บทที่ 34 รวบรวมกองกำลัง! (อ่านฟรี)

ในโลกของเฝยหนานสิ่งที่เกี่ยวข้องกับมังกรก็น่าทึ่ง การดำรงอยู่ที่ด้านบนสุดของห่วงโซ่อาหารมังกรทุกตัวมีอำนาจทำลายล้างอย่างมาก สำหรับระดับตำนานหรือต่ำกว่านั้นการกำจัดมังกรเป็นเรื่องยากมาก แม้ว่ายาความเเข็งเเกร่งของมังกรไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับมังกรแต่ก็ยังมีชื่อมังกร นั่นหมายความว่ามันไม่ธรรมดา ชนิดของคำอธิบายการใช้ยาในความเป็นจริงเป็นคำทั่วไปในระบบการจัดอันดับยา การใช้ยานี้อาจช่วยเพิ่มคุณลักษณะของเขาได้ชั่วคราว แน่นอนมันสามารถสร้างความแตกต่างในช่วงเวลาสำคัญของการต่อสู้ภายใต้การประเมินทั่วไปของโทโคลและพ่อมดที่ถูกจ้างโดยห้าเหรียญทองของมาร์วินไม่ได้สูญเปล่า เขาได้ให้คำอธิบายของยานี้

[ความเเข็งแกร่งของมังกร]: พลัง +6, ความชำนาญ +4 เป็นเวลา 10 นาที

คุณลักษณะเหล่านี้เกือบจะไม่มีที่เปรียบ มาร์วินไม่สามารถนึกภาพได้ว่าเขาจะดุร้ายมากแค่ไหนหลังจากที่ดื่มมัน ความเเข็งแก่รงของเขาค่อนข้างอ่อนแอเขามีเพียงแค่ 11 เเต้มแต่มันจะเพิ่มขึ้นถึง 17 เเต้ม หลังจากดื่มยาความแข็งแก่รงของมังกรนี้ใกล้เคียงกับมาตรฐานของนักรบระดับที่ 2!

นอกจากนี้ยังมีการเพิ่มความชำนาญ 4 อย่างอีกด้วยเขามีเเต้มความชำนาญ 24 เเต้ม หมายความว่าเขาจะสามารถเคลื่อนไหวได้ตามที่เขาพอใจในท้องฟ้าหรือโลกเบื้องล่าง ยานี้เป็นสมบัติที่ล้ำค่า โชคดีที่สมาคมเรนเจอร์ยังคงมีความสมบูรณ์ มาสเตอร์โคลและพ่อมดฝึกงานคนนี้ได้ประเมินยาที่คล้ายคลึงกันจำนวนมากด้วยกัน จนกระทั่งมาร์วินไม่ได้รู้สึกถึงความสนใจที่เป็นอันตรายใด ๆ จากพวกเขานั่นเป็นเหตุผลที่มาร์วินเลือกสมาคมเรนเจอร์เพราะเป็นองค์กรสำคัญที่ไม่ยุ่งเกินไป ถ้าเป็นเจ้าก๊อบลินเบน ... พวกเขายังมีผู้ประเมินราคาอยู่ที่นั่น แต่เขาคงจะมีแผนการชั่วร้ายใด ๆ ก็ได้เมื่อได้เห็นสมบัตินี้?

...

โรงเเรมอินทรีเขาดำรายชื่อได้ส่งมอบให้มาร์วิน

"แค่ 15 คน?"

มาร์วินรู้สึกประหลาดใจไม่น้อยเขาได้ให้คำแนะนำแก่แอนนาเพื่อรับสมัครประมาณยี่สิบคน

"ค่าธรรมเนียมของนักผจญภัยระดับสูงนั้นสูงเกินไปและระดับต่ำสุดของพวกเขาก็อยู่ที่นั่นเพื่อโกงเงินของเราเท่านั้น แต่เราไม่ต้องการพวกเขา "

"เหล่านี้เพียงเเค่สิบห้าเป็นมากกว่าหรือน้อยกว่าสิ่งที่เราต้องการ."

"ยิ่งกว่านั้นความคิดที่ว่ายิ่งเยอะยิ่งดีนั้นก็ไม่ค่อยมีผลกับนักผจญภัย" แอนนากล่าวเสริม "แม้ว่าพวกเขาทั้งหมดจะลงนามในสัญญาถ้าความเเข็งแก่รงของเราอ่อนแอลงเราอาจจะไม่สามารถปราบปรามพวกเขาได้"

มาร์วินพยักหน้าเข้าใจในความกังวลของแอนนา อาศัยนักผจญภัยเหล่านี้เพื่อทวงคืนหุบเขาริเวอร์ไวท์? มันอาจจะจบลงด้วยการปกครองโดยนักผจญภัยเหล่านั้น ความแข็งแก่รงของกองกำลังค่อนข้างอ่อนแอดังนั้นถ้าพวกเขาได้รับคัดเลือกนักผจญภัยมากเกินไปและปล่อยให้พวกเขากลายเป็นกำลังนี้อาจจะจบลงอย่างไม่เป็นที่พอใจสำหรับมาร์วินพ่อบ้านเอลฟ์สาวได้วิเคราะห์สถานการณ์อย่างละเอียด

“อย่างไรก็ตาม...”

" พวกโนลล์มีหมอผี"มาร์วินกล่าว

"อะไรนะ?!" แอนนาตกใจ "หมอผี? นี่มันเป็นไปได้ยังไง? "

"ข้าเห็นมันเองกับตา มันเกือบจะค้นพบตัวข้า " มาร์วินบังคับรอยยิ้มที่หายาก "พวกมันยังมีหมาป่ากลายพันธุ์ไดร์วูลฟ์ที่ ยากมากที่จะจัดการกับมัน สำหรับบรรดาโนลล์นักสู้ พวกมันไม่ได้เป็นปัญหามากนัก "

โนลล์นักสู้จำนวนหนึ่งร้อยห้าสิบคนอาจจะฟังดูดเยอะแต่ระดับนักผจญภัยของมนุษย์สูงกว่าพวกมัน สำหรับนักผจญภัยคนหนึ่งที่ต่อสู้สองหรือสามตัวจะไม่เป็นปัญหา ตราบเท่าที่พวกเขาสามารถกำจัดผู้นำได้ขวัญและกำลังใจของพวกมันจะลดลง แต่หมอผีผู้มีฝีมือจะซ่อนตัวอยู่ในมุมหนึ่งระหว่างการต่อสู้ซึ่งจะไม่ถูกพบโดยใครเหล่าสายพันธุ์หมาป่ากลายพันธุ์อยู่ภายใต้การควบคุมของเขา มาร์วินต้องการที่จะหาหนทางที่จะปราบพวกหมาป่าไดร์วูลฟ์เหล่านั้นหรือกำจัดพวกหมอผี หรือมิฉะนั้นจะเป็นการยากที่จะชนะ

"เกี่ยวกับหม่าป่าพวกนั้น เมื่อพวกมันออกมา ข้าจะฆ่ามันตัวหนึ่ง"

แอนนาขมวดคิ้วและกล่าวอย่างจริงจังว่าความคิดเห็นของเธอ "พวกมันไม่ได้มีพลังใด ๆ ดาบของดิฉันสามารถแทงหัวใจของมันเเต่พวกมันไม่ตาย"

"แบบนี้ ... "

มาร์วินไม่เคยสู้กับพวกหมาป่ากลายพันธุ์มาก่อนทำให้เขาจะรู้น้อยมากเกี่ยวกับพวกมัน พวกมันเหล่านี้เป็นเรื่องยากที่จะกำจัดพวกมันร่างกายขนาดใหญ่เเละความเร็วสูงบวกกับพลังทำลายล้างที่สูงและไม่มีจุดอ่อน ถ้าบางคนถูกฆ่าโดยพวกไดร์วูลฟ์ก็ยังดีกว่าถูกฆ่าโดยพวกทหารรักษาการณ์แต่กับนักผจญภัยพวกเขาอาจถูกบดขยี้ได้ ขณะที่มาร์วินคิดเขาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งและเขียนอะไรลงไป แอนนาใจเย็นยืนขึ้นไปด้านข้างและรู้สึกประหลาดใจมากขึ้นที่มาร์วินเขียนอย่างชำนาญ

'นายน้อยมาร์วินท่านเป็นอัจฉริยะ! เขาได้พบสามวิธีในการยับยั้งบรรดาไดร์วูลฟ์ในช่วงเวลาสั้น ๆ ! ' ดูเหมือนว่าความโชคร้ายดังกล่าวนี้จะทำให้เขาตื่นขึ้นมา ฝ่ายที่เข้มแข็งและฉลาดเท่านั้นถึงจะอยู่รอด '

แอนนาคิดลึก ๆ

"ใช่  ไปกันเถอะ เราจะใช้เวลาสามวัน "มาร์วินกล่าว

"แล้วเรื่องหมอผีนั้นล่ะ?" แอนนาถามกังวล แม้ว่าเวทมนตร์คาถาจะไม่แข็งแกร่งเท่าพ่อมดก็ตาม แต่ก็ยังคงเป็นระดับที่มีประสิทธิภาพ

"ข้าจะจัดการพวกมันเอง" มาร์วินเลือกรายชื่อนักผจญภัยและอ่านอย่างพิถีพิถัน

...

มีสิบห้านักผจญภัยแยกออกเป็นสองทีมเล็ก ๆ ของหกและสามคนเดี่ยว สิบห้าเป็นนักผจญภัยระดับ 1 ที่ไม่มีคลาสขั้นสูง

แอนนาไม่ผิด: แม้ว่ามาร์วินจะมีเงินเเต่นักผจญภัยระดับสูงนั้นเสียค่าใช้จ่ายค่อนข้างมาก มันไม่คุ้มค่า และถ้ามีคนที่เเข็งเเกร่งกว่าเข้าร่วมกับมาร์วินอาจจะมีความขัดเเย้งกันได้ สิ่งที่ทำให้มาร์วินประหลาดใจก็คือทีมหนึ่งในหกคนนั้นเป็นที่รู้จักกันดีในเมืองริเวอร์ชอว์

[บรัมเบิ้ล]

"ทีมบรัมเบิ้ลนี้มีชื่อเสียงในกลุ่มของนักผจญภัยระดับต่ำหัวหน้าของพวกเขาคือนักสู้ระดับ 5"มาร์วินจ้องมองเป็นเวลาสั้นๆเเละเขาหยุดที่ชื่อของสมาชิกบรัมเบิ้ลราวกับว่าเขากำลังจดบันทึก

"ดูเหมือนว่าเราจะโชคดี" แอนตอบทันที "โดยปกติแล้วบนพื้นฐานความแข็งแก่รงของบรัมเบิ้ลค่าจ้างจะไม่เพียงพอที่จะจ้างทีมที่มีประสบการณ์นี้"

"แต่ปรากฎว่าลูกสาวของหัวหน้าของพวกเขาเป็นโรคแปลกๆและพวกเขาต้องการใช้บาทหลวง ระดับสูงเพื่อช่วยเธอพวกเขาต้องการเงินอย่างเร่งด่วนและไม่มีสัญญาใดที่จะเกิดขึ้นเมื่อเร็ว นี้ดังนั้นผลก็คือพวกเขาจะพาเราไป "

"ทีมนี้ฟังดูน่าเชื่อถือ" มาร์วินพยักหน้า

ความพยายามของแอนนาปรากฏในรายชื่อสิบห้าคน ทีมหกคนอื่นๆก็มีกำลังและอุปกรณ์ที่สมเหตุสมผล แม้ว่าจะเป็นทีมที่ค่อนข้างใหม่ตามข้อมูลที่บันทึกเเต่ว่าอัตราการบรรลุเป้าหมายของพวกเขาสูงมาก สำหรับพวกเดี่ยวนั้นพวกเขาค่อนข้างแข็งแกร่ง หนึ่งในนั้นเป็นเรนเจอร์ระดับ 4 มีความชำนาญในการยิงธนูระดับ 5 เเละยังเป็นดรูอิดที่สามารถเปลี่ยนเป็นหมีสีน้ำตาล ทุกคนมีชื่อเสียงในเมืองริเวอร์ชอว์ ตามการคำนวณของมาร์วินส่วนของค่าใช้จ่ายสำหรับนักผจญภัยเดี่ยวสามคนนั้นเป็นระดับที่สูงที่สุด

"ไม่มีปัญหากับรายการชื่อดังกล่าว เราจะใช้เวลาสามวัน แจ้งให้อังเดรและคนอื่นๆเพื่อเตรียมตัวให้พร้อม "

มาร์วินตัดสินใจ สามวันต่อมาพวกเราจะกู้คืนหุบบเขาริเอวร์ไวท์!

"เราจะไปรวมตัวกันที่ใหนงั้นหรือ?" แอนนาถาม

"โรงเเรมไนท์ไทด์ " มาร์วินบอกตำแหน่งที่น่าแปลกใจ "เมื่อข้ากลับมาข้าพบว่าสถานที่เล็กๆนั่นยังคงเปิดอยู่ รวบรวมกองกำลังที่นั่น "

"เจ้าเป็นผู้สั่งการดำเนินการนี้ ข้าจะไม่ไป "

แอนนารู้สึกประหลาดใจ "นายท่านจะไม่ไป?" เธอประหลาดใจ

มาร์วินยิ้ม "ข้าไม่สามารถไปได้เพราะข้าเป็นคนอ่อนแอและไร้อำนาจ แต่หน้ากากมีดคู่สามารถทำได้ "

เเอนนาผ่อนคลายและแสดงรอยยิ้มที่รู้ทันนายน้อยมาร์วินไม่ได้ปกปิดมันจากเธอ นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเธอ

...

สามวันต่อมาในพื้นที่นอกเขตการปกครองของเมืองริเวอร์ชอว์,โรงเเรมไนท์ไทด์ โรงแรมขนาดเล็กแห่งนี้ถูกปฏิเสธโดยพวกชาวนาผู้พิการที่สร้างบ้านหลังใหม่ในบริเวณโดยรอบเพื่อใช้เป็นสถานที่พักผ่อน หลังจากหุบเขาริเวอร์ไวท์ถูกยึดไปในมือของพวกโนลล์เกือบจะไม่มีใครใช้ถนนสายหลักระหว่างหุบเขาริเวอร์ไวท์และเมืองริเวอร์ชอว์ แต่โรงเเรมไนท์ไทด์ยังคงเปิดอยู่ คนพิการวัยชราไม่มีอะไรที่จะทำ สำหรับการย้ายเขาไม่ได้คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาจะพิจารณาแต่เพียงผู้เดียวถ้ากลุ่มคนเลวร้ายเข้ามาแต่เขารู้ว่าพวกเขาจะไม่กล้า นี่คือดินแดนของเมืองริเวอร์ชอว์และกลุ่มโนลล์เหล่านี้จะไม่กล้าฆ่าที่นี่พวกเขาจะถูกกำจัดโดยหน่วยลาดตระเวนริมฝั่งแม่น้ำ แต่คืนนี้โรงเเรมไนท์ไทด์ยินดีต้อนรับแขกจำนวนมาก

โรงเเรมของเขาสามารถรับได้พอดีกับคนได้มากถึงยี่สิบคนเท่านั้น แต่คืนนี้มีสามสิบหกคน!ในหมู่พวกเขามีผู้หญิงคนหนึ่ง แต่คนพิการคนนั้นจำได้ว่าผู้หญิงคนนั้นคืแใครเธอเป็นพ่อบ้านของหุบเขาริเวอร์ไวท์เขารีบออกจากห้อง การรับรองแขกสามสิบคนเหล่านี้ทำให้เขามีความสุขเพียงเล็กน้อยแต่เมื่อเขาวางแผนที่จะไปในครัวเขาได้ยินเสียงของการต่อสู้มาจากห้องนั่งเล่น

'น่ากลัว! พวกเขาจะไม่ตัดพรมของครอบครัวออกใช่หรือเปล่า?

หัวใจของคนตาบอดกระตุกขณะที่เขาไปตรวจสอบ นั่นคือกลุ่มนักผจญภัยที่ไม่มีวินัย บางสิ่งบางอย่างต้องเกิดขึ้น เขารีบหยิบขนมปังนึ่งและเดินตรงไปยังห้องนั่งเล่นในห้องนั่งเล่นสามสิบคนถูกแบ่งออกเป็นหลายกลุ่มยืนตรงข้ามกันและกัน

พวกเขาดูเหมือนจะพร้อมที่จะต่อสู้