บทที่ 23 - เริ่มต้นเติมของที่ร้านแม่และเด็ก

บทที่ 23 - เริ่มต้นเติมของที่ร้านแม่และเด็ก

ของพวกนี้มีค่ามาก เก็บไว้ในบ้านก็เกะกะ เอาไปไว้ในมิติดีกว่า

เจี่ยงหยวนยังไม่กล้าเข้าออกมิติพร่ำเพรื่อ เวลาสะสมมีน้อยเกินไป แถมยังไม่รู้วิธีเพิ่มเวลา

วันที่สามของฝนตก ฝนยิ่งตกยิ่งแรง ทัศนวิสัยแย่ลง ท้องฟ้ามืดครึ้ม บรรยากาศอึมครึม

เพราะน้ำฝนมีปริมาณมากและตกเร็ว น้ำท่วมขังบนพื้นระบายไม่ทัน ระบบระบายน้ำเป็นอัมพาต พื้นที่ต่ำเริ่มจมน้ำ

ผู้เชี่ยวชาญประกาศเตือน ถ้าไม่จำเป็นอย่าออกจากบ้าน

แน่นอนว่าพวกหัวดื้อก็มี วิ่งออกไปท้าฝาย

ถ้าไม่โดนน้ำท่วมจนไปต่อไม่ได้ ก็ตกลงไปในท่อระบายน้ำที่ฝาเปิดออก

น้ำแรงมากดันฝาท่อจนเปิด น้ำพุ่งขึ้นมาปุดๆ

รอบๆ เกิดน้ำวน ใครอยู่ใกล้ๆ ก็โดนดูดลงไปได้ง่ายๆ เห็นแล้วสยอง

ช่วงนี้ทุกคนเริ่มหวาดกลัว

เจี่ยงหยวนตัดสินใจแล้ว ปฏิบัติการเริ่มคืนนี้

พ่อเจี่ยงกับแม่ฉินคัดค้านหัวชนฝา แต่เธอยืนกรานจะไป

"พ่อ แม่ ฟังหนูนะ ถึงเสบียงเราจะเยอะ แต่ยาเรามีน้อย

เมื่อวานร้านขายยาเปิดหลายร้าน หนูจะไปดูสักหน่อย..."

"ถ้าจะไปพ่อไปเอง ลูกรออยู่บ้าน..."

ไม่ได้สิ ถ้าพ่อไป แผนของเธอก็ล่มหมด

"พ่อเชื่อหนูเถอะ หนูรู้ว่าร้านไหนมียาเยอะ พ่อกับแม่อยู่บ้านดูเสี่ยวหน่วนเถอะนะ

อีกอย่าง หนูดูพยากรณ์อากาศแล้ว คืนนี้สี่ทุ่มฝนจะซา หนูไปได้สบายมาก

แค่ข้ามถนนไป ฝั่งตรงข้ามมีบันไดยกพื้นสูง น้ำยังท่วมไม่ถึง ปลอดภัยหายห่วง"

พ่อเจี่ยงยังคิดว่าเป็นไปไม่ได้ รีบแย้ง "งั้นพ่อไปเป็นเพื่อน จะได้ช่วยกันดูต้นทาง"

"ไม่ต้องหรอกพ่อ พ่ออยู่บ้านเถอะ

หนูคิดว่าถ้าอีกสองวันฝนหยุด เราต้องไปแย่งซื้อผักสดกัน ถึงตอนนั้นต้องพึ่งแรงพ่อแน่ๆ"

เจี่ยงหยวนกล่อมอยู่นาน สองตายายถึงยอมปล่อย แต่ต้องพกมือถือและติดต่อตลอดเวลา

ตกกลางคืน เธอแต่งตัวมิดชิด สวมหมวกกันน็อคและชุดกันฝนไฟเบอร์

ไฟฉายอินฟราเรด และอาวุธป้องกันตัว

สะพายเป้ใบหนึ่ง ของที่เกินมาจะได้ยัดใส่มิติ

แม่ฉินเห็นฝนยังไม่ซา ก็บ่นอุบอิบด้วยความเป็นห่วง เจี่ยงหยวนปลอบใจอยู่นานกว่าจะได้ออกจากบ้าน

พอถึงหน้าประตู 2102 ก็เปิดออกมาพอดี เธอแปลกใจนิดหน่อย หมอนี่ก็แต่งตัวพร้อมลุยเหมือนกัน

"คุณจะไปไหน?"

"ซื้อของ!"

ซ่งอี้ตอบสั้นๆ สามคำ เจี่ยงหยวนรู้สึกเหมือนโดนมองทะลุ รู้สึกได้ว่าภายใต้หน้ากากนั่นเขากำลังยิ้ม

"ไปด้วยกันไหม?"

"คงไม่ทางเดียวกันมั้ง!"

เจี่ยงหยวนตัดบท แล้วเดินนำลงบันไดไปก่อน

ตลกน่า ไปกับนาย ฉันจะ "เติมของ" ได้ยังไงล่ะ!

ตอนนี้เธอเป็นคนมีมิติ อยากได้อะไรก็หยิบ

ขอแค่ร้านไม่มีคน เธอก็ทำภารกิจ "ช้อปปิ้งศูนย์บาท" ได้สบายๆ

ถึงจะผิดศีลธรรม แต่รออีกวันเดียว ระดับน้ำสูงขึ้น ของพวกนี้ก็จมน้ำเสียหายหมด สู้ให้เธอเอาไปใช้ประโยชน์ดีกว่า

ลงมาถึงชั้นหนึ่ง พื้นยังแห้งอยู่ โครงการนี้ถมที่สูง

น้ำสีขุ่นไหลเชี่ยวกรากจากที่สูงลงสู่ที่ต่ำ ดูทรงพลังและน่ากลัว แรงปะทะไม่ใช่น้อยๆ

"เอ้านี่..."

เจี่ยงหยวนหันกลับไป ซ่งอี้ยื่นไม้เท้าเดินป่ามาให้

แบบพับได้ พอกางออกก็ยาวประมาณเมตรกว่าๆ

น้ำดูแรงมาก ถ้ามีเจ้านี่ช่วยทรงตัว ก็น่าจะช่วยได้เยอะ

"ไม้เท้าเดินป่า?"

"อืม เอาไปใช้สิ"

"แล้วคุณล่ะ?"

"ตัวผมหนัก ฐานมั่นคง..."

พ่อคุณเอ๊ย ชมตัวเองเก่งจังนะ

"เกรงใจจัง!"

ปากบอกเกรงใจ แต่มือเจี่ยงหยวนคว้าหมับเข้าให้

เห็นเธอรับไปแล้ว ซ่งอี้ก็ขำ ผู้หญิงคนนี้พิเศษจริงๆ

ทั้งสองเดินออกจากตึก เจี่ยงหยวนเดินช้าๆ น้ำฝนท่วมเกือบถึงเข่า ดีที่ใส่กางเกงกันน้ำขายาวแบบลงนาได้ เลยไม่เปียก

ลงจากตึก 13 เดินผ่านตึก 15 ข้างหน้า ก็ออกไปนอกโครงการได้เลย

ประตูนี้เป็นประตูเล็ก ปกติใช้สแกนหน้า

ตั้งแต่ไฟดับคราวก่อน ตอนนี้ยังซ่อมไม่เสร็จ ระบบล็อกก็พัง ไม่มีป้อมยาม

ดังนั้นเข้าออกสะดวกโยธิน

ร้านแม่และเด็กอยู่เยื้องไปหน่อย ทำเลค่อนข้างลับตาคน เธอไปตรงนั้นคงไม่เป็นจุดสนใจ

เจ้าของร้านเป็นคุณแม่ลูกอ่อน ปกติไม่นอนที่ร้าน ดังนั้นไม่มีคนแน่นอน

"คุณจะไปไหน?"

เจี่ยงหยวนชิงถามก่อน ถ้าซ่งอี้ไปที่ใกล้ๆ เธอจะได้หาทางหลบ

"ผมจะไปดูซูเปอร์มาร์เก็ตข้างล่างนั่นว่ามีคนไหม"

ดีเลย คนละทาง ห่างกันไกลโข

"ฉันไปทางโน้น งั้นเจอกันนะ!"

"อืม ระวังตัวด้วย..."

ทักทายกันพอเป็นพิธีแล้วก็แยกย้าย

ช่วยไม่ได้ เป้าหมายต่างกัน แถมฝนตกหนัก พูดเบาๆ ก็ไม่ได้ยิน

เจี่ยงหยวนมุ่งหน้าไปร้านแม่และเด็กคนเดียว ไม่แน่ใจว่าเจ้าของร้านจะนอนเฝ้าร้านหรือเปล่า ก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้มาดูลาดเลาว่าเปิดร้านไหม

เพื่อความชัวร์ เคาะประตูก่อน

เคาะอยู่นานไม่มีคนขานรับ มองซ้ายมองขวาจนแน่ใจว่าปลอดคน

ถึงค่อยหยิบอาวุธลับออกมาจากมิติ ตะปูเหล็กหัวพิเศษ

เส้นเล็กแต่เหนียวทนทาน

ร้านแถวนี้ระบบความปลอดภัยงั้นๆ ประตูม้วนล็อกด้วยแม่กุญแจคล้องธรรมดา

สำหรับคนทำธุรกิจวัสดุก่อสร้างอย่างเธอ เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อย

เมื่อก่อนรับงานโครงการมาเยอะ เจอกุญแจห่วยๆ มาเพียบ เจี่ยงหยวนเคยเอาตะปูเหล็กมาฝึกสะเดาะกุญแจเล่น

คิดเผื่อว่าวันหน้าอาจจะได้ใช้ ก็เป็นวิชาติดตัว

ไม่ถึงห้านาที ประตูก็เปิดออก มองไปรอบๆ ไม่มีอะไรผิดปกติ

เข้าไปในร้าน เจี่ยงหยวนเอาไฟฉายกวาดดูรอบๆ จนแน่ใจว่าไม่มีคนและไม่มีอันตราย ถึงค่อยวางใจ

ดึงประตูม้วนลงมาปิด หน้าต่างก็มีประตูม้วน ปิดทึบเปิดไฟข้างในก็ไม่มีใครเห็น

ร้านนี้ไม่ใหญ่ ประมาณยี่สิบตารางเมตร

ผนังสามด้าน สองด้านแขวนเสื้อผ้า ผนังฝั่งประตูวางนมผง ข้างล่างมีตู้สต็อกของ

ตรงกลางมีชั้นวางของสองแถว วางพวกอาหารเสริมเด็ก ขนมขบเคี้ยว

ติดหน้าต่างวางหมวกและของเล่น พื้นที่เล็กแต่ของครบครัน

พื้นที่ว่างวางราวแขวนผ้าสองอัน แขวนเสื้อผ้าหน้าร้อน

เป็นพวกที่เอาไปตั้งโชว์หน้าร้านเพื่อจัดโปรโมชั่น ตอนเย็นก็เข็นกลับเข้ามา

เจี่ยงหยวนจัดการนมผงบนชั้นก่อน ลูบกำไล นึกถึงตำแหน่ง พริบตาเดียวของก็หายวับ มหัศจรรย์สุดๆ

ต่อด้วยอาหารเสริมและขนม กวาดเรียบ ของพวกนี้ต่อให้เสี่ยวหน่วนไม่กิน ผู้ใหญ่ก็กินกันตายได้

แถมอาหารเสริมเด็กส่วนใหญ่ทำแบบโฮมเมด ไม่มีสารกันบูด

[จบแล้ว]