 - ยาจุดกันยุงบ้านแกสิที่เป็นขี้

บทที่ 5 - ยาจุดกันยุงบ้านแกสิที่เป็นขี้

เขาว่าลูกคนจนโตเร็ว คำนี้ไม่ผิดเลย โลลิต้าน้อยทำงานถวายหัวจริงๆ

หานเยว่นึกว่าเกี่ยวหญ้าอ้ายมาสามมัดใหญ่ บวกสะระแหน่กับยี่หร่าอีกหลายสิบต้น อย่างน้อยต้องทำกันค่อนคืน ที่ไหนได้ กลับถึงบ้านไม่ถึงสองชั่วโมง วัตถุดิบทั้งหมดถูกสาวน้อยจัดการเรียบวุธ

ยาจุดกันยุงจำนวนมาก เสร็จออกมาจนได้ แต่กระบวนการนี่สิ

ความจริงคือ ถ้าทำงาน ก็ต้องเหนื่อย

หญ้าอ้ายต้องตำให้แหลกเป็นโคลน นี่มันงานใช้แรงงาน บ้านไม่มีครกตำยา ต้องใช้หินทุบ ทุบซ้ำๆ เป็นร้อยๆ ทีแบบเครื่องจักร หานเยว่บอกเลยว่าปวดหัว

เขาทำไปแป๊บเดียวก็ปวดหลังปวดเอว แขนสองข้างเหมือนไม่ใช่ของตัวเอง

ดังนั้น หญ้าอ้ายส่วนใหญ่ โต้วโต้วเป็นคนตำ

"นึกไม่ถึงว่าป๋าหาน ชายอกสามศอก จะสู้เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ไม่ได้ ขายขี้หน้าประชาชีชะมัด"

นวดดินยิ่งเหนื่อย แม้จะใช้น้อยมาก แต่ยาจุดกันยุงมันเยอะ แถมต้องใช้ดินเหนียวคุณภาพสูง ต้องฟาดต้องนวดให้เหนียวหนึบ เวลาผสมหญ้าอ้ายจะได้จับตัว ปั้นเป็นเส้นแล้วไม่ขาดตอนอบ

สรุปสั้นๆ ยาจุดกันยุงดินดิบสามร้อยขด โต้วโต้วเป็นคนทำเกือบทั้งหมด

ต่อไป ก็คือการอบ

ใต้แสงจันทร์และดวงดาว กองไฟถูกจุดขึ้นหน้าบ้าน

ภาพนี้สวยงาม ชวนให้เกิดอารมณ์สุนทรีย์ เสียดายที่ตอนนี้เป็นฤดูร้อน ช่วงสามร้อน แม้แต่หมายังร้อนจนไม่อยากขยับ

หานเยว่เหงื่อท่วมหัว ตัวเปียกโชก เหม็นเปรี้ยวหึ่ง แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็จำใจต้องเฝ้ากองไฟ ตาจ้องยาจุดกันยุงเขม็ง กลัวมันจะไหม้แตกไปสักขด

ไม่เฝ้าไม่ได้ ยัยหนูนั่งยองๆ เฝ้าสังเกตการณ์ด้วยใบหน้าเปี่ยมสุขอยู่ข้างๆ ดูยัยหนูสิ ตาลุกวาว รูม่านตาสดใส ข้างนอกกลมข้างในเหลี่ยม ใสแจ๋วเหมือนเหรียญทองแดงสองเหรียญ ไม่ต้องสงสัย ตอนนี้ในตาเธอมีแต่ยาจุดกันยุง ไม่มีสามีอยู่ในสายตา

"สามี ยาจุดกันยุงพวกนี้ ขายได้เงินจริงเหรอจ๊ะ?"

"หืม? ยัยหนูไม่น่ารักเลยนะ กล้าสงสัยสามีเหรอ ตัดคำว่า 'เหรอ' ออก แล้วพูดใหม่ซิ"

รู้ว่ายัยหนูกังวล กลัวของที่ลงแรงทำแทบตายจะไม่มีค่า จริงๆ แล้วหานเยว่ก็ไม่ค่อยมั่นใจ แต่เขาต้องให้ความมั่นใจกับเธอ

ใช้ชีวิตถ้าไร้จุดหมาย ผู้หญิงจะมีผู้ชายไว้ทำซากอะไร!

"สามี ยาจุดกันยุงนี่ดีจัง ดมแล้วสดชื่น!"

"แหงสิ ดมแล้วไม่สดชื่นก็นั่นมันยุง"

"สามี งั้นแสดงว่าเรากำลังจะมีเงินแล้ว!"

"ใช่ๆ จะมีเงินแล้ว จะมีเงินแล้ว" หานเยว่ตอบส่งๆ ในที่สุดก็รำคาญไม่ไหว โบกมือไล่ "ไปๆๆ อย่ามายืนเกะกะ ห้าสิบขดแรกที่ใส่เข้าไปสุกแล้ว เธอไปเอาไม้เขี่ยออกมา ระวังหน่อยนะแม่คุณ อย่าให้สะเก็ดไฟกระเด็นใส่"

ต้องยอมรับว่าโต้วโต้วเป็นเด็กมือไม้ไว แถมเชื่อฟังสุดๆ ป๋าหานพูดไม่ทันจบ คนก็ลงมือทำ แป๊บเดียวก็เขี่ยยาจุดกันยุงห้าสิบขดออกมา เรียงเป็นระเบียบอยู่ข้างๆ

ทำเสร็จ สาวน้อยปัดมืออย่างภูมิใจ แล้วก็กระแซะเข้ามาหาหานเยว่อีก ไม่ใช่แค่กระแซะ แต่ถามโน่นถามนี่ น่ารำคาญชะมัด

"สามี คิดว่ายาจุดกันยุงบ้านเราเอาไปขายที่ตลาด จะขายได้เท่าไหร่จ๊ะ?"

"เรื่องนี้..." หานเยว่อึ้งไปครู่หนึ่ง ลังเลตอบว่า "สักขดละหนึ่งอีแปะดีไหม?" เขาเพิ่งทะลุมิติมา ไม่รู้ค่าเงินต้าถังดีพอ ได้แต่เดามั่วๆ

"อะไรนะ? ขดละหนึ่งอีแปะ? งั้นสามร้อยขดนี่ก็ต้อง... ต้อง..." โต้วโต้วร้องเสียงหลง

"ทำไม ไม่เคยเห็นเงินหรือไง?" หานเยว่เบ้ปาก คิดนิดหนึ่งแล้วพูดต่อ "จริงๆ สามร้อยขดเอาไปขายหมดไม่ได้หรอก ต้องแบ่งไว้ให้คนทดลองใช้ แล้วก็พวกซื้อเยอะลดราคา กะคร่าวๆ น่าจะขายได้สักสองร้อยกว่าอีแปะมั้ง"

"สองร้อยกว่าอีแปะ? นั่นก็สุดยอดแล้ว!" โต้วโต้วร้องเสียงหลงอีกรอบ

"นี่เธอจะตกใจอะไรนักหนา หลอนนะเนี่ย?"

โต้วโต้วไม่ตอบ จู่ๆ ก็ดีดตัวลุกจากพื้น วิ่งตึงตังเข้าบ้านไป

"จะไปไหนน่ะ?" หานเยว่งง ร้องถามไล่หลัง

เสียงยังไม่ทันขาดคำ ได้ยินเสียงรื้อของกุกกักในบ้าน พริบตาเดียว โลลิต้าน้อยถือมีดโผล่ออกมา

"สามีรอเดี๋ยวนะ โต้วโต้วจะไปเกี่ยวหญ้าอ้าย เราทำเพิ่มอีกสามร้อยขด"

"หยุด กลับมานี่! ทำเพิ่มอีกสามร้อยขด เดี๋ยวก็เหนื่อยตายหรอก" หานเยว่คว้าแขนดึงไว้

แม่เจ้า กลางค่ำกลางคืน ถือมีดอีกแล้ว ผู้หญิงคนนี้ชักจะเอาไม่อยู่ ได้ยินเรื่องเงินแล้วของขึ้น นิสัยนี้ไม่ดี ต้องแก้

สองมือกดไหล่ จับยัยหนูนั่งแปะกับพื้น แย่งมีดโยนไปไกลๆ ดึกดื่นค่อนคืนเอะอะคว้าอาวุธ น่ากลัวชะมัด

"งื้อ... เค้าแค่อยากทำยาจุดกันยุงนี่นา"

"อ้อนก็ไม่มีประโยชน์ นิ่งๆ ไว้ อย่ามองมีด วันนี้ทำแค่นี้ พรุ่งนี้ไปดูลาดเลาที่ตลาดก่อน ถ้าขายดี ค่อยคิดขยายการผลิต"

"สามี ทำไว้ก่อนไม่ได้เหรอ เค้าไม่เหนื่อยสักหน่อย นะนะ..."

โอ้โห ยัยหนู ท่าทางอ้อนบิดตัวไปมานี่ไปจำใครมา คล่องเชียวนะ

เห็นสาวน้อยอ้อนทำตาแบ๊ว ป๋าหานรู้เลยว่ากฎบ้านคงตั้งไม่ได้แล้ว ผู้ชายที่ไหนจะใจแข็งลงโทษเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ได้ลงคอ?

ในเมื่อใช้ไม้แข็งไม่ได้ ก็ต้องใช้เหตุผลคุยกัน

หานเยว่ลูบคางครุ่นคิด ยาจุดกันยุงเป็นของใหม่ กว่าจะเปิดตลาดได้ต้องใช้เวลา เรื่องการขายนี่ยิ่งมีรายละเอียดเยอะ

ต้องรู้ไว้ว่าคนต้าถังไม่เคยเห็นยาจุดกันยุง แล้วชาวบ้านส่วนใหญ่ก็จน ถ้าซื่อบื้อเอาไปวางขายทื่อๆ จะขายออกหรือเปล่ายังไม่รู้เลย

ดังนั้น ต้องมีแผน ต้องมีกลยุทธ์

หานเยว่เรียบเรียงคำพูดอยู่นาน ในที่สุดก็อธิบายหลักการให้โต้วโต้วฟัง ยัยหนูฟังเข้าใจหรือเปล่าไม่รู้ แต่มองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป

"ว้าว สามีเก่งจัง รู้เยอะขนาดนี้ได้ไง!"

อื้ม... เริ่มอวยกันแล้วเหรอ? หานเยว่ได้ใจ ดีดนิ้วดังเปาะ อดไม่ได้ที่จะหยิกแก้มโต้วโต้วไปทีหนึ่ง

จริงๆ แล้วทำยาจุดกันยุงเสียเวลาตรงขั้นตอนแรกๆ การอบแห้งตอนหลังใช้เวลาไม่นาน ประมาณสองถ้วยชา ยาจุดกันยุงทั้งหมดก็อบเสร็จ

สามร้อยขดใหญ่ๆ กองรวมกันดูอลังการมาก ไม่ต้องพูดพร่ำ บรรจุลงกล่อง

ยุ่งวุ่นวายมาค่อนคืน ความสุขจากความสำเร็จมันช่างฟินจริงๆ

เสียดายอย่างเดียวที่บ้านจนเกินไป ไม่ทีอะไรใส่ยาจุดกันยุง สุดท้ายโต้วโต้วต้องไปรื้อสมบัติ ลากกล่องไม้เล็กๆ ออกมาจากใต้เตียง เห็นว่าเป็นเฟอร์นิเจอร์มรดกตกทอด

สองผัวเมียอาศัยแสงไฟ หยิบยาจุดกันยุงใส่กล่องทีละขด

"หนึ่งอีแปะ หนึ่งอีแปะ อีกหนึ่งอีแปะ แป๊บเดียวร้อยอีแปะ อิอิ..." ทุกครั้งที่วางลงไป สาวน้อยก็พึมพำ หานเยว่เงี่ยหูฟังถึงบางอ้อ ที่แท้กำลังนับเงิน ของยังไม่ได้ขายก็เริ่มคำนวณกำไรแล้ว แนวคิดล้ำหน้าเกินไปแล้ว

"โต้วโต้ว เหลือไว้สิบขดไม่ต้องใส่กล่อง สามีจะเอาไปแจกคน!"

"สิบขด? แจกคน? สามีบ้าไปแล้วเหรอ? ยาจุดกันยุงดีๆ ทำไมต้องให้เขาฟรีๆ" ผู้หญิงเป็นสิ่งมีชีวิตที่หวงของกิน ยัยหนูก็เหมือนกัน ได้ยินหานเยว่จะแจกฟรีตั้งสิบขด ก็งกขึ้นมาทันที สองมือกอดกล่องแน่น ปากยื่น "ไม่ให้ สิบขดก็สิบอีแปะ จะเอาไปแจกคน ข้ามศพหนูไปก่อนเถอะ..."

"ข้ามศพอะไรกัน! ไร้สาระ! จำไว้นะ อยากได้ต้องรู้จักให้ อยากให้ขายดี ต้องแจกฟรีให้ลอง" หานเยว่ทั้งขำทั้งระอาเจ้าแม่งกน้อยตัวจิ๋ว อธิบายหลักการตลาดแบบแจกฟรีไปคงไม่เข้าใจ เลยลงมือเอง หยิบยาจุดกันยุงเกรดเอสิบขดหนีบรักแร้ ก้าวฉับๆ ออกจากบ้าน

"สามี มืดตึ๊ดตื๋อแล้ว จะไปไหนอีก?" โต้วโต้ววิ่งตามมาที่ประตู ถามเสียงอ่อย

"เฮ้อ ราตรีนี้ยาวนาน ข่มตานอนยาก ยุงร้ายรุมกัด น่ารำคาญยิ่งนัก สามีห่วงใยชาวบ้าน ขอนำยาจุดกันยุงสูตรลับบรรพบุรุษไปมอบให้ ภารกิจนี้มีชื่อว่า มอบความอบอุ่น!"

"คิกคิก สามีคนบ้า ก็แค่อยากให้ชาวบ้านลองใช้ ต้องพูดซะเป็นทางการ สามีคนบ้า"

โอ้โห ยัยหนู ดูถูกเธอไม่ได้เลยนะ รู้ทันไปหมด

โต้วโต้วหัวเราะคิก แลบลิ้นอย่างน่ารัก ทันใดนั้นตาก็กลอกไปมา กระซิบว่า "สามีจำไว้นะ ไปบ้านลุงเถียนก่อน ป้าเถียนแกชอบของฟรี ให้บ้านแกสักสองขด พรุ่งนี้แกต้องโม้จนรู้กันทั้งหมู่บ้านแน่"

"รู้แล้ว!"

"อย่าให้บ้านเถียนเอ้อร์โกั่วนะ นั่นมันคนขี้โกง กินบนเรือนขี้รดบนหลังคา"

"โอเคๆ ไม่ต้องพูดมาก ทุกอย่างอยู่ในกำมือสามี!"

"สามีจ๋า..."

มีอะไรอีกล่ะ ออกจากบ้านทีสั่งเสียยาวเหยียด น่ารำคาญจริง รีบพูดมา!

"รีบกลับมานะ ข้างนอกมืด โต้วโต้วกลัว..."

เออ ได้ จิบชาถ้วยเดียวเดี๋ยวกลับ!

ดวงจันทร์ส่องสว่าง หมาเห่ารับกันเป็นทอดๆ หานเยว่อาศัยความจำ เดินแป๊บเดียวก็ถึงบ้านลุงเถียน

ประตูรั้วบ้านนอกนี่ไฮเทคจริงๆ แค่ผลักเบาๆ ก็ดังเอี๊ยดอ๊าด ไวกว่ากดกริ่งอีก

"ลุงเถียน อยู่ไหมจ๊ะ?"

"ลุงเถียน นอนหรือยัง"

จริงๆ หานเยว่เห็นไฟในบ้านยังสว่าง แต่ตามมารยาท ต้องตะโกนเรียกหน้าประตู ความทรงจำบอกว่าบ้านนอกยุคหลังก็เป็นแบบนี้ จะไปเที่ยวบ้านใครตอนค่ำ ต้องส่งเสียงบอกก่อน

นี่คือกฎอันเรียบง่ายของชาวนา และมารยาทที่ผู้ข้ามภพพึงมี

น่าเสียดาย เขาประเมินความถึกของป้าเถียนต่ำไป

"ใครวะ มายืนแหกปากหน้าบ้านตอนดึกๆ ดื่นๆ!"

เสียงคำรามของมนุษย์ป้า สั่นสะเทือนเลือนลั่น หานเยว่สะดุ้งโหยง

ถ้าไม่ใช่เพราะแสงไฟที่ลอดออกมาจากประตูรั้ว เขาคงนึกว่าเจอผีหลอกเดินวนมาโผล่หน้าหลุมศพใครสักคน

ทำใจกล้า กำลังจะตอบ ก็ได้ยินป้าแกตะโกนสวนมาอีก "มาเที่ยวก็เข้ามานั่ง ยืนเห่าหน้าบ้านหาอะไร เดี๋ยวผีก็มาหักคอหรอก"

"บ้านป้ายังต้องกลัวผีอีกเรอะ?" หานเยว่เบ้ปาก ผลักประตูเข้าลานบ้าน เดินดุ่มๆ เข้าไปในตัวเรือน

ในบ้านมีกะละมังไม้ใบใหญ่หลายใบ แช่ผ้าไว้เพียบ ดูท่าป้าเถียนจะรับงานมาเยอะ

เธอกำลังนั่งขยี้ผ้าบนกระดานซักผ้าอย่างเมามัน หานเยว่เข้ามา เธอยังไม่เงยหน้ามองด้วยซ้ำ

"ว่ามา ไอ้ลูกหมาตระกูลหาน ดึกดื่นป่านนี้มุดหัวมา มีแผนชั่วอะไรอีกล่ะ? บอกก่อนนะ ยืมเงินไม่มี ถึงมีก็ไม่ให้ไอ้ลูกหมาอย่างแกยืม"

สมกับเป็นมนุษย์ป้าแห่งต้าถัง อ้าปากทีเดียว ฆ่าคนให้ตายทั้งเป็นได้เลย

หานเยว่เริ่มหงุดหงิด คิดในใจว่าป๋าหานท่องยุทธภพยุคหน้ามาโชกโชน ไม่เคยเจอใครปากจัดขนาดนี้ กำลังจะสวนกลับ ใครจะรู้ว่าป้าแกยิงรัวเหมือนปืนกลต่อว่า

"ถ้าขาดข้าวสารกรอกหม้อ ก็ไปตักในโอ่งเอาเอง ถือว่ายืม ปีหน้าจำไว้ใช้คืนด้วยล่ะ"

อื้ม... ประโยคเดียว ความขุ่นเคืองของหานเยว่หายวับไปกับตา

ช่างเป็นคำพูดที่ซื่อใจ ช่างเป็นน้ำใจไมตรีที่หนักแน่น

วินาทีนี้ หานเยว่รู้สึกว่าป้าเถียนถึงจะปากร้ายไปหน่อย แต่ใจแกก็ใช้ได้

"สงสารแต่หนูโต้วโต้วที่มาเป็นเมียเด็กแก ปีนึงได้กินอิ่มไม่กี่มื้อ เทวดาฟ้าดิน ทำไมไม่ผ่าไอ้ลูกหมานี่ให้ตายๆ ไปซะ"

เชี่ย ป๋าพลาดแล้ว ขอถอนคำพูดเมื่อกี้ นี่มันมนุษย์ป้าปากสุนัขชัดๆ ขอแช่งให้ลูกป้าไม่มีรูตูด เขาเพิ่งจะสาปแช่งในใจ ไม่นึกว่าข้างๆ จะมีเด็กเปรตเจ็ดแปดขวบ แก้ผ้านั่งยองๆ ชี้กองขี้ที่เพิ่งเบ่งออกมาตะโกนว่า "น้าหานเยว่ดูเร็ว ผมเพิ่งอึ ควันฉุยเลย" เวรเอ๊ย โดนตบหน้าฉาดใหญ่ หานเยว่หน้าเอ๋อ ใครว่าลูกเขาไม่มีรูตูด เห็นไหมไอ้หนูนี่กล้าขี้กลางบ้านเลยนะ

กองทองคำก้อนเบ้อเริ่ม ควันลอยฟุ้ง กองใหญ่มาก

"ไอ้ลูกเวร ขี้ในบ้านอีกแล้ว แม่จะตีให้ตาย!" ป้าเถียนคว้าไม้ซักผ้า ฟาดก้นเด็กเปรตดังผัวะ ทันใดนั้น ลูกร้องแม่ด่า วุ่นวายเหมือนเล่นงิ้ว

"ช่าง... คึกคักดีแท้..." หานเยว่พูดไม่ออก ได้แต่มองตาปริบๆ

ตอนนั้นเอง ม่านประตูห้องในก็เลิกขึ้น ลุงเถียนเดินเท้าเปล่าออกมา

ไม่พูดพร่ำทำเพลง ง้างมือตบก้นลูกชายไปหลายที พ่อแม่ลูกเปิดศึกผสมโรง เด็กเปรตร้องไห้จ้ากว่าเดิม

สักพัก สองผัวเมียถึงจะสั่งสอนลูกเสร็จ ลุงเถียนสะบัดมือ เอ่ยปากว่า "หานเยว่ มาดึกป่านนี้ มีเรื่องด่วนอะไร? รีบว่ามา ในหมู่บ้านกันเองช่วยได้ลุงไม่เกี่ยง"

ผู้ชายพูดจาหนักแน่นกว่า ความกระอักกระอ่วนของหานเยว่ลดลงไปเยอะ แต่เขาก็ฉลาดขึ้น รู้ว่ากับคนบ้านนอกอย่ามาลีลา มีอะไรพูดตรงๆ

"ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ หน้าร้อนแล้ว ยุงเยอะ น่ารำคาญ ที่บ้านทำยาจุดกันยุงสูตรลับ เลยเอามาให้ลองใช้ จุดทิ้งไว้คืนนึง หลับสบาย"

พูดจบ ก็รีบดึงออกมาสองขด ยื่นส่งไป

"ยาจุดกันยุง มันคือตัวอิหยัง?"

ลุงเถียนขมวดคิ้ว จ้องวงกลมในมือ ทำปากแจ๊บๆ หนุ่มบ้านนอกผู้ซื่อสัตย์ ไม่กล้าฟันธงในสิ่งที่ไม่เคยเห็น

ป้าเถียนก็ชะโงกหน้ามาดู แต่เธอหนักกว่า พอได้ยินว่าเป็นของทำจากสูตรลับ ตกใจจนไม่กล้าแตะ สมแล้วที่เป็นมนุษย์ป้า หานเยว่อดเบ้ปากไม่ได้

"ของสิ่งนี้ ขดไปขดมา เหมือนกับ เอ่อ เหมือนกับ..." ลุงเถียนพยายามหาคำจำกัดความ

ต้องยอมรับว่าเด็กเปรตฉลาดสุด อ้าปากปุ๊บ เห็นภาพปั๊บ

"พ่อจ๋าพ่อจ๋า หนูรู้ ไอ้เนี่ยขดไปขดมา เหมือนขี้ที่โดนตบจนแบนแต๊ดแต๋!"

"ข้าก็ว่างั้น!" ลุงเถียนยิ้มกว้าง ตาลุกวาว สบตากับเมีย พยักหน้าพร้อมกัน

วินาทีต่อมา เสียงคำรามของมนุษย์ป้าต้าถังดังสะท้านฟ้า เหมือนฟ้าผ่าเปรี้ยงลงมา "ไอ้ลูกหมาหานเยว่ เอ็งเอาขี้สองก้อนมาให้ถึงบ้าน หมายความว่ายังไง?"

"ขี้บ้านป้าสิ ยาจุดกันยุงบ้านป้าสิที่เป็นขี้"

หานเยว่กระอักเลือด อยากจะกลั้นใจตายให้รู้แล้วรู้รอด

[จบแล้ว]