บทที่ 48 - พ่อมารับกลับบ้าน

บทที่ 48 - พ่อมารับกลับบ้าน

กว่าจะจัดการทุกอย่างเสร็จ ก็ปาเข้าไปตีห้าสิบนาทีแล้ว ทำไมพวกนั้นยังไม่มาอีก แปลกจัง!

เธอนั่งพักเหนื่อย เปิดดูมือถือเห็นข้อความแจ้งเตือนสองข้อความ แท็กหาเธอทั้งคู่

ซ่งอี้: "เจี่ยงหยวน พวกเราน่าจะไปรับคุณได้ประมาณสิบโมงนะ"

เย่เหมียนเหมียน: "พี่หยวน ขากลับสะพานยกระดับข้างล่างถล่ม ต้องขับอ้อมโลกเลย ทุกคนหมดแรงข้าวต้ม เพิ่งจะขนของเสร็จ พี่ไม่ต้องรีบนะ พวกเราขอพักแป๊บนึง เดี๋ยวจะรีบไปรับ"

โอเค เย่เหมียนเหมียนยังคงรอบคอบ อธิบายสาเหตุให้เข้าใจชัดเจน

สักพักข้อความก็เด้งขึ้นมาอีก

จางไคหยาง: "พี่หยวน อย่ากลัวนะ กินของอร่อยๆ รอไปก่อน เติมพลัง เดี๋ยวพวกเราไปหา..."

เจี่ยงหยวน: "โอเค ไม่ต้องรีบ ถ้าไม่ไหวก็พักก่อน ตอนนี้ฉันอยู่ชั้น 10 ข้างล่างน้ำท่วมหมดแล้ว"

เย่เหมียนเหมียน: "พักไม่ได้แล้ว พี่ซ่งบอกว่าวันนี้ลมแรงมาก กลัวสถานการณ์จะแย่ลง พี่หยวนซ่อนตัวดีๆ นะ พวกเรากำลังไป..."

เจี่ยงหยวน: "รับทราบ พวกเธอก็ระวังตัวด้วย..."

สะพานยกระดับพัง แสดงว่าทางจากคอนโดลู่ซานหย่าจู ต้องอ้อมไปเข้าทางด้านหลัง

อ้อมไกลโข แถมทางนั้นเป็นถนนเล็ก ผ่านหมู่บ้านชาวบ้าน คงทุลักทุเลน่าดู

เอาเถอะ ในเมื่อเป็นแบบนี้ เธอก็หยุดไม่ได้

จิบน้ำพอแก้กระหาย แล้วแวบเข้ามิติ ตอนนี้วัตถุดิบพร้อมแล้ว อัปเกรดได้สบาย

ขืนไม่อัปเกรด จะไม่มีที่ให้ยืนแล้ว

ในมิติอุ่นสบาย เธอถอดเสื้อกันลมตัวนอกออก

"ทอง, ไม้, น้ำ, ไฟ, ดิน..."

รอบนี้ "ไฟ" ไม่พอ...

พื้นที่มิติสองร้อยกว่าตารางเมตร มีไฟแช็กที่ค้นมาได้เพียบ

คราวก่อนใช้ไม้ขีดจุดไฟ งั้นก็แปลว่า...

เจี่ยงหยวนรีบออกจากมิติ ที่ชั้น 10 มีตู้ปลาขนาดเมตรสองอยู่ใบหนึ่ง

คราวก่อนจางไคหยางยังบ่นว่าเล็กไป ไม่งั้นคงเอาไปทำอ่างอาบน้ำ

รอบนี้เธอขอลองของหน่อย

เก็บตู้ปลาเข้ามิติ เลือกเสื้อผ้าเด็กที่ยังไม่ได้เก็บเข้าที่ เป็นไซซ์เล็กที่เสี่ยวหน่วนใส่ไม่ได้แล้ว

ตอนรีบๆ กวาดมาจากร้านแม่และเด็กเลยไม่ได้ดูไซซ์

ใช้ไฟแช็กจุดทิชชู่ โยนลงไป ไฟลุกพรึ่บ

โชคดีที่ในนี้ไม่มีลม ตู้ปลาก็สูง เสื้อผ้าที่ใส่ลงไปก็ไม่เยอะ

พอไฟลุกโชนที่สุด เธอกดรหัส ไฟที่กำลังแรงจู่ๆ ก็หยุดนิ่ง เหมือนโดนกดปุ่มหยุดเวลา

"เย้ สำเร็จ!"

เธอเหมือนค้นพบทวีปใหม่ ชั้น 15 มีห้องไลฟ์ขายชุดนอน ชั้น 19 มีร้านขายเครื่องนอน

เจี่ยงหยวนไม่รอช้า วิ่งขึ้นไปทันที ไฟยังไม่ดับ ระหว่างที่มันเผาไหม้ เธอสามารถไปอัปเกรดอย่างอื่นได้

ดีใจจนเนื้อเต้น แบบนี้มิติของเธอก็อัปเกรดได้เรื่อยๆ แล้วสิ

น้ำฝนข้างนอกก็ใช้ได้ แค่รองใส่ถังเข้ามา

แต่ควันจากการเผาเสื้อผ้านี่สิ ระบายออกยากชะมัด

ลอยขึ้นไปข้างบนหมด ข้างนอกหมอกลงจัด ไม่รู้ลอยไปถึงไหนต่อไหน

"ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง..."

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น เธองงนิดหน่อย เกิดอะไรขึ้น ทำไมไม่มีไอคอนรูปที่ดินแล้ว

มีแต่ไอคอนรูปทางเดินในสวน แต่มันกินพื้นที่เพาะปลูก เปลี่ยนที่ดินเป็นทางเดินหิน ไม่คุ้มเลย

ไอคอนใหม่โผล่มาเพียบ เธอเลื่อนหาตั้งนานก็ไม่เจอรูปที่ดิน เกิดอะไรขึ้น

ออกไปดู พื้นที่บ้านขยายเป็นประมาณห้าร้อยตารางเมตรแล้ว หรือว่าจะถึงทางตัน หรือว่ามิตินี้ใหญ่สุดได้แค่นี้

ลานหน้าบ้านมีที่ว่างประมาณสามร้อยตารางเมตร หลังบ้านก็มีที่เพิ่มมาอีกประมาณสองร้อยตารางเมตร

ช่างเถอะ เลิกคิด ตอนนี้ตีห้าครึ่งแล้ว รีบเตรียมตัวไปดูอีกสองตึกที่เหลือดีกว่า

พื้นที่ขนาดนี้ น่าจะพอเก็บของทั่วไปได้หมดแล้ว

เธอไม่รีบร้อน อันไหนใช้ได้ก็โยนเข้ามา ค่อยมาจัดทีหลัง

ลมแรงขึ้นจริงๆ พายเรือคนเดียวเริ่มตึงมือ

ดูท่าต้องทำเวลาแล้ว

ของในอีกสองตึกก็คล้ายๆ กัน มีทุกอย่างสากกะเบือยันเรือรบ

แต่ส่วนใหญ่เป็นสินค้าฮิตในเน็ต เจี่ยงหยวนไม่มีเวลาเลือก เห็นอะไรก็คว้าหมด

ถ้าพวกเขามาถึงตอนสิบโมง เธอมีเวลาตึกละสองชั่วโมง

เวลานี้แค่พอให้กวาดสินค้าส่วนใหญ่ ห้องชงกาแฟ และห้องผู้บริหารให้เกลี้ยง

จริงๆ ตามโต๊ะพนักงานมีของดีเยอะ แต่ต้องตัดใจทิ้ง

แต่ถ้าเดินผ่านเจอ ก็หยิบติดมือมาบ้าง

เธอเลือกเก็บของแบบมีหลักการ: เสื้อผ้า เครื่องนอน อาหาร เครื่องประดับ สำคัญสุด

รองลงมาถ้าเจออะไรน่าสนใจก็หยิบมา

แน่นอน ของอัปเกรดมิติ ห้ามพลาดเด็ดขาด

ที่ตึก A เธอเจออุปกรณ์ไฮเทคเพียบ แถมยังมีต้นกล้ากับพืชไฮโดรโปนิกส์

ของพวกนี้เก็บให้หมด วันหน้าอาจจะเอามาปลูกได้

พอยุ่งแล้วก็ลืมเวลา

พอสิบโมงเป๊ะ เจี่ยงหยวนรีบเก็บของเตรียมตัวกลับ

จากตึก A ไปตึก C ต้องผ่านตึก B ตอนนี้ลมแรงขึ้นไปอีก

พายเรือลำบากมาก ไม่กล้าโอเอ้แล้ว กัดฟันจ้วงพายยิกๆ

โชคดีที่เมื่อกี้ซัดเอเนอร์จี้บาร์ไปสองแท่ง ไม่งั้นใช้แรงขนาดนี้ คงเป็นลมล้มพับไปแล้ว

กว่าจะถึงตึก C เล่นเอาหมดแรงข้าวต้ม

รีบเก็บของแล้ววิ่งขึ้นไปชั้น 10 พวกเขาน่าจะใกล้ถึงแล้ว

เจี่ยงหยวนฉุกคิดขึ้นได้ ชั้น 18 บริษัทของเย่เหมียนเหมียน เธอยังไม่ได้ไปเลยนี่นา

"ไม่ได้ จะพลาดไม่ได้ ตอนนี้มิติยังมีที่เหลือ ต้องรีบ"

คิดแล้วก็เขียนโพสต์อิทแปะไว้ว่าเธอขึ้นไปชั้น 18

แล้ววิ่งขึ้นไป ถึงที่หมาย ของส่วนใหญ่เป็นเครื่องสำอาง เธอเก็บมาจากที่อื่นเยอะแล้ว

ตอนนี้เห็นแล้วเฉยๆ เลยเลือกหยิบแต่แบรนด์ดังๆ แพงๆ มานิดหน่อย

โต๊ะทำงานโดนค้นไปแล้ว น่าจะฝีมือเย่เหมียนเหมียน

เข้าไปในห้องผู้บริหาร ห้องนี้ยังซิงอยู่

เจ้านายน่าจะเป็นผู้ชาย ของเยอะใช้ได้ เจอมีดพกเล่มหนึ่งด้วย

เก็บเฟอร์นิเจอร์ไม้กับดิน ถือว่ามีของติดไม้ติดมือ

กำลังจะกลับ ตาเหลือบไปเห็นห้องการเงินอยู่ฝั่งตรงข้าม

เลี้ยวขวับทันที ไม่พูดพร่ำทำเพลง เงินสดในนี้เยอะมาก ประมาณหกหมื่นกว่า

เยี่ยมยอด ปิดจ็อบสวยงาม

กลับลงมาถึงชั้น 10 พบว่าทุกคนยังไม่มา ดูเวลาก็ 11 โมงแล้ว

ดึงโพสต์อิทออกโยนเข้ามิติ เจี่ยงหยวนไม่ทันได้พัก เห็นแสงไฟแวบๆ

รีบวิ่งไปดูที่หน้าต่าง ใช่จริงๆ ด้วย ซ่งอี้กับพรรคพวกกลับมาแล้ว

รักษาสัญญาจริงๆ เป็นเพื่อนร่วมทีมที่ใช้ได้เลย

เดี๋ยวนะ ทำไมเหมือนมีสี่คน หรือว่า...

เจี่ยงหยวนรีบวิ่งลงไปรับ

ตอนนี้ต้องขึ้นจากทางชั้น 8 แล้ว เธอลงไปแค่สองชั้น

"พ่อ พ่อมาได้ยังไง?"

[จบแล้ว]