บทที่ 21 : งานแถลงข่าวเทคโนโลยีร่วม

บทที่ 21 : งานแถลงข่าวเทคโนโลยีร่วม

บ่ายสามโมงวันที่ยี่สิบห้าพฤษภาคม เดิมทีวันนี้ควรจะเป็นวันปิดงานนิทรรศการ แต่ที่อาคาร F ของศูนย์แสดงสินค้ากลับคึกคักผิดปกติ เพราะวันนี้จะมีการจัดงานแถลงข่าวเปิดตัวเทคโนโลยีใหม่ขึ้น

ถูกต้องแล้ว นี่คืองานแสดงและแถลงข่าวเทคโนโลยีใหม่ที่อู๋ฮ่าวและทีมของซุนเจียสือร่วมกันจัดขึ้น เพื่อการจัดแสดงในครั้งนี้ พวกเขาต้องอดหลับอดนอนมาหลายวันหลายคืนเลยทีเดียว

แต่ความเหนื่อยยากก็ไม่ได้สูญเปล่า ในที่สุดพวกเขาก็สามารถเชื่อมต่อเทคโนโลยีที่เกี่ยวข้องได้ทันเวลาก่อนงานเริ่ม

ความจริงแล้วการเชื่อมต่อเทคโนโลยีทั้งสองอย่างนี้ไม่ได้ยากอะไร เพียงแต่ค่อนข้างซับซ้อน เพราะเกี่ยวข้องกับการคำนวณและการปรับแต่งข้อมูลจำนวนมาก จึงต้องใช้เวลานาน

การที่สามารถทำงานปริมาณมหาศาลขนาดนี้ให้เสร็จสิ้นได้ภายในเวลาเพียงไม่กี่วัน สำหรับคนหนุ่มสาวอย่างพวกเขาแล้ว ก็นับเป็นบททดสอบครั้งใหญ่เช่นกัน

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา มีองค์กรธุรกิจและสื่อมวลชนมากมายเดินทางมาตามชื่อเสียง เพียงแต่พวกเขากลับไม่ได้พบตัวอู๋ฮ่าว สิ่งที่ได้รับมีเพียงบัตรเชิญเพื่อให้มาร่วมงานแถลงข่าวเทคโนโลยีใหม่ในวันนี้เท่านั้น

ด้วยเหตุนี้ ผู้คนเหล่านี้ย่อมมีคำครหาอยู่บ้าง โดยมองว่าพวกอู๋ฮ่าวก็แค่ทำตัวลึกลับเรียกร้องความสนใจ ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อถูกเมินเฉย คนเหล่านี้ย่อมไม่ค่อยพอใจอยู่แล้ว

แต่ด้วยความสนใจในเทคโนโลยีนี้ รวมถึงความอยากรู้อยากเห็นว่าพวกอู๋ฮ่าวจะงัดของเล่นใหม่อะไรออกมาอีก ผู้คนเหล่านี้จึงยังคงมาตามนัด เพื่อดูว่าในน้ำเต้าเบี้ยวๆ ของอู๋ฮ่าวลูกนี้มียาดีอะไรขายกันแน่

"เตรียมพร้อมกันหมดแล้วใช่ไหม?" อู๋ฮ่าวจัดระเบียบเสื้อผ้า แล้วหันไปถามโจวเสี่ยวตง

"เกือบแล้ว งานจะเริ่มในอีกสิบนาที เดี๋ยวพอขึ้นเวทีนายก็ทำตัวตามสบายนะ อย่าตื่นเต้น เอาตามที่เราซ้อมกันไว้ก่อนหน้านี้ก็พอ" โจวเสี่ยวตงช่วยเขาจัดเสื้อผ้าไปพลาง กำชับอย่างละเอียดไปพลาง

เดิมทีงานแสดงเทคโนโลยีครั้งนี้เตรียมจะให้จางจวิ้นขึ้นไปเป็นพิธีกร แต่หมอนั่นเข้าใจเรื่องเทคนิคไม่ลึกซึ้ง กลัวว่าจะไปปล่อยไก่บนเวที จึงร่วมมือกับอีกสองคนช่วยกันผลักดันให้อู๋ฮ่าวขึ้นไปแทน

สำหรับเรื่องนี้ อู๋ฮ่าวจนปัญญาจริงๆ แต่มาถึงขั้นนี้แล้ว จะถอยก็ไม่ได้ มีแต่ต้องฝืนใจลุยต่อเท่านั้น

ในตอนนั้นเอง ซุนเจียสือที่สวมเสื้อเชิ้ตขาวรองเท้าหนัง หวีผมเรียบแปล้เปิดหน้าผาก ก็เดินเข้ามาหาพวกเขาด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

"พร้อมหรือยัง ได้เวลาขึ้นเวทีแล้ว"

อู๋ฮ่าวพยักหน้า "ไปกันเถอะ"

จากนั้นทั้งสองก็มาถึงด้านข้างเวที ตอนนี้บนฉากกั้นทางทิศเหนือของเวทีกำลังฉายวิดีโอข้อมูลที่พวกเขาเคยแสดงไปก่อนหน้านี้

หน้าเวทีเป็นพื้นที่ว่าง บริเวณรอบพื้นที่ว่างนั้นมีผู้คนนั่งล้อมรอบอยู่ประมาณหนึ่งถึงสองร้อยคน เพียงแต่เพื่อผลลัพธ์บนเวที ไฟในฮอลล์จึงถูกหรี่ลงจนค่อนข้างมืด อู๋ฮ่าวจึงมองเห็นใบหน้าของคนเหล่านี้ได้ไม่ชัดนัก

เจ้าหน้าที่ควบคุมคิวที่อยู่ด้านล่างพยักหน้าให้เขา ทันใดนั้นไฟบนเวทีก็สว่างขึ้น และบนจอใหญ่ก็เปลี่ยนเป็นหน้าปกสไลด์นำเสนอที่พวกเขาทำไว้

*งานแถลงข่าวร่วมเทคโนโลยีควบคุมการจัดขบวนแบบกลุ่ม และเทคโนโลยีจับการเคลื่อนไหว AI 3D*

อู๋ฮ่าวสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเดินขึ้นไปบนเวที ส่วนผู้คนด้านล่างก็พากันปรบมือให้ตามมารยาท

"สวัสดีครับทุกคน"

อู๋ฮ่าวมองไปยังเงาดำที่นั่งอยู่ด้านล่างแล้วกล่าวทักทายทุกคน

"ก่อนอื่น ผมต้องขอขอบคุณสันนิบาตเยาวชนมณฑล X ฝ่ายประชาสัมพันธ์เมืองหางโจว และผู้จัดงานนิทรรศการครั้งนี้ ขอบคุณที่มอบเวทีการแสดงนี้ให้พวกเรา ทำให้พวกเรามีโอกาสมายืนอยู่ต่อหน้าทุกคนอีกครั้ง เพื่อแสดงผลงานวิจัยของพวกเราเอง"

"และขอบคุณที่คอยดูแลพวกเรามาโดยตลอด เพราะพวกท่าน จึงทำให้คนรุ่นใหม่อย่างพวกเรามีเวทีได้แสดงศักยภาพของตัวเอง"

แปะ แปะ แปะ แปะ...

เสียงปรบมือเงียบลง อู๋ฮ่าวจึงพูดต่อ "ทุกคนคงเห็นแล้วว่า งานแถลงข่าววันนี้ความจริงแล้วเป็นงานที่พวกเราร่วมจัดกับอีกทีมหนึ่ง"

"ที่บอกว่าร่วมจัด จริงๆ แล้วก็มีความเชื่อมโยงกันอย่างใกล้ชิด เพื่อที่จะแสดงผลงานทางเทคโนโลยีของทั้งสองฝ่ายให้ดียิ่งขึ้น เราจึงนำเทคโนโลยีของทั้งสองฝ่ายมาเชื่อมต่อกัน"

"นั่นหมายความว่า การสาธิตที่ทุกคนจะได้เห็นต่อไปนี้ คือการผสมผสานเทคโนโลยีของพวกเราทั้งสองฝ่ายเข้าด้วยกัน"

"เอาล่ะครับ ต่อไปขอเสียงปรบมือต้อนรับ ซุนเจียสือ หัวหน้าทีมวิจัยและพัฒนาจากมหาวิทยาลัยฮู่ตงโพลีเทคนิค ขึ้นมาบนเวทีครับ!"

แปะ แปะ แปะ แปะ ท่ามกลางเสียงปรบมือ ซุนเจียสือเดินขึ้นมาด้วยสีหน้าตื่นเต้น โค้งคำนับให้ทุกคนแล้วพูดด้วยรอยยิ้มกว้างว่า "ขอบคุณ ขอบคุณทุกคนครับ"

"ที่ได้มาร่วมงานครั้งนี้ ผมตื่นเต้นมาก ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณอู๋ฮ่าวและทีมวิจัยของเขา เป็นเพราะพวกเขาที่มอบโอกาสนี้ให้เรา เราถึง..."

ผ่านไปประมาณสองสามนาที ซุนเจียสือถึงยอมหยุดพูดอย่างเสียดาย

อู๋ฮ่าวจึงพูดต่อ "พูดมาตั้งเยอะ จริงๆ แล้วทุกคนคงอยากรู้ว่าสิ่งที่เราจะสาธิตในครั้งนี้คือเนื้อหาอะไรกันแน่"

"เทคโนโลยีของทั้งสองฝ่ายเมื่อมารวมกันแล้ว จะจุดประกายไฟแบบไหนออกมา เชื่อว่าทุกคนคงรอไม่ไหวแล้ว งั้นเรามาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่าครับ"

พูดจบ อู๋ฮ่าวก็รับแท็บเล็ตมาจากมือของหยางฟาน จากนั้นพลางควบคุมแท็บเล็ต พลางพูดกับทุกคนว่า "อันดับแรก ให้เราเปิดซอฟต์แวร์ และเริ่มระบบ"

ผ่านทางจอใหญ่ด้านหลัง ผู้ชมด้านล่างสามารถเห็นได้อย่างชัดเจนว่าอู๋ฮ่าวใช้งานบนแท็บเล็ตอย่างไร

เห็นเพียงเขาเปิดหน้าต่างซอฟต์แวร์ขึ้นมา และกดปุ่มเริ่มทำงานทันที

เมื่ออู๋ฮ่าวกดตกลง ในหน้าต่างซอฟต์แวร์ก็เริ่มปรากฏลูกบอลสีขาวขึ้นมาทีละลูก ในขณะเดียวกัน โดรนที่วางอยู่บนพื้นที่ว่างหน้าเวทีก็มีไฟสีเขียวสว่างขึ้นทีละดวง

เพื่อผลลัพธ์ในการแสดงครั้งนี้ พวกเขายังเปิดชุดไฟ LED บนตัวโดรน ทำให้กระบวนการสาธิตทั้งหมดดูตระการตายิ่งขึ้น

"สตาร์ทโดรน!"

ทันใดนั้นอู๋ฮ่าวลากนิ้วครอบคลุมลูกบอลทรงกลมทั้งหมดในหน้าจอ แล้วกดโปรแกรมหนึ่ง ก็เห็นใบพัดของโดรนจำนวนสองร้อยห้าสิบลำที่จอดอยู่บนพื้นว่างพากันหมุนขึ้น

ต่อจากนั้น โดรนเริ่มบินขึ้นจากพื้น รวมตัวกันที่กลางอากาศเหนือลานแสดง จนในที่สุดก็ก่อตัวเป็นรูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าแบบหลวมๆ

อู๋ฮ่าวโชว์แท็บเล็ตในมือแล้วกล่าวว่า "ทุกคนจะเห็นว่า โดรนเหล่านี้ไม่ได้ถูกตั้งโปรแกรมล่วงหน้าอะไรไว้เลย แต่เป็นการควบคุมด้วยมือของผมเองล้วนๆ"

"ตอนนี้ ผมจะลากโมเดลหนึ่งชิ้นออกมาจากคลังข้อมูลโมเดลของมัน"

พูดพลางอู๋ฮ่าวก็ลากโมเดลรูปทรงแปดเหลี่ยมเข้ามาในหน้าจอ ทันใดนั้นโดรนที่ลอยอยู่กลางอากาศก็รีบรวมตัวเข้าหากันตรงกลาง ก่อตัวเป็นรูปทรงแปดเหลี่ยม

"เรามาทำให้มันหมุนกันครับ" พูดจบอู๋ฮ่าวก็ใช้นิ้วปัดหน้าจอ โมเดลแปดเหลี่ยมในหน้าจอก็หมุนอย่างรวดเร็วทันที และขบวนโดรนที่ประกอบเป็นรูปแปดเหลี่ยมนั้นก็หมุนตามไปด้วยเช่นกัน

"ว้าว!" ผู้ชมด้านล่างส่งเสียงฮือฮาออกมาเป็นระลอก

"ง่ายไปครับ มาดูอะไรที่ซับซ้อนหน่อย สับปะรดเป็นไง? ดอกกุหลาบ รถยนต์ เจดีย์ลิ่วเหอ หรือจะให้เรายก 'ซานถานอิ้นเยว่' ของทะเลสาบซีหูมาไว้ที่นี่เลย!"

ตามการวาดนิ้วผ่านหน้าจอแท็บเล็ตของอู๋ฮ่าว ฝูงโดรนก็พากันแปรขบวนเป็นรูปร่างต่างๆ อย่างต่อเนื่อง เรียกเสียงฮือฮาด้วยความตื่นเต้นและเสียงปรบมือจากผู้ชมด้านล่างไม่ขาดสาย

ที่มุมหนึ่งของที่นั่งผู้ชม ชายชราผมสีดอกเลาเต็มศีรษะมองดูโดรนที่แปรขบวนไปมาเหล่านั้น ดวงตาที่เริ่มฝ้าฟางมีประกายสว่างวาบขึ้นมาวูบหนึ่ง พร้อมกับรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นที่มุมปาก