บทที่ 2776 : การรวมกลุ่มซื้ออาวุธยุทโธปกรณ์ | บทที่ 2777 : การบินขึ้นอัตโนมัติที่สวยงาม

บทที่ 2776 : การรวมกลุ่มซื้ออาวุธยุทโธปกรณ์

"ถ้าเป็นอย่างนี้ผมก็วางใจครับ" อู๋ฮ่าวพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม ในที่สุดความกังวลในใจก็ถูกยกออกไปเสียที

"คุณจะกังวลอะไร ยังมีทางธนาคารจัดการให้อยู่ไม่ใช่เหรอ พวกคุณแค่ผลิตและส่งมอบให้ตรงเวลาก็พอ เรื่องอื่นไม่ต้องเป็นห่วง" หลัวข่ายพูดกับอู๋ฮ่าว

อู๋ฮ่าวส่ายหน้าพลางยิ้มตอบ "รู้ให้ละเอียดไว้หน่อยจะดีกว่าครับ ถึงอย่างไรอาวุธยุทโธปกรณ์ก็ไม่ใช่สินค้าทั่วไป และตัวแทนลูกค้าเหล่านี้ก็ไม่ใช่ลูกค้าธรรมดา ถ้าเกิดพวกเขาเบี้ยวหนี้ขึ้นมา เราคงวิ่งไปทวงถามเอาดื้อๆ ไม่ได้หรอกครับ"

"ฮ่าๆ ไม่ร้ายแรงขนาดนั้นหรอกครับ" ผางเจิ้งชิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม "เครดิตของตัวแทนลูกค้าเหล่านี้ถือว่าใช้ได้เลยทีเดียว พวกเขารู้ดีว่าการผิดสัญญาหมายถึงอะไรสำหรับพวกเขา มันอาจจะช่วยให้พวกเขาประหยัดเงินไปได้ก้อนหนึ่ง แต่กลับเป็นการตัดขาดช่องทางการจัดหาอาวุธยุทโธปกรณ์ที่ยอดเยี่ยมไป เงินหมดก็หาใหม่ได้ แต่ถ้าช่องทางการจัดหาอาวุธถูกตัดขาด นั่นถือเป็นเรื่องคอขาดบาดตายเลยทีเดียวนะครับ

ดังนั้นพวกเขาจะไม่ยอมผิดสัญญาง่ายๆ หรอกครับ และก็ไม่คุ้มที่จะทำด้วย"

คำพูดของผางเจิ้งชิงมีการสงวนท่าทีไว้บ้าง แต่อู๋ฮ่าวก็เข้าใจความนัยที่ซ่อนอยู่ แน่นอนว่าสำหรับตัวแทนลูกค้าเหล่านี้ สถานการณ์ก็เป็นอย่างที่ว่า เทียบกับเงินจำนวนนั้นแล้ว การได้รับอาวุธยุทโธปกรณ์ที่ล้ำสมัยต่างหากที่เป็นกุญแจสำคัญ

ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยความแข็งแกร่งของเรา ตัวแทนลูกค้าพวกนี้คงต้องคิดให้หนักถ้าอยากจะเล่นตุกติก อย่าได้เที่ยว 'ถือตะเกียงเข้าห้องน้ำ' เพื่อไป 'หาขี้ (รนหาที่ตาย)' เลยดีกว่า!

เมื่อเห็นอู๋ฮ่าวพยักหน้า ผางเจิ้งชิงจึงกล่าวต่อว่า "อีกอย่าง ครั้งนี้พวกคุณต้องระวังในระหว่างการเจรจาซื้อขายด้วย โดยเฉพาะสถานการณ์ของเพื่อนบ้านทางเหนือของเรารายนั้นค่อนข้างพิเศษ ดังนั้นต้องทำงานทุกส่วนให้รัดกุม อย่าให้เกิดข้อผิดพลาด ไม่อย่างนั้นจะยุ่งยากมาก คนที่จับตาดูมันอยู่นั้นมีน้อย แต่ในขณะเดียวกัน คนที่จับตาดูพวกเขาก็มีน้อยมากเช่นกัน"

"เข้าใจครับ ทางนั้นพวกคุณก็จะหารือวิธีการที่เหมาะสมในการทำธุรกรรม เพื่อให้แน่ใจว่าการซื้อขายครั้งนี้จะรัดกุมไร้ช่องโหว่" อู๋ฮ่าวพยักหน้าตอบรับ

นี่ก็เป็นปัญหาที่เขาค่อนข้างกังวลเช่นกัน อันที่จริงตัวแทนลูกค้าจากเพื่อนบ้านทางเหนือรายนี้ไม่ควรมาด้วยซ้ำ แถมยังมาพร้อมกับตัวแทนลูกค้าคนอื่นๆ อีกมากมาย แต่ในเมื่อมาแล้ว พวกเขาก็คงปฏิเสธการต้อนรับไม่ได้ แต่เรื่องนี้ต้องมีศิลปะในการจัดการหน่อย

กัวจื้อเจียนแสดงสีหน้าจนปัญญาพลางกล่าวว่า "ไม่มีทางเลือกครับ ถ้าไม่ถึงที่สุดทุกคนก็ไม่อยากเผยไต๋ออกมา ตัวแทนลูกค้าหลายคนตอนนี้อยากจะใช้จำนวนมาเป็นตัวกดราคา ดังนั้นจึงไม่มีตัวเลขที่แน่นอน นี่เป็นแค่ยอดรวมโดยประมาณที่เราคาดการณ์ไว้เท่านั้นครับ

ส่วนเรื่องส่วนตัวนั้น ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

โดยรวมแล้ว ผลลัพธ์ถือว่าไม่เลวครับ"

"ครับ พวกเราจะระวัง" จางเสี่ยวเล่ยตอบรับด้วยสีหน้าจริงจัง

"เรื่องพวกนี้เป็นสิ่งที่เราคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว ก็เจรจาไปตามผลที่พวกเราหารือกันไว้นั่นแหละ ด้านอื่นๆ ยอมถอยได้ตามความเหมาะสม แต่ในส่วนที่เป็นหัวใจสำคัญจะยอมไม่ได้เด็ดขาด ตรงจุดนี้พวกคุณต้องพูดให้เคลียร์" อู๋ฮ่าวพูดกับจางเสี่ยวเล่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

จากนั้นคณะก็เดินทางกลับฐานวิจัย อู๋ฮ่าวอยู่ทานมื้อค่ำเป็นเพื่อนทั้งสองคนก่อนจะส่งพวกเขากลับ แล้วจึงกลับไปยังที่พักของตนในที่แห่งนี้

จางเสี่ยวเล่ยมองอู๋ฮ่าวแวบหนึ่ง แล้วกล่าวต่อว่า "แต่ว่า... พวกเราปฏิเสธไปทันทีค่ะ แต่ฉันคาดว่าฝ่ายตรงข้ามจะต้องเอาใบสั่งซื้อมาเป็นข้อต่อรองเพื่อบีบให้เราตกลงแน่ๆ ดังนั้นหากต้องการได้ใบสั่งซื้อ เราคงต้องยอมถอยในประเด็นเหล่านี้บ้าง"

"ใช่ครับ วันนี้พวกเราก็เจอมาเหมือนกัน ตัวแทนจากแอฟริกาไม่กี่คนเห็นได้ชัดว่ามีการตกลงกันส่วนตัวมาก่อน แล้วก็เข้ามาคุยกับพวกเราพร้อมกัน แต่พวกเราปฏิเสธไป บอกพวกเขาว่าสินค้าอาวุธยุทโธปกรณ์มีความพิเศษ จำเป็นต้องแยกคุยเดี่ยว แต่ทางฝ่ายนั้นดูจะไม่ค่อยเต็มใจ ยังยืนกรานที่จะคุยพร้อมกัน" โจวหย่งฮุยที่นั่งอยู่ด้านข้างก็พยักหน้าเสริม

"ช่วงกว้างขนาดนั้นเลยเหรอ?" อู๋ฮ่าวขมวดคิ้วถาม

จางเสี่ยวเล่ยยิ้มแล้วพูดว่า "พวกเราจะพยายามเต็มที่ค่ะ จะพยายามเก็บเงินที่พวกเขาขนมาในครั้งนี้ไว้ให้ได้หมด แต่ว่า..."

"แต่อะไร?" อู๋ฮ่าวถาม

"ไม่ใช่แค่ขอให้ปรับปรุงอาวุธยุทโธปกรณ์ ประสิทธิภาพของอาวุธที่เกี่ยวข้องต้องเป็นไปตามความต้องการเฉพาะของพวกเขาเท่านั้น นอกเหนือจากนั้นยังขอซื้อแบบแปลนและข้อมูลทางเทคนิคที่เกี่ยวข้อง อนุญาตให้ลิขสิทธิ์การผลิต หรือแม้กระทั่งนำไปขายต่อได้ เป็นต้น"

"อย่างน้อยต้องสื่อสารออกไปจุดหนึ่ง นั่นคือเราปฏิเสธที่จะทำการค้ากับเพื่อนบ้านทางเหนือรายนั้น ไม่ขายอาวุธให้พวกเขา ทำแบบนี้ฝ่ายตรงข้ามก็จะไม่มีข้ออ้างมาเล่นงานเราได้

อีกจุดหนึ่งคือต้องรักษาความลับ ป้องกันไม่ให้ตัวแทนลูกค้าพวกนี้รวมหัวกันกดราคา และป้องกันไม่ให้พวกเขาส่งข่าวนัดแนะกัน คนพวกนี้เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวจะตายไป"

อู๋ฮ่าวได้ยินดังนั้นจึงพูดขึ้นทันทีว่า "ถ้าพวกเขาอยากคุยแบบนั้นก็ปล่อยให้คุยไปสิ ราคาก็ยังคงเป็นราคานั้น อย่าไปยอมลดให้มากเกินไป บีบให้พวกเขาต้องแยกมาคุยเดี่ยว"

อู๋ฮ่าวได้ยินดังนั้นก็หัวเราะ "ฮ่าๆ รับรองว่าจะไม่ทำให้คุณผิดหวังแน่นอน"

"แต่ถ้าฝ่ายนั้นต้องการจำนวนมากเหมือนการ 'เหมาซื้อกลุ่ม (Group Buy)' จริงๆ เราก็ปฏิเสธไม่ได้เหมือนกัน อาจจะให้ราคาแบบกลุ่มได้ โดยมีเงื่อนไขว่าต้องสั่งซื้อถึงจำนวนที่กำหนดเท่านั้น"

จางเสี่ยวเล่ยเผยสีหน้าจนปัญญาและลำบากใจเล็กน้อยก่อนจะกล่าวว่า "ตัวแทนลูกค้ารายเล็กๆ ไม่ค่อยมีปัญหาอะไรหรอกค่ะ พวกเขาตรงไปตรงมา แค่อยากซื้ออาวุธในราคาถูก ด้านอื่นๆ ไม่มีอะไร

ถ้าครั้งนี้พวกเราทำได้ดี ไม่แน่ว่าอาจจะมากกว่านี้ก็ได้นะ แต่ถ้าทำได้ไม่ดี อาจจะน้อยกว่านี้ แต่โดยรวมแล้วสิบถึงยี่สิบ(พันล้าน)ก็น่าจะมีอยู่"

"อืม" อู๋ฮ่าวพยักหน้า แล้วพูดกับจางเสี่ยวเล่ยว่า "การสาธิตอาวุธยุทโธปกรณ์ในวันพรุ่งนี้คือโอกาส ทางคุณต้องจัดเตรียมคนคอยบริการให้ดี โดยเฉพาะการแนะนำและเสนอขายต้องทำให้ดี นี่คือหัวใจสำคัญ"

"หึหึหึ..."

"งั้นก็พยายามรีดเงินในกระเป๋าพวกเขาออกมาให้หมด" อู๋ฮ่าวโบกมือกล่าว

อู๋ฮ่าวผายมือเชิญให้ทุกคนนั่งลง แล้วให้เฉินเข่อเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ รินน้ำ พลางยิ้มถามว่า "ได้ลองสัมผัสพูดคุยดูแล้ว เป็นยังไงบ้าง จับทางได้บ้างไหม?"

กัวจื้อเจียนพยักหน้า แล้วรับแฟ้มเอกสารจากผู้ช่วยมาเปิดดูพร้อมกับรายงานอู๋ฮ่าวว่า "เมื่อช่วงบ่ายวันนี้ พวกเราได้พูดคุยเบื้องต้นกับตัวแทนลูกค้าเหล่านั้นแล้วครับ ได้ทราบถึงความต้องการ เป้าหมายในการมาครั้งนี้ รวมถึงแผนการต่างๆ ของทางฝั่งนั้น

ขนาดการสั่งซื้ออาวุธตามความประสงค์ของตัวแทนลูกค้าเหล่านั้นถือว่าค่อนข้างใหญ่ทีเดียวครับ รวมๆ กันแล้วยอดเงินน่าจะอยู่ที่ประมาณหนึ่งพันล้านถึงเจ็ดพันล้านเหรียญสหรัฐ"

"เหมาซื้ออาวุธยุทโธปกรณ์แบบกลุ่ม แบบนี้มันจะไม่ดูไม่เหมาะสมเหรอคะ เคยได้ยินแต่รวมกลุ่มซื้อกับข้าว ซื้อสินค้า ไม่เคยได้ยินรวมกลุ่มซื้ออาวุธยุทโธปกรณ์มาก่อน" จางเสี่ยวเล่ยพูดกับอู๋ฮ่าวด้วยความกังวล

เมื่อได้ยินคำพูดของเธอ ทุกคนในที่นั้นต่างก็หัวเราะออกมา

"แต่ตัวแทนลูกค้ารายใหญ่ๆ เหล่านั้น โดยเฉพาะพวก 'เศรษฐีน้ำมัน (เจ้าสัว)' กับเพื่อนบ้านทางเหนือของเรานี่สิคะ ข้อเรียกร้องค่อนข้างสูง"

ไม่นานนัก กัวจื้อเจียนก็พาโจวหย่งฮุยและคนอื่นๆ เดินเข้ามา

ต่อเรื่องนี้ อู๋ฮ่าวโบกมือ "มีอะไรให้ต้องคิดมากล่ะ ก็เป็นสินค้าเหมือนกันนั่นแหละ ขอแค่ขายออกไปได้ก็พอ ไม่ต้องสนหรอกว่าจะซื้อแบบกลุ่มหรือเปล่า" หลัวข่ายปรบมือ แล้วลุกขึ้นพูดกับอู๋ฮ่าวว่า "ไปกันเถอะ เริ่มหิวแล้ว พอดีอยากจะลองชิมอาหารที่ร้านอาหารของที่นี่ดูหน่อย"

-------------------------------------------------------

บทที่ 2777 : การบินขึ้นอัตโนมัติที่สวยงาม

การรวมกลุ่มสั่งซื้ออาวุธยุทโธปกรณ์ เรื่องนี้ฟังดูค่อนข้างเหลือเชื่อ แต่ก็ได้เกิดขึ้นจริงแล้ว ตัวแทนลูกค้าบางส่วนจากโลกที่สามเหล่านี้ได้รวมตัวกัน และยื่นข้อเสนอขอซื้อแบบรวมกลุ่ม (Group Buy)

เรื่องนี้ทำให้โจวหย่งฮุยและจางเสี่ยวเหล่ยรับมือไม่ถูกไปชั่วขณะ เพราะโดยเนื้อแท้แล้ว นี่คือพฤติกรรมการรวมตัวกันเพื่อกดราคานั่นเอง

ด้วยเหตุนี้ อู๋ฮ่าวจึงซ้อนแผนตามน้ำไป พวกเขาอยากจะรวมกลุ่มซื้อก็ได้ แต่ต้องมีจำนวนถึงยอดที่กำหนดเท่านั้น และยังแบ่งราคาเป็นขั้นบันได ยิ่งจำนวนมากราคาก็ยิ่งถูก หากจำนวนน้อยเกินไป ราคาก็จะยิ่งแพงขึ้นตามระเบียบ

ในความเป็นจริง ราคาที่พวกอู๋ฮ่าวเสนอไปนั้นได้เผื่อช่องว่างสำหรับการลดราคาไว้อยู่แล้ว เพื่อเตรียมไว้สำหรับการเจรจาต่อรองในภายหลัง และตอนนี้ ส่วนนี้ก็ได้กลายเป็นพื้นที่สำหรับการทำราคาแบบขั้นบันไดในการสั่งซื้อแบบกลุ่มไป

อันที่จริง หากลองคำนวณดูแล้ว พวกเขาไม่เพียงแต่ไม่ขาดทุน กลับยังได้กำไรเพิ่มขึ้นด้วยซ้ำ

นอกจากนี้ พวกเขายังกำหนดข้อจำกัดเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์ที่ร่วมรายการสั่งซื้อแบบกลุ่มด้วย เช่น ของบางอย่างไม่สามารถซื้อแบบกลุ่มได้ โดรนสามารถซื้อแบบกลุ่มได้ แต่ศูนย์ควบคุมภาคพื้นดินไม่สามารถร่วมรายการได้ ชิ้นส่วนอุปกรณ์เสริมอื่นๆ ก็ร่วมไม่ได้เช่นกัน ดังนั้นเมื่อรวมยอดทั้งหมดแล้ว กำไรที่ได้ก็ย่อมมากขึ้นตามไปด้วย

ในด้านการดำเนินธุรกิจ พวกเขาเชี่ยวชาญกว่าบริษัทในระบบอุตสาหกรรมทหารอื่นๆ มากนัก

เช้าวันรุ่งขึ้น เวลาตีห้า ทุกคนตื่นนอนกันแล้ว หลังจากรับประทานอาหารเช้า ทุกคนก็นั่งรถที่จางเสี่ยวเหล่ยและทีมงานจัดเตรียมไว้ มุ่งหน้าไปยังสนามทดสอบขนาดใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบกิโลเมตรทันที

ตลอดทางเป็นทะเลทรายโกบีอันเวิ้งว้าง นานๆ ครั้งจะเห็นทัศนียภาพแปลกตาที่เกิดจากการกัดกร่อนของลม ซึ่งความจริงแล้วไม่ใช่เมืองปีศาจ (แพะเมืองผี) อย่างที่พวกคุณเรียกกัน

เมืองปีศาจหรือภูมิประเทศที่ถูกลมกัดกร่อนแบบนั้น จริงๆ แล้วมีน้อยมากในภาคตะวันตกเฉียงเหนือ เพียงแต่เป็นที่รู้จักกันดีในหมู่ผู้คน ที่มีชื่อเสียงก็มีอยู่แค่ไม่กี่แห่งเท่านั้น

ในความเป็นจริง ก่อนที่จะมีการทดสอบยิงกระสุนจริงในสนามทดสอบทุกครั้ง จะต้องมีการดำเนินการเตรียมความพร้อมบางอย่าง เช่น การลาดตระเวนในสนามทดสอบ เพื่อค้นหาและขับไล่บุคลากรหรือสัตว์ที่บุกรุกเข้ามา และจะมีการประกาศแจ้งเตือนล่วงหน้า เพื่อเตือนให้ผู้คนเหล่านั้นออกไปจากพื้นที่ เป็นต้น

แต่ในภาพหน้าจอ ขั้นตอนการบินขึ้นทั้งหมดของ 'โดรนโจมตีล่องหนอัจฉริยะรุ่นกุ่ยเชอ' (รถปีศาจ) ทั้งสองลำนี้ เจ้าหน้าที่ควบคุมกลับไม่มีการเคลื่อนไหวส่วนเกินใดๆ เลย เพียงแค่ออกคำสั่งบินขึ้น และกำหนดเส้นทางบินเท่านั้น ส่วนอื่นๆ ทั้งหมดโดรนเป็นผู้ดำเนินการเองโดยอัตโนมัติ ซึ่งมันช่างสวยงามและล้ำหน้าเหลือเกิน

และตามแนวรั้วยังมีการติดตั้งระบบป้อมยามอัจฉริยะแบบไร้คนขับ ซึ่งสามารถตรวจสอบความเคลื่อนไหวในบริเวณรั้วได้แบบเรียลไทม์ ในขณะเดียวกันบนท้องฟ้าก็มีโดรนลาดตระเวน เพื่อป้องกันไม่ให้นักท่องเที่ยวหรือผู้ที่มีจุดประสงค์แอบแฝงอื่นๆ บุกรุกเข้ามา เพื่อหลีกเลี่ยงอันตรายที่อาจเกิดขึ้น

เมื่อเห็นทุกคนกล่าวชื่นชม ถังชิ่งก็ยิ้มและอธิบายว่า "จริงๆ แล้วเมื่อเทียบกับการลงจอดอัตโนมัติ การบินขึ้นอัตโนมัตินั้นซับซ้อนกว่า โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่บรรทุกน้ำหนักเต็มพิกัดแบบนี้

ระบบควบคุมอัจฉริยะของโดรนจำเป็นต้องคำนวณความยาวรันเวย์ ความเร็วลม อุณหภูมิ น้ำหนักบรรทุก ฯลฯ เพื่อปรับการควบคุมอย่างต่อเนื่อง ให้โดรนสามารถบินขึ้นได้อย่างปลอดภัย

เมื่อท้องฟ้าเริ่มสว่าง โดรนโจมตีล่องหนอัจฉริยะรุ่นกุ่ยเชอทั้งสองลำก็เริ่มทำงาน ไฟสัญญาณสีแดงเขียวกะพริบ และเริ่มเคลื่อนตัวไปยังรันเวย์ เมื่อหอบังคับการส่งคำสั่ง โดรนทั้งสองลำก็เริ่มเร่งความเร็วแล่นไปบนรันเวย์

และที่ด้านหน้าของที่นั่ง ยังมีจอขนาดใหญ่แขวนเรียงกันอยู่หนึ่งแถว บนนั้นแสดงความเคลื่อนไหวต่างๆ ภายในสนามทดสอบ เพื่อให้ทุกคนสังเกตการณ์ได้ละเอียดขึ้น

แต่ในทะเลทรายโกบีทางตะวันตกเฉียงเหนือที่กว้างใหญ่และผู้คนเบาบางนี้ มันแทบจะไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย

ถ้าหากไม่ถูกกล้องตรวจจับความร้อนอินฟราเรดของโดรนตรวจพบเสียก่อน คนผู้นั้นคงถูกเป่าเป็นจุณไปแล้ว

หลังจากผ่านรั้วลวดหนามสองชั้น ในที่สุดทุกคนก็ได้เห็นโฉมหน้าทั้งหมดของสนามทดสอบแห่งนี้ สนามทดสอบมีขนาดใหญ่มาก ครอบคลุมพื้นที่กว่าพันตารางกิโลเมตร ซึ่งมีขนาดพอๆ กับอำเภอหนึ่งในภาคกลางหรือภาคตะวันออกเลยทีเดียว

เมื่อเห็นฉากนี้ ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้า ต้องรู้ว่าขั้นตอนการบินขึ้นและลงจอดของโดรนเป็นหนึ่งในขั้นตอนที่ยากที่สุด ซึ่งต้องใช้นักบินควบคุมอย่างระมัดระวังเป็นพิเศษ แม้ว่าปัจจุบันโดรนขั้นสูงจำนวนมากจะสามารถลงจอดอัตโนมัติได้แล้ว แต่ขั้นตอนการบินขึ้นก็ยังเป็นปัญหาใหญ่ โดยเฉพาะในกรณีที่บรรทุกน้ำหนักเต็มพิกัด การควบคุมการบินขึ้นจะยิ่งยากลำบากขึ้นไปอีก

แต่ภายในศูนย์ควบคุมภาคพื้นดิน กระบวนการบินขึ้นทั้งหมดกลับไม่มีบุคลากรคนใดเข้าไปแทรกแซง เพียงแค่ออกคำสั่งง่ายๆ กระบวนการบินขึ้นทั้งหมดก็เสร็จสมบูรณ์โดยอัตโนมัติด้วยตัวของโดรนโจมตีล่องหนอัจฉริยะรุ่นกุ่ยเชอทั้งสองลำนี้เอง

คณะเดินทางนั่งรถมาถึงศูนย์ควบคุมสังเกตการณ์บนเนินเขา ที่นี่คือหัวใจของสนามทดสอบทั้งหมด ทุกคนถูกจัดให้นั่งบนระเบียงด้านนอก ซึ่งตั้งอยู่ในที่สูงมองลงมาเห็นพื้นที่หลักของสนามทดสอบได้ทั้งหมด

รอบนอกของสนามทดสอบมีรั้วลวดหนามสองชั้น รั้วสองชั้นนี้ทำหน้าที่ปกป้องสนามทดสอบทั้งหมด เพื่อป้องกันไม่ให้สัตว์หรือคนเข้ามา

โดรนทั่วไปอาจจะรับมือได้ยากเมื่อเจอกับรันเวย์ที่มีสภาพแย่ เช่น รันเวย์ที่เสียหายจากสงคราม ถนนหลวง หรือพื้นดินอัดแน่น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสภาพอากาศที่เปลี่ยนแปลงกะทันหันระหว่างการบินขึ้น เช่น ลมขวาง รมพัดขวางสนามบิน ฝนตก ฯลฯ โดรนเหล่านั้นจะได้รับผลกระทบอย่างมาก"

"ในความเป็นจริงแล้ว การบินขึ้น การลงจอด รวมถึงการปรับท่าทางการบินในอากาศของโดรนทั้งหมด ล้วนผ่านการฝึกฝนด้วยระบบปัญญาประดิษฐ์ (AI) ของเรา ข้อมูลการบินเหล่านี้ทั้งหมดถูกรวบรวมมาจากข้อมูลการบินจริงของเครื่องบินรบแต่ละลำ แล้วนำมาใช้ฝึกระบบควบคุมการบินอัจฉริยะชุดนี้ของเราด้วยฐานข้อมูลขนาดมหึมาเหล่านั้น

ทุกท่านจะเห็นได้ว่ากระบวนการบินขึ้นของโดรนโจมตีล่องหนอัจฉริยะรุ่นกุ่ยเชอทั้งสองลำนี้ลื่นไหลมาก ไม่มีอาการติดขัดแม้แต่น้อย เหมือนกับนักบินที่มีประสบการณ์สูง

เมื่อทุกคนนั่งประจำที่แล้ว ช่วงการสาธิตก็เริ่มต้นขึ้นทันที ตามคำแนะนำของพิธีกร ทุกคนหันไปมองที่หน้าจอขนาดใหญ่

การก่อตัวของภูมิประเทศที่ถูกลมกัดกร่อนนี้มีความเกี่ยวข้องอย่างมากกับสภาพแวดล้อมและภูมิอากาศของทะเลทรายโกบีในตะวันตกเฉียงเหนือ เนื่องจากที่นี่มีพื้นที่กว้างขวาง ลมพัดแรงตลอดทั้งปี บวกกับที่นี่เต็มไปด้วยทะเลทรายและกรวดหิน ดังนั้นลมจึงพัดพาทรายมาขัดเกลาภูเขาหินสูงชันเหล่านั้น หลังจากการกัดกร่อนอย่างต่อเนื่องนับร้อยล้านปี จึงเกิดเป็นทัศนียภาพอันงดงามในทะเลทรายแบบนี้

เมื่อความเร็วเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ที่ระยะทางยังไม่ถึงครึ่งหนึ่งของรันเวย์ โดรนโจมตีล่องหนอัจฉริยะรุ่นกุ่ยเชอทั้งสองลำก็เหินฟ้าขึ้น และบินมุ่งหน้าไปยังที่ไกลโพ้น

แต่ถึงอย่างนั้น ที่นี่ก็ยังมีคนบุกรุกเข้ามาอยู่บ่อยครั้ง นักท่องเที่ยวบางคนและพวกบล็อกเกอร์หรือยูทูบเบอร์บางคนที่ต้องการเรียกร้องความสนใจและเพิ่มยอดเข้าชม ยอมเสี่ยงลักลอบเข้ามา และหลบเลี่ยงการค้นหาของเจ้าหน้าที่สนามทดสอบ เพื่อแอบถ่ายภาพการทดสอบกระสุนจริง เป็นต้น

เห็นได้ว่าก่อนที่พวกเขาจะมาถึง ณ สนามบินฐานวิจัยตะวันตกเฉียงเหนือ โดรนโจมตีล่องหนอัจฉริยะรุ่นกุ่ยเชอสองลำค่อยๆ เคลื่อนตัวออกมาจากโรงเก็บเครื่องบิน เจ้าหน้าที่เริ่มติดตั้งกระสุนชนิดต่างๆ เติมเชื้อเพลิง และดำเนินการปรับแต่งขั้นสุดท้าย

ดังนั้น เมื่อเทียบกับการลงจอดอัตโนมัติของโดรนทั่วไป หรือฟังก์ชันการบินขึ้นด้วยปุ่มเดียว (One-key takeoff) แล้ว มันจึงมีความซับซ้อนกว่าและล้ำหน้ากว่ามาก"