ตอนที่ 18 อักขระยันต์

“เป็นไปได้อย่างไร...”

หนึ่งหยดเลือดสีแดงสดไหลลงมาจากมุมปากของหลิ่วหมิงช้าๆ

เขาเบิกตากว้างราวกับกระดิ่งทองแดง จ้องมองโพรงเลือดที่หน้าอกด้วยความหวาดกลัว พลังชีวิตภายในร่างกายกำลังไหลออกไปอย่างรวดเร็ว

เวลานี้สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและเสียใจ

ตึง! หลิ่วหมิงล้มลงกับพื้น พลังชีวิตดับสูญ

เขาคิดไม่ถึงเลยว่าครั้งนี้เขาดันไปเตะเอาถังเหล็กที่ไม่ควรยุ่งเข้าให้แล้ว!

“นาย...นายน้อย!”

ในที่ที่อยู่ไม่ไกล ลูกศิษย์ตระกูลหลิ่วแข้งขาอ่อนแรงด้วยความตกใจ สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด

พวกเขามองไปยังร่างของเยี่ยหาน ถึงขั้นที่สองขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

แม้แต่หลิ่วหมิงที่แข็งแกร่งถึงครึ่งขั้นก่อนเขตแดนมหรรณพวิญญาณก็ยังถูกหมัดเดียวสังหาร!

“หนีเร็ว!”

เมื่อหลิ่วหมิงถูกฆ่าตายแล้ว ลูกศิษย์ตระกูลหลิ่วที่เหลือไหนเลยจะกล้าอยู่ที่นี่ พวกเขาแตกกระเจิงราวกับผืนทราย หลบหนีไปจากที่นี่อย่างทุลักทุเล

“หึ! ฆ่าลูกศิษย์ตระกูลเยี่ยของข้าแล้วคิดจะหนีอย่างนั้นหรือ ฆ่าพวกมันให้หมด!”

เยี่ยหลิงแค่นเสียงเย็น ความโกรธแค้นที่ถูกตระกูลหลิ่วโจมตีก่อนหน้านี้ไม่มีที่ระบาย เขาจึงนำลูกศิษย์ที่อยู่ด้านหลังไล่ตามไปทันที

ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!

ไม่นานนัก ทั้งสองฝ่ายก็ปะทะกันอีกครั้ง

แต่ลูกศิษย์ตระกูลหลิ่วไม่มีใจจะสู้เลยแม้แต่น้อย กระเจิดกระเจิงแตกฮือกันหมด ขณะที่ลูกศิษย์ตระกูลเยี่ยไล่ล่าสังหารอย่างบ้าคลั่ง

ไม่นาน กลิ่นคาวเลือดก็คละคลุ้งไปทั่ว บนพื้นดินมีแต่ศพเกลื่อนกลาด

“ถุงเฉียนคุน? ดูเหมือนจะมีสมบัติล้ำค่าไม่น้อย...”

เยี่ยหานใช้โอกาสนี้ค้นร่างของหลิ่วหมิงอยู่ครู่หนึ่ง จนกระทั่งควักถุงเฉียนคุนออกมาจากแขนเสื้อของเขา เขาชั่งน้ำหนักดู มันค่อนข้างหนัก สีหน้าเผยความยินดีเล็กน้อย

เมื่อคิดได้ว่าจะมีของล้ำค่าอยู่ภายใน จึงส่งพลังญาณเทพพุ่งเข้าไปสำรวจ

“สมแล้วที่เป็นนายน้อยของตระกูลหลิ่ว ของสะสมช่างอุดมสมบูรณ์เสียจริง น่าเสียดายที่มันกลายเป็นของข้าแล้ว”

หลังจากตรวจสอบอย่างละเอียด เยี่ยหานก็พบสมบัติล้ำค่ามากมายภายในถุงเฉียนคุนนั้นจริงๆ

ในบรรดาของเหล่านั้นมีเคล็ดวิชาวิญญาณระดับสูงอยู่หนึ่งวิชา ซึ่งก็คือหัตถ์สวรรค์เผาสุริยะที่หลิ่วหมิงใช้ก่อนหน้านี้

วิชาวิญญาณนี้มีระดับถึงระดับเจ็ดเลยทีเดียว!

นอกจากหัตถ์สวรรค์เผาสุริยะแล้ว ภายในถุงเฉียนคุนยังมีหินวิญญาณและทรัพยากรสำหรับการฝึกบำเพ็ญอื่นๆ อีกมากมาย

หลังจากเก็บของที่ได้มาจากการต่อสู้เสร็จ ไม่นานการต่อสู้ที่อยู่ไกลออกไปก็สงบลง

ฟิ้ว!

“เจ้าตระกูลน้อย มีบางคนหนีรอดไปได้ พวกเราควรไล่ตามไปสังหารต่อหรือไม่”

เยี่ยหลิงบินเข้ามาหา ใบหน้าของเขาเปื้อนเลือดไปหมด แต่สีหน้ากลับเต็มไปด้วยความสะใจ

“ไม่จำเป็น ปลาเล็กปลาน้อยรอดไปก็ช่างมันเถอะ”

เยี่ยหานกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา เยี่ยหงหลิงที่อยู่ด้านข้างขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางพูดด้วยความกังวลว่า

“แต่ถ้าให้พวกเขาหนีกลับไปแจ้งข่าว ตระกูลหลิ่วรู้ว่าท่านสังหารหลิ่วหมิง เกรงว่าพวกเขาจะต้องยกทัพมากล่าวโทษตระกูลเยี่ยเราแน่”

“ในเมื่อตระกูลหลิ่วเล็งเหมืองแร่ของตระกูลเยี่ยเราแล้ว ก็แสดงว่าพวกเขาต้องการลงมือกับตระกูลเยี่ยมานาน ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เราจะมัวแต่ปกปิดทำไมให้เสียอารมณ์ ไม่สู้เชือดไก่ให้ลิงดู ให้พวกเขาได้ลิ้มรสความขมขื่นบ้างจะดีกว่า”

เยี่ยหานพูดจบก็เหลือบมองศพของหลิ่วหมิงบนพื้นอีกครั้ง และพูดด้วยรอยยิ้มเย็นชาว่า

“ส่งศพพวกนี้กลับคืนให้ตระกูลหลิ่ว”

“นี่...”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ พวกเยี่ยหลิงก็เข้าใจความตั้งใจของเยี่ยหานอย่างชัดเจน นั่นคือการฆ่าคนข่มขวัญ ต้องการยั่วยุให้ตระกูลหลิ่วโกรธแค้นจนถึงขีดสุด

“รับทราบ!”

พวกเยี่ยหลิงประสานมือคารวะและดำเนินการตามคำสั่งทันที

ด้านหลัง เยี่ยหงหลิงแอบมองเยี่ยหานอย่างลับๆ ในดวงตางดงามมีความรู้สึกที่ซับซ้อนและชื่นชม

ก่อนหน้านี้นางเคยชื่นชมเยี่ยเทียนเกออย่างมาก คิดว่าเขาไม่มีใครเทียบได้ แต่หลังจากวันนี้ นางต้องยอมรับว่าตัวเองคิดผิด

ไม่เพียงแต่เรื่องความแข็งแกร่งเท่านั้น แต่ความกล้าหาญของเยี่ยหานก็เป็นสิ่งที่เยี่ยเทียนเกอเทียบไม่ได้เลย

“นี่คือเหมืองแร่เทียนหยางอย่างนั้นหรือ”

เยี่ยหานละสายตาออกไป และมองไปยังเทือกเขาสีแดงเพลิงที่อยู่เบื้องหน้า

เทือกเขาแห่งนี้ทอดยาวและโค้งงอราวกับมังกรยักษ์หมอบ ภายในภูเขาซ่อนเหมืองแร่ที่อุดมสมบูรณ์อย่างยิ่ง!

เหมืองแร่ทอดจากทิศตะวันตกไปยังทิศตะวันออก มีทางเข้าถ้ำอยู่ทางทิศตะวันตก ตระกูลเยี่ยเจาะทางเข้าตรงนี้ และขุดแร่วิญญาณมาไม่น้อยตลอดหลายปีที่ผ่านมา

ทางเข้าถ้ำที่อยู่ไม่ไกลเป็นโพรงสีดำ มีกระแสความร้อนพวยพุ่งออกมาอย่างต่อเนื่อง

เยี่ยหานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเดินเข้าไปในทางเดินที่มืดมิดและคับแคบ

รอบด้านอบอ้าวราวกับเตาไฟ คลื่นความร้อนพัดมาอย่างต่อเนื่องทำให้หายใจติดขัด

อย่างไรก็ตามแม้ทางเข้าถ้ำค่อนข้างแคบ แต่เมื่อเดินลึกเข้าไป ทางเดินแคบก็ค่อยๆ กว้างขึ้นเรื่อยๆ

“นี่คือแร่หินดิบวิญญาณหรือ”

เยี่ยหานสัมผัสผนังภูเขาขรุขระ เห็นผลึกใสนับไม่ถ้วนฝังอยู่ภายใน เต็มไปด้วยพลังวิญญาณที่เข้มข้น

อย่างไรก็ตาม หินวิญญาณเหล่านี้ดูดซับพลังเพลิงใต้พิภพจำนวนมาก ผิวของมันจึงร้อนจัดและมีสีแดงก่ำ

แต่สำหรับผู้ที่ฝึกฝนวิชาธาตุไฟ มันมีประโยชน์มากกว่าหินวิญญาณทั่วไป

เยี่ยหานใช้มือทุบหินดิบขนาดเท่าฝ่ามือให้หลุดออกจากผนัง หินดิบนั้นถูกปกคลุมด้วยเปลือกหินชั้นหนึ่งซึ่งค่อนข้างหยาบ

กรอบ~

เขากำมือแน่น ทันทีที่หินแตกเป็นผง พลังวิญญาณมหาศาลก็ถูกดูดซับเข้าสู่ร่างกายราวกับผ้าไหมที่ไหลลงมาตามฝ่ามือ

พลังวิญญาณอันบริสุทธิ์และร้อนระอุไหลเวียนอยู่ในกาย ไม่นานก็ถูกตันเถียนดูดซึมไปจนหมด

“เป็นพลังวิญญาณธาตุไฟที่บริสุทธิ์มาก”

เยี่ยหานอดไม่ได้ที่จะเลียริมฝีปากเล็กน้อย เขาคิดไม่ถึงว่าพลังที่บรรจุอยู่ในเหมืองวิญญาณนี้แทบจะไม่มีสิ่งเจือปนเลยแม้แต่น้อย

พูดง่ายๆ ก็คือ คุณภาพของมันอยู่ในระดับยอดเยี่ยม

“ไม่แปลกใจเลยที่ตระกูลหลิ่วต้องการแย่งชิง หากตระกูลเยี่ยเราสามารถพัฒนาเหมืองแร่แห่งนี้ได้ ต่อให้เป็นสิบตระกูลหลิ่วก็ยังเทียบเราไม่ได้”

เมื่อพูดจบ เยี่ยหานก็บดขยี้หินวิญญาณที่ถูกดูดซับพลังวิญญาณออกไปแล้ว ก่อนจะโปรยเถ้าของมันทิ้งไป

ดวงตาสีเข้มของเขามองไปยังส่วนลึกของถ้ำเหมืองและก้าวเดินต่อไป

ทว่าความลึกของเหมืองแร่แห่งนี้ค่อนข้างเกินความคาดหมายของเขา

หลังจากเดินมาหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดเขาก็มาถึงสุดปลายของเหมืองแร่

ในตอนนี้ ที่สุดปลายของถ้ำเหมืองปรากฏประตูหินที่กระดำกระด่างบานหนึ่ง

ประตูหินฝังอยู่ในภูเขา ดูเก่าแก่และโบราณ

ดวงตาของเยี่ยหานส่องประกายเล็กน้อยและมีสีหน้าสงสัย

“ทำไมที่นี่ถึงมีประตูหิน”

เขาพยายามใช้มือผลักมัน แต่ประตูหินกลับฝังแน่นอยู่ในภูเขา ขยับไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

เยี่ยหานรู้สึกประหลาดใจยิ่งขึ้น จึงรวบรวมพลังวิญญาณในร่างกาย แล้วฟาดฝ่ามือไปยังประตูหินโบราณอย่างรุนแรง

ตู้ม!

พลังฝ่ามือที่มาพร้อมกับแสงสีทองพุ่งเข้ากระแทกประตูหินอย่างหนักหน่วง

ปัง! ประตูหินทั้งบานพังทลายลง เศษหินถล่มเข้าไปด้านใน

กลิ่นอับชื้นเพราะถูกปิดตายพวยพุ่งออกมา

กลิ่นนี้ฉุนและไม่น่าอภิรมย์นัก

เยี่ยหานใช้แขนเสื้อปัดฝุ่นผงออกก่อนจะก้าวเข้าไปภายใน จึงได้พบว่าที่นี่คือห้องลับที่ถูกปิดผนึกไว้

“เอ๊ะ?”

บนแท่นหินในห้องลับ เยี่ยหานพบโครงกระดูกนั่งขัดสมาธิอยู่ร่างหนึ่ง

เขาเดินเข้าไปดู เห็นอุปกรณ์แปลกๆ วางอยู่หน้าแท่นหิน

อุปกรณ์เหล่านี้เป็นพู่กันโบราณสำหรับเขียนอักขระและเตาปรุงยาที่มีลวดลายซับซ้อน

“นี่คือ...เครื่องมือเวทอักขระยันต์หรือ”

ชาติที่แล้วอย่างไรเยี่ยหานก็เป็นถึงเซียนโอสถ จึงมีการมองที่เฉียบแหลม

เมื่อเห็นอุปกรณ์แปลกๆ เหล่านี้ เขาก็รู้ว่านี่คือเครื่องมือเวทของปรมาจารย์อักขระยันต์

กล่าวอีกนัยหนึ่ง โครงกระดูกลึกลับที่อยู่ตรงหน้าเขานี้ในตอนมีชีวิตอาจเป็นปรมาจารย์อักขระยันต์

สายตาของเขากวาดไปรอบๆ โครงกระดูก ทันใดนั้นเยี่ยหานก็พบถุงเฉียนคุนอีกใบหนึ่ง

ดวงตาของเขาพลันเป็นประกายขึ้นทันที

เขาหยิบถุงเฉียนคุนขึ้นมา แล้วค่อยๆ เปิดมันออก

ในขณะที่เปิดออก แสงจ้าก็พุ่งออกมาในทันใด

วื้ด!

จากนั้นมีแผ่นยันต์โบราณสีเหลืองสามแผ่นลอยขึ้นมาช้าๆ

“อักขระยันต์?!”

ในห้องลับที่ถูกปิดตาย ดวงตาของเยี่ยหานเต็มไปด้วยความดีใจอย่างหาที่สุดมิได้