บทที่ 201 - ถูกชาวบ้านเจอตัว

บทที่ 201 - ถูกชาวบ้านเจอตัว

แผนการช่างสวยหรู แต่ความจริงมักโหดร้ายเสมอ

พวกเขารอต่อไป ไม่มีหมาป่ามาชนประตูแล้ว

แต่ข้างนอกเริ่มมีเสียงกุกกัก

จางไคหยางตื่นเต้นมาก เสียงพูดสั่นเครือ

"เกิดอะไรขึ้น มีคนคุยกัน หมาป่าพวกนั้นไปแล้วเหรอ"

ซ่งอี้ส่ายหน้า ไม่มีใครรู้

"ออกไปดูไหม"

ข้างนอกมีเสียงคนตะโกนโหวกเหวก แล้วก็เงียบไป ตอนนี้จะออกไปหรือไม่ออกไป ก็ไม่ใช่ทางเลือกที่ดีที่สุด

"รออีกหน่อย!"

ซ่งอี้รู้ดีว่าตอนนี้ต้องอดทน ถ้าข้างนอกมีคนเจอหมาป่าพวกนั้นจริงๆ

คงไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ แน่ ถ้าคนพวกนั้นไล่หมาป่าไปได้ ก็ดีเลย

ต่อให้ไล่ไม่ได้ พวกเขาก็ไม่เสียอะไร

"ทำไมเงียบไปแล้วล่ะ"

"อย่าเพิ่งรีบ อาจจะคนน้อย เลยกลับไปตามคนมาเพิ่มก็ได้"

เจี่ยงหยวนเพิ่งพูดจบ ข้างนอกก็คึกคักขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ได้ยินเสียงดีใจด้วย

"จริงด้วย เหมือนจะมีคนมา คราวนี้คนเยอะเลย

ซวยแล้ว คนพวกนี้คงไม่คิดว่าพวกมันเป็นหมาหรอกนะ!"

ก็นะ สังคมสมัยนี้ โอกาสที่จะเจอสัตว์ร้ายแบบนี้มีน้อยมาก

หมู่บ้านนี้แม้จะเป็นหมู่บ้าน แต่การค้าขายก็คึกคัก ทำเลไม่ได้ปิดตาย

นอกจากไปสวนสัตว์ ใครจะเคยเห็นตัวเป็นๆ คงนึกเชื่อมโยงไปไม่ถึง

"ประมาทไม่ได้นะ ถ้าคิดว่าเป็นหมา อาจจะบาดเจ็บกันได้"

เจี่ยงหยวนกังวล ไม่ใช่เรื่องอื่นไกล

ชัยชนะของคนกลุ่มข้างนอก ส่งผลโดยตรงต่อความปลอดภัยของชีวิตพวกเธอ

"ไม่เป็นไร หมาป่าไม่ใช่หมี ถ้าเจออันตราย หรือเจอศัตรูที่เก่งกว่า มันจะหนี"

คำอธิบายของซ่งอี้ ไม่ได้ทำให้เธอสบายใจขึ้น

"แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้วนะ ขนาดพวกมันยังกล้าลงมาจากป่าลึก

จะทำเรื่องบ้าคลั่งอะไรอีก คนยังไร้กฎเกณฑ์ นับประสาอะไรกับเดรัจฉาน?"

ซ่งอี้ไม่เถียง มีความเป็นไปได้จริงๆ

"รอดูไปก่อน!"

ตอนนี้ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ฟังเสียงข้างนอก

เสียงดังขึ้นเรื่อยๆ รู้สึกว่าคนเยอะพอสมควร

แถมยังดูไม่มีระเบียบวินัย

ดีใจขนาดนี้ สงสัยจะนึกว่าเป็นหมาจริงๆ ดีไม่ดีกะจะจับกินซะด้วยซ้ำ!

"ปัง ปัง ปัง" เสียงกระแทกดังขึ้น จางไคหยางสะดุ้งโหยง

สติรั้งขาเขาไว้ ไม่งั้นคงกระโดดหนีไปแล้ว

"นะ... นี่มันอะไรกัน?"

ไม่รู้ตัวอะไรชนเข้ามา แล้วก็เงียบไป

ข้างนอกเริ่มต่อสู้กันแล้ว มองไม่เห็นอะไรเลย รอจนใจจะขาด

"เปิดประตูม้วนนิดนึง ดูสถานการณ์หน่อยไหม"

ซ่งอี้สั่งการ ทุกคนค่อยๆ ผ่อนเท้าออก

ดึงขึ้นเบาๆ จางไคหยางลงไปนอนราบกับพื้น ส่องดูข้างนอก

"พี่ซ่ง สู้กันแล้ว"

อย่างอื่นมองไม่ชัด ช่องมันเล็กเกินไป จะเปิดกว้างก็กลัวไม่ปลอดภัย

"ไป เราออกไปดูกัน"

ซ่งอี้ได้ยินเสียงร้องข้างนอก ใจคอไม่ดี ตัดสินใจทันที

แต่ทุกคนก็ไม่ได้ผลีผลาม

ค่อยๆ ดึงประตูขึ้น พอได้ความสูงครึ่งตัว

ซ่งอี้ก้มตัวมุดออกไป จางไคหยางตามติด เจี่ยงหยวนคิดอะไรบางอย่างได้

ดึงประตูม้วนปิดลงมา เย่เหมียนเหมียนงง

"ทำไมล่ะเจ๊หยวน ไม่ออกไปเหรอ"

"เหมียนเหมียน มานี่ มาช่วยกันซ่อนหมาป่าสองตัวนี้ก่อน"

เธอพูดจบ อีกฝ่ายก็เข้าใจทันที

เมื่อคืน หมาป่าสองตัวนี้ถูกลากไปกองไว้มุมห้อง แต่พอเปิดประตูเข้ามาก็เห็นได้ชัด

ทั้งสองคนเอากระดาษลังที่ปูนอนเมื่อคืนมาคลุมทับไว้

ตอนนี้จิตใจคนยากหยั่งถึง ระวังไว้ก่อนดีที่สุด

จัดการเสร็จ เจี่ยงหยวนก็เปิดประตูม้วนอีกครั้ง เตรียมออกไปช่วย

การต่อสู้เข้าขั้นดุเดือด หมาป่าสามตัว นอกจากตัวที่เจ็บ อีกสองตัวสู้ยิบตา

แถมยังกัดคนเจ็บไปหลายคน

มีคนหนึ่งนอนอยู่หน้าประตู เจี่ยงหยวนเห็นคอเลือดโชก

โดนกัดเข้าที่คอหอย เนื้อหายไปแถบหนึ่ง

โหดร้ายชะมัด!

พร้อมกันนั้น ก็รู้สึกโชคดีมาก ที่เมื่อวานพวกเธอสี่คนรอดมาได้ครบ 32

คิดได้ดังนั้น ก็ยืนดูอยู่ข้างหลัง

คนอื่นไม่รู้สถานการณ์ ซ่งอี้กับจางไคหยางยังไม่ได้เข้าไปร่วมวง

คนที่ใส่เสื้อนวมตัวใหญ่หมวกไหมพรม น่าจะเป็นคนในหมู่บ้าน กำลังยืนประจันหน้าอยู่

หมาป่าตัวที่เจ็บ ก็ร่วมวงต่อสู้ด้วย ท่าทางไม่กลัวตาย

ซ่งอี้เตรียมลูกดอกแขนเสื้อไว้เงียบๆ ตอนนี้เขาจะบุ่มบ่ามไม่ได้

ถ้าพลาดขึ้นมา อาจหมายถึงหายนะ

ต้องยิงให้นัดเดียวจอด

ทางนั้นเริ่มขยับอีกแล้ว ตอนนี้สว่างแล้ว ทุกอย่างเห็นชัดเจน

เจี่ยงหยวนเพิ่งเคยเห็นหมาป่ากัดคนจะๆ ตาเป็นครั้งแรก สัตว์ร้ายตัวจริงเสียงจริง

เคลื่อนไหวคล่องแคล่ว ก่อนหน้านี้คิดว่าเจ้าเสี่ยวปู้เตี่ยนเก่งแล้ว

เทียบกับหมาป่าพวกนี้ ก็สูสีกันเลย

"อ๊าก..."

ฝูงชนสู้ไม่ได้ มีคนเจ็บเพิ่ม

ซ่งอี้สบโอกาส ยิงลูกดอกออกไป หมาป่าตัวที่เจ็บโดนไปอีกดอก

แต่เป้าคลาดเคลื่อนไปหน่อย

เจ้าหมาป่าหันขวับมามองเขา แววตาอาฆาตเหมือนอยากจะพุ่งเข้ามาแก้แค้น

หัวใจเจี่ยงหยวนเต้นรัว รีบยกดาบถังขึ้นเตรียมพร้อมช่วย

"เร็ว ทางโน้น..."

ฝั่งตรงข้าม จู่ๆ ก็มีคนกลุ่มหนึ่งวิ่งออกมา ฟังจากเสียงน่าจะมีอย่างน้อยยี่สิบคน

ฝูงหมาป่าที่กำลังขู่คำราม พอเห็นคนมาเยอะขนาดนี้ ก็เริ่มถอยหลัง

"แม่เจ้า หมาป่ายังรู้จักกลัวด้วยแฮะ ฉลาดเป็นกรดเลย"

เย่เหมียนเหมียนตบไหล่จางไคหยาง แดดเปรี้ยงๆ พูดจาเลอะเทอะอะไร

รู้จักหลบหลีกภัยอันตราย สัตว์ทำได้ดีกว่ามนุษย์มาตลอด

พวกมันใช้ชีวิตในสภาพแวดล้อมที่ไร้กฎเกณฑ์ ถ้าไม่รู้จักถอย จะรอดมาได้ยังไง!

จริงดังคาด พอเห็นคนมาเยอะ หมาป่าสามตัว ถอยหลังไปสองก้าว แล้วเผ่นแน่บ

มุ่งหน้าขึ้นเขา ตัวที่เจ็บก็วิ่งกะเผลกๆ ตามไป

"หนีไปแล้ว หมาใหญ่หนีไปแล้ว..."

เห็นท่าทางเสียดายของพวกเขา เจี่ยงหยวนไม่อยากทำลายความฝันอันสวยงามเลย

"นั่นหมาป่า ไม่ใช่หมา ระวังตัวด้วย..."

พอได้ยินคำนี้ คนที่ทำท่าจะวิ่งตามไป ก็ชะงักกึก

"เธอว่านั่นคือหมาป่าเหรอ"

"อืม หมาบ้านใครจะดุขนาดนั้น!"

จางไคหยางรีบแย่งตอบ ก่อนหน้านี้ซ่งอี้กำชับไว้ พยายามอย่าให้เจี่ยงหยวนกับเย่เหมียนเหมียนเผยตัวว่าเป็นผู้หญิง

กลัวจะเกิดปัญหาไม่จำเป็น

"แม่เจ้า ที่แท้ก็หมาป่า มิน่าล่ะ"

แกนนำเป็นชายสูงวัยคนหนึ่ง พาทุกคนไปดูคนเจ็บ

ซ่งอี้มองแวบหนึ่ง ไม่เกี่ยวกับพวกเขา

"ไปเถอะ กลับกัน"

ทั้งสี่คนกำลังจะเดินไปเก็บซากหมาป่าสองตัวนั้น ชายแกนนำคนนั้นก็ลุกขึ้นยืนขวาง

"เดี๋ยว ใครอนุญาตให้พวกแกไป"

[จบแล้ว]