บทที่ 3310 : ระบบนิเวศขนาดจิ๋ว | บทที่ 3311 : แบบจำลองระบบนิเวศทางธรรมชาติขนาดจิ๋ว

บทที่ 3310 : ระบบนิเวศขนาดจิ๋ว

อู๋ฮ่าวอธิบายต่อว่า "เครื่องเมนเฟรมนี้ไม่เพียงแต่ซ่อนอยู่ลึกก้นทะเลสาบเท่านั้น แต่รอบนอกยังมีกลไกการป้องกันหลายชั้น ตั้งแต่ใต้น้ำจนถึงเหนือน้ำ จากทางกายภาพไปจนถึงระบบอิเล็กทรอนิกส์ เราได้วางแนวป้องกันไว้เป็นชั้นๆ เพื่อให้มั่นใจว่า 'เขอเขอ' จะปลอดภัยอย่างไร้กังวล

ต่อให้มีใครสามารถดำลงไปในทะเลสาบได้ ก็ไม่สามารถฝ่าแนวป้องกันเหล่านี้เข้าไปสัมผัสกับ 'ลูกบาศก์แห่งความลึก' (Abyss Cube) ได้

ส่วนปลาสเตอร์เจียนจีนไบโอนิคอัจฉริยะที่ทุกท่านเห็นเมื่อสักครู่นี้ ก็คือหน่วยรักษาความปลอดภัยใต้น้ำของลูกบาศก์แห่งความลึกนี้แหละครับ พวกมันว่ายวนเวียนอยู่รอบๆ หุบเหวลึก หากมีวัตถุใดเข้าใกล้ ปลาสเตอร์เจียนไบโอนิคเหล่านี้จะส่งสัญญาณเตือนภัยและเข้าโจมตีผู้บุกรุกทันที"

"โจมตีเหรอ พวกมันจะกัดคนไหมครับ?" ผู้บริหารท่านหนึ่งในกลุ่มร้องถามด้วยความประหลาดใจ "ถ้าเกิดมีพนักงานตกลงไปในทะเลสาบโดยไม่ตั้งใจ จะถูกโจมตีไหมครับ"

เมื่อได้ยินคำถามนั้น ทุกคนในที่นั้นต่างก็พยักหน้าเห็นด้วย ใช่แล้ว ถ้าเกิดมีคนพลัดตกลงไป จะไม่โดนปลาตัวใหญ่พวกนี้รุมทำร้ายเอาหรือ แบบนั้นมันจะไม่อันตรายเกินไปหน่อยหรือ

"ทุกท่านโปรดวางใจครับ"

อู๋ฮ่าวยิ้มพลางตอบว่า "ปลาสเตอร์เจียนเหล่านี้จะไม่โจมตีคนที่ตกน้ำโดยพละการครับ แต่ถ้าคนที่ตกน้ำพยายามจะเข้าใกล้หุบเหวลึก หรือพยายามเข้าใกล้ลูกบาศก์ใต้น้ำ ปลาเหล่านี้จะเริ่มจากการดันผู้บุกรุกออกมา ไม่ให้เข้าใกล้หุบเหว

แต่ถ้าเขายังดึงดันที่จะเข้าใกล้หุบเหวอีก ปลาพวกนี้ถึงจะเริ่มการโจมตี เช่น การพุ่งชนอย่างรวดเร็ว หรือการปล่อยกระแสไฟฟ้าเพื่อช็อตให้คนในน้ำหมดสติ หรือเป็นอัมพาตจนขยับตัวไม่ได้ ในขณะเดียวกัน ทีมรักษาความปลอดภัยของเราก็จะรีบมาถึงพื้นที่เพื่อจัดการสถานการณ์ทันทีครับ

แน่นอนว่า ต่อให้มีใครเข้าใกล้ลูกบาศก์ได้สำเร็จ ก็ใช่ว่าจะเข้าไปข้างในได้ การจะเข้าไปในลูกบาศก์ต้องใช้อุปกรณ์พิเศษในการลดความดัน ไม่อย่างนั้นจะเปิดไม่ได้ครับ

และพื้นที่ใต้ลูกบาศก์หรือก้นหุบเหวนั้นเป็นช่องรับน้ำของระบบหล่อเย็นตึกคบเพลิง (Torch Building) กระแสน้ำตรงนั้นจึงไหลเชี่ยวและมีอุณหภูมิต่ำมาก หากไม่มีอุปกรณ์พิเศษ คนธรรมดายากที่จะทนไหวครับ"

เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนต่างพยักหน้าและชื่นชมมาตรการรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวดเช่นนี้ พร้อมกันนั้นพวกเขาก็เข้าใจว่าทำไมอู๋ฮ่าวและทีมงานถึงต้องลงทุนลงแรงขนาดนี้ เพราะลูกบาศก์ในหุบเหวลึกนี้ไม่เพียงแต่เป็นหัวใจสำคัญของสำนักงานใหญ่หลิงหูเท่านั้น แต่ยังเป็น 'บ้าน' ของเขอเขอ ระบบปัญญาประดิษฐ์สุดล้ำอีกด้วย การปกป้องความปลอดภัยของมันจึงสำคัญที่สุด

"และอีกอย่าง การวางลูกบาศก์แห่งความลึกไว้ก้นทะเลสาบยังมีข้อดีอีกข้อครับ"

อู๋ฮ่าวเสริม "นั่นคือเราสามารถใช้น้ำในทะเลสาบช่วยระบายความร้อนตามธรรมชาติได้ เพราะซูเปอร์คอมพิวเตอร์ที่มีประสิทธิภาพสูงขนาดนี้ ย่อมเกิดความร้อนมหาศาลขณะทำงาน ปัญหาเรื่องการระบายความร้อนจึงเป็นปัจจัยสำคัญที่เราต้องคำนึงถึงตลอดเวลาครับ"

เมื่อได้ยินสิ่งที่อู๋ฮ่าวพูด ทุกคนก็พยักหน้าชมเชย จริงอยู่ที่การแช่เครื่องเมนเฟรมไว้ในน้ำจะช่วยระบายความร้อนและลดอุณหภูมิได้ดีที่สุด ซึ่งช่วยให้ฮาร์ดแวร์ทำงานได้เต็มประสิทธิภาพ

อันที่จริง เดี๋ยวนี้เซิร์ฟเวอร์หลายแห่งก็นิยมนำไปแช่น้ำ บ้างก็แช่ในทะเลสาบหรืออ่างเก็บน้ำ บ้างก็ถึงขั้นแช่ในทะเล เพื่อใช้อุณหภูมิต่ำใต้น้ำมาหล่อเย็นอุปกรณ์

ดังนั้นวิธีการของอู๋ฮ่าวและทีมงานจึงไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไร แต่สิ่งที่ทุกคนสนใจจริงๆ คือสิ่งที่อยู่ภายในลูกบาศก์นั้นมากกว่า โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่านี่คือเครื่องโฮสต์ของ 'เขอเขอ' ระบบ AI ของเฮ่าอวี่เทคโนโลยี ความอยากรู้อยากเห็นของทุกคนก็ยิ่งทวีคูณ

จนกระทั่งมีคนอดใจไม่ไหวถามขึ้นว่า "ประธานอู๋ครับ ถ้าอย่างนั้นเราลงไปเยี่ยมชมภายในลูกบาศก์ใต้น้ำได้ไหมครับ?"

อู๋ฮ่าวยิ้มแล้วส่ายหน้าตอบว่า "ต้องขออภัยด้วยครับ ปัจจุบันลูกบาศก์ยังไม่เปิดให้บุคคลภายนอกเข้าชม ความปลอดภัยและเสถียรภาพเป็นสิ่งที่เราให้ความสำคัญสูงสุด การรบกวนใดๆ ที่ไม่จำเป็นอาจส่งผลกระทบต่อระบบได้ครับ

อีกอย่างการจะเข้าไปในลูกบาศก์นั้นยุ่งยากมากครับ แม้แต่พวกเราเองก็ไม่ได้เข้าไปบ่อยๆ จะมีก็แต่ตอนซ่อมบำรุงที่ต้องใช้ยานดำน้ำพิเศษลงไปเชื่อมต่อกับลูกบาศก์ในหุบเหว และเจ้าหน้าที่ซ่อมบำรุงของเราต้องสวมชุดป้องกันไฟฟ้าสถิตแบบเต็มยศถึงจะเข้าไปบำรุงรักษาข้างในได้

งานบำรุงรักษาทั่วไปจะมีแขนกลอัจฉริยะภายในลูกบาศก์คอยจัดการดูแลเอง โดยที่มนุษย์ไม่ต้องเข้าไปแทรกแซงครับ

ดังนั้นต้องขออภัยจริงๆ ที่เราทำได้เพียงชื่นชมความงามและความลึกลับของมันจากภายนอกเท่านั้น"

เมื่อได้ยินคำตอบของอู๋ฮ่าว แม้ทุกคนจะรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็เข้าใจได้ เพราะอุปกรณ์สำคัญขนาดนี้ย่อมต้องได้รับการปกป้องอย่างแน่นหนาที่สุด

อีกอย่าง นี่ถือเป็นความลับสุดยอดระดับแกนกลางของพวกเขา จะให้คนนอกเข้าไปดูง่ายๆ ได้อย่างไร

เมื่อเห็นว่าบรรยากาศเริ่มซึมลง อู๋ฮ่าวจึงยิ้มและเปลี่ยนเรื่องคุย "เอาล่ะครับ ในเมื่อทุกคนได้เห็นลูกบาศก์แห่งความลึกกันแล้ว เราไปชมจุดอื่นๆ ของสวนกันต่อดีกว่า ผมเชื่อว่าที่นี่ยังมีอะไรน่าสนใจอีกเยอะครับ"

ว่าแล้วเขาก็นำคณะเดินหน้าต่อไป ระหว่างทางพวกเขาได้เห็นอุปกรณ์อัจฉริยะและภูมิทัศน์เชิงนิเวศต่างๆ สัมผัสได้ถึงการผสมผสานที่ลงตัวระหว่างเทคโนโลยีและธรรมชาติ

ระหว่างการเดินชม อู๋ฮ่าวได้แนะนำผลงานวิจัยล่าสุดและแผนการพัฒนาในอนาคตของสวนวิทยาศาสตร์ คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความมั่นใจ ทำให้ทุกคนต่างตั้งตารอคอยอนาคตของสำนักงานใหญ่หลิงหูแห่งนี้

เผลอแป๊บเดียว ทุกคนก็เดินมาถึงพื้นที่ใจกลางสวน ซึ่งเป็นระเบียงทางเดินกระจกริมทะเลสาบที่ตั้งอยู่ใต้ตึกทั้งเจ็ด

ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ระเบียงกระจก ทุกคนก็ถูกดึงดูดด้วยทิวทัศน์ภายในที่แตกต่างจากภายนอกอย่างสิ้นเชิง ข้างในกลายเป็นโลกสีเขียวขจี ต้นไม้นานาพันธุ์เจริญงอกงามน่ามอง ดอกไม้นานาชนิดแข่งกันอวดสีสวยงามตระการตา แถมยังมีสัตว์ตัวเล็กๆ เช่น กระรอก กระต่าย แพนด้าแดง นกแก้ว นกพิราบ และนกเดินดง บินว่อนและวิ่งเล่นอยู่ตามหมู่ไม้

ชั่วพริบตา ทุกคนก็รู้สึกเหมือนหลุดเข้ามาอยู่ในสวนพฤกษศาสตร์เขตร้อน

และที่นี่ก็คืออีกหนึ่งจุดเด่นของสำนักงานใหญ่หลิงหู——ระเบียงกระจกเชิงนิเวศ (Ecological Glass Corridor)

เมื่อเห็นสีหน้าตื่นตะลึงของทุกคน อู๋ฮ่าวก็ยิ้มและอธิบายว่า "ระเบียงกระจกแห่งนี้ไม่ได้สร้างขึ้นเพื่อความสวยงามและการชมวิวเพียงอย่างเดียวครับ แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือมันสร้างระบบหมุนเวียนภูมิอากาศขนาดจิ๋ว (Microclimate) ขึ้นภายในสวนของเรา ทำให้ทุกคนสามารถสัมผัสบรรยากาศดอกไม้บานสะพรั่งเหมือนฤดูใบไม้ผลิได้ตลอดทั้งปี"

คณะผู้เยี่ยมชมเดินทอดน่องไปตามระเบียงกระจก แสงแดดสาดส่องผ่านหลังคากระจกใสลงมากระทบพืชพรรณสีเขียว เกิดเป็นแสงเงาระยิบระยับ อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมสดชื่นของพืชพรรณ ราวกับอยู่ในบาร์ออกซิเจนธรรมชาติ

พืชเหล่านี้ล้วนเป็นพันธุ์ที่เราเสาะหามาจากเขตร้อนและกึ่งเขตร้อน มีทั้งต้นหางนกยูงฝรั่งต้นสูงใหญ่ ต้นลิ้นจี่ ไปจนถึงพุ่มไม้เตี้ยและไม้ดอกนานาชนิด พวกมันร่วมกันสร้างสภาพแวดล้อมแบบภูมิอากาศเขตร้อนขนาดย่อม มอบที่อยู่อาศัยแสนสบายให้กับสัตว์ตัวเล็กๆ ภายในนี้

อู๋ฮ่าวชี้ไปที่พืชพรรณรอบๆ และอธิบายรายละเอียดว่า "สัตว์ตัวเล็กๆ เหล่านี้ รวมถึงแมลงต่างๆ เมื่อรวมกับพืชพรรณเหล่านี้แล้ว ก็จะประกอบกันเป็นระบบนิเวศเขตร้อนที่สมบูรณ์ครับ

และเจ้าระบบนิเวศขนาดจิ๋วนี้ ก็ถือเป็นโครงการทดลองที่สำคัญมากของเราเช่นกัน"

-------------------------------------------------------

บทที่ 3311 : แบบจำลองระบบนิเวศทางธรรมชาติขนาดจิ๋ว

โครงการทดลองเหรอ?

เมื่อได้ยินคำพูดของอู๋ฮ่าว ทุกคนต่างก็อดสงสัยไม่ได้

ทัศนียภาพพืชพรรณเขตร้อนในเรือนกระจกแบบนี้ นอกจากการเป็นไม้ประดับแล้ว ทุกคนก็นึกไม่ออกเลยว่าจะเกี่ยวข้องกับโครงการทดลองอะไรได้บ้าง ดังนั้นทุกคนจึงรู้สึกกังขาในคำพูดของอู๋ฮ่าวอยู่บ้าง

เมื่อเห็นแววตาที่แฝงความกังขาของทุกคน อู๋ฮ่าวก็ยิ้มแล้วกล่าวว่า "อย่าเพิ่งไม่เชื่อกันครับ ที่จริงแล้ว ระบบนิเวศขนาดจิ๋วแห่งนี้เป็นหัวข้อการวิจัยที่สำคัญของเรา ไม่งั้นเราคงไม่ทุ่มเงินมหาศาลสร้างทัศนียภาพพืชพรรณเขตร้อนขนาดใหญ่ขนาดนี้ไว้ในบริษัทหรอกครับ

จริงอยู่ที่มันมีความสวยงามให้ชื่นชม เราหวังว่าจะใช้ระบบนี้เพื่อมอบสภาพแวดล้อมการทำงานที่สะดวกสบายและน่ารื่นรมย์ยิ่งขึ้นให้กับทุกคน ให้ทุกคนได้สัมผัสกับความสงบและความงดงามของธรรมชาติหลังจากทำงานหนัก"

อู๋ฮ่าวเน้นเสียงหนักแน่นขึ้นว่า "แต่ประโยชน์ของมันไม่ได้จำกัดอยู่แค่ความสวยงามครับ เราหวังว่าจะใช้ระบบนิเวศขนาดจิ๋วนี้ศึกษอปฏิสัมพันธ์และผลกระทบระหว่างสายพันธุ์ต่างๆ เพื่อค้นหาวิธีสร้างสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติที่กลมกลืนและมั่นคงยิ่งขึ้น

และสำหรับการวิจัยและปกป้องสภาพแวดล้อมทางนิเวศของโลก เราได้จัดทำแบบจำลองระบบนิเวศทางธรรมชาติที่ใช้งานได้จริง เพื่อช่วยสนับสนุนงานวิจัยของทีมโครงการวิทยาศาสตร์ของเรา

ถึงแม้ว่าปัจจุบันหลายอย่างจะสามารถจำลองและคำนวณผ่านซูเปอร์คอมพิวเตอร์ บิ๊กดาต้า และระบบอัจฉริยะได้ แต่ถ้าไม่มีโมเดลของจริงมารองรับ ข้อมูลที่คำนวณได้เหล่านั้นก็ย่อมขาดความน่าเชื่อถือครับ

เราหวังว่าการวิจัยนี้ จะช่วยให้เราได้มีส่วนร่วมในการปกป้องสิ่งแวดล้อมและสภาพอากาศของทั้งในประเทศและทั่วโลกครับ"

พูดจบ อู๋ฮ่าวก็ยิ้ม แล้วพาทุกคนเดินมาหยุดอยู่หน้าดอกไม้ต้นหนึ่งที่กำลังบานสะพรั่งสีสันสดใส ก่อนจะพูดต่อกับทุกคน

"ทุกท่านดูนี่สิครับ นี่คือต้นกล้วยไม้ฟาแลนนอปซิส (Phalaenopsis) ทุกคนคงคุ้นเคยกันดี แต่เคยเห็นกล้วยไม้ที่ดอกใหญ่และสวยขนาดนี้ไหมครับ?"

เมื่อได้ยินอู๋ฮ่าวพูด ทุกคนก็พยักหน้า ยอมรับว่าพวกเขาเคยเห็นและเคยเลี้ยงกล้วยไม้มาไม่น้อย แต่ไม่เคยเห็นดอกที่ใหญ่และสวยขนาดนี้มาก่อนจริงๆ

ต้นกล้วยไม้นี้ดูไม่ต่างจากกล้วยไม้ทั่วไปมากนัก เพียงแต่มันเจริญเติบโตดีมาก ใบสีเขียวเข้ม หนาและอวบอิ่ม

กล้วยไม้ต้นนี้มีก้านดอกถึงสองก้าน บนก้านเต็มไปด้วยดอกสีชมพูอ่อน ดอกใหญ่มาก ขนาดใหญ่กว่าฝ่ามือผู้ใหญ่เสียอีก

แถมบนกลีบดอกยังมีจุดแต้มประดับอยู่ มองไกลๆ เหมือนกับฝูงผีเสื้อเกาะอยู่บนก้านดอกเลยทีเดียว

"เคอเคอ ปิดไฟโซนนี้สามสิบวินาที"

"รับทราบค่ะเจ้านาย"

สิ้นเสียงคำสั่งของอู๋ฮ่าว กระจกในบริเวณนั้นก็พลันมืดลง แสงไฟก็หรี่ลงทันที

ขณะที่ทุกคนกำลังเดาว่าอู๋ฮ่าวทำแบบนี้ทำไม จู่ๆ ก็ถูกภาพตรงหน้าดึงดูดความสนใจไปทันที บนกลีบดอกกล้วยไม้เหล่านั้น จุดแต้มต่างๆ กลับเรืองแสงขึ้นมาในความมืด ไม่ใช่แค่สีเดียว แต่มีทั้งแสงสีเหลือง เขียว ฟ้า ม่วง แสงเหล่านี้ช่วยขับเน้นรูปทรงของดอกไม้ให้เด่นชัด ทำให้ดอกไม้เหล่านี้ดูระยิบระยับตระการตายิ่งขึ้น

ไม่ใช่แค่กล้วยไม้ต้นนี้ ต้นอื่นๆ ข้างๆ ก็เกิดปฏิกิริยาเรืองแสงเช่นกัน ทำให้ทุกคนในที่นั้นต่างส่งเสียงอุทานและชื่นชมออกมา พวกเขาต่างหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึก เพื่อบันทึกความงดงามและความเงียบสงบนี้ไว้ในใจตลอดไป

ขณะที่ทุกคนกำลังตื่นตะลึงกับความงามของพืชพรรณเหล่านี้ ไฟในระเบียงกระจกก็สว่างขึ้น จากนั้นกระจกที่มืดลงเมื่อครู่ก็ค่อยๆ กลับมาใสเหมือนเดิม

ผู้คนที่ยังชมไม่จุใจต่างแสดงสีหน้าเสียดายออกมา เวลาสัมผัสมันสั้นเกินไปจริงๆ ยังดูไม่หนำใจเลย

อย่างไรก็ตาม สายตาของทุกคนก็ถูกดึงดูดไปที่สิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ บนไหล่ของอู๋ฮ่าวอย่างรวดเร็ว เห็นเพียงกระรอกน้อยตัวหนึ่งกระโดดออกมาจากป่า แล้วกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้เขตร้อนข้างตัวอู๋ฮ่าว จ้องมองทุกคนด้วยความอยากรู้อยากเห็นอยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้นมันก็กระโจนครั้งเดียวมาเกาะบนไหล่ของอู๋ฮ่าว แล้วใช้สองมือถูหน้าตัวเอง

ฮ่าๆๆ...

เมื่อเห็นกระรอกที่มีลายสีขาวสลับเหลืองคล้ายลายวัวนมบนไหล่ของอู๋ฮ่าว ทุกคนก็อดแสดงความเอ็นดูไม่ได้

อู๋ฮ่าวเห็นดังนั้นก็ยิ้มพร้อมยื่นมือไปลูบหัวกระรอก แล้วล้วงถั่วสองเม็ดออกมาจากกระเป๋า ยื่นให้เจ้าตัวเล็กบนไหล่

เจ้ากระรอกน้อยเห็นอู๋ฮ่าวยื่นถั่วให้ ก็รีบยื่นมือสั้นๆ สองข้างมารับกอดไว้ แล้วเริ่มแทะกินทันที

อู๋ฮ่าวลูบหัวกระรอกอีกครั้ง แล้วป้อนถั่วเม็ดที่เหลือในมือให้เจ้าตัวเล็ก ก่อนจะไล่มันไป

เจ้ากระรอกน้อยเมื่อเห็นอู๋ฮ่าวไล่ ก็กระโดดจากไหล่กลับไปที่ต้นไม้ต้นเดิม จ้องมองทุกคนอีกครู่หนึ่ง แล้วกระโจนหายเข้าไปในพุ่มไม้ลึกอย่างร่าเริง

ฉากนี้เรียกเสียงหัวเราะชอบใจจากทุกคน เห็นได้ชัดว่าทุกคนชอบเจ้าตัวเล็กที่โผล่ออกมานี้มาก

อู๋ฮ่าวปัดมือ รับทิชชู่เปียกจากพนักงานมาเช็ดมือ แล้วยิ้มพูดกับทุกคนว่า "นี่คือกระรอกหิมะ (Snow squirrel) ที่เราเลี้ยงไว้ครับ เพราะพนักงานของเราชอบให้อาหารบ่อยๆ เจ้าพวกนี้เลยไม่ค่อยกลัวคน แถมถ้าเจอคนคุ้นเคย มันจะกระโดดออกมาขอของกินเองเลย ถ้าไม่ให้ก็ไม่ได้ด้วย กลายเป็นโจรปล้นเสบียงไปซะแล้วครับ"

ฮ่าๆๆ...

ได้ยินอู๋ฮ่าวพูดแบบนั้น ทุกคนในที่นั้นก็หัวเราะออกมา

อู๋ฮ่าวยิ้มแล้วพูดต่อว่า "ถ้าทุกคนสนใจ สามารถรับอาหารจากพนักงานของเราได้นะครับ เดี๋ยวอาจจะมีสัตว์ออกมาปล้นอีก ถ้าใครไม่มีอาหาร อาจจะปลีกตัวไปไหนไม่ได้นะ"

ทุกคนหัวเราะชอบใจอีกครั้ง เมื่อพนักงานนำอาหารมาให้ ทุกคนต่างรับมาถือไว้อย่างกระตือรือร้น

แต่ทว่า ทันทีที่ทุกคนเพิ่งรับอาหารมา นกแก้วหลากสีสันหลายตัวก็บินมาจากยอดไม้ไกลๆ มาเกาะบนตัวคนบางคนในกลุ่มเพื่อขออาหาร

เหล่าผู้บริหารผู้โชคดีเห็นดังนั้น ก็รีบนำอาหารในมือป้อนให้พวกมันทันที

จากนั้น พุ่มไม้ก็สั่นไหว แพนด้าแดงตัวหนึ่งวิ่งออกมาจากป่า มายืนอยู่ตรงหน้าทุกคน ยืดตัวขึ้นแล้วยื่นอุ้งเท้าหน้า พยายามจะเอื้อมคว้าอาหารในมือของผู้บริหารเหล่านั้น

ผู้บริหารหญิงและผู้บริหารระดับสูงบางคนในกลุ่ม พอเห็นแพนด้าแดงตัวนี้ก็ถึงกับก้าวขาไม่ออก รีบเข้าไปรุมล้อมป้อนอาหารกันใหญ่

ส่วนผู้บริหารคนอื่นๆ ที่ไม่ได้ป้อนอาหาร ก็หยิบโทรศัพท์มือถือและอุปกรณ์อัจฉริยะขึ้นมาถ่ายรูปสัตว์ตัวน้อยเหล่านี้ บรรยากาศเต็มไปด้วยความสนุกสนาน

อู๋ฮ่าวเห็นดังนั้นก็ไม่ได้เร่งรัดอะไร เขาเพียงยืนมองทุกคนเล่นสนุกกันด้วยความสนใจ