บทที่ 16 - คุณชายฟ่านเลี้ยงทั้งงาน

บทที่ 16 - คุณชายฟ่านเลี้ยงทั้งงาน

หลังจากที่พนักงานเสิร์ฟเดินจากไป ฟ่านอวี่ก็คิดในใจว่า เหล้าขวดนั้นแพงมากเหรอ?

ยังไม่ถึงสองแสนเลย ไม่น่าจะแพงมากไม่ใช่เหรอ?

พนักงานเสิร์ฟถือขวดเหล้าที่แพงที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมาในชีวิตกลับมาอย่างระมัดระวัง

ขวดนี้ราคาเกือบสองแสนหยวน ถ้าเผลอทำแตก เขาคงไม่มีปัญญาชดใช้แน่

"คุณผู้ชายครับ นี่คือจานผลไม้ที่ผู้จัดการของพวกเราแถมให้ครับ เชิญคุณผู้ชายตามสบายครับ"

พนักงานเสิร์ฟวางเหล้าและจานผลไม้ลงบนโต๊ะ พูดอย่างนอบน้อม

"อืม วางไว้ตรงนั้นแหละ"

ฟ่านอวี่เปิดเหล้า รินใส่แก้ว แล้วยกขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด

เขาขยับปากเล็กน้อย "ก็ไม่เห็นจะอร่อยเท่าไหร่เลยนี่?"

ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงโห่ร้องดังกึกก้องมาจากชั้นหนึ่ง

เมื่อหันไปมอง ก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งในเสื้อเชิ้ตสีดำและกางเกงขายาวรัดรูปกำลังเดินขึ้นไปบนเวทีดีเจ

เมื่อเห็นผู้หญิงคนนั้น เสียงโห่ร้องในผับก็ยิ่งดังกระหึ่มขึ้นไปอีก

"สวัสดีค่ะทุกคน ในค่ำคืนที่แสนโรแมนติกนี้ เสี่ยวเย่จึรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้มาพบกับทุกคน งั้น ตอนนี้ก็ขอเชิญทุกคนมาโยกย้ายไปตามเสียงดนตรีกันเลยค่ะ"

สิ้นเสียงแหลมบาดหู ดนตรีแดนซ์สุดเร้าใจก็ดังกระหึ่มขึ้น ไม่ว่าจะเป็นชายหญิงบนฟลอร์เต้นรำ หรือผู้คนที่อยู่ตามโต๊ะการ์ด ต่างก็เริ่มขยับร่างกายโยกย้ายไปตามจังหวะโดยไม่รู้ตัว

แม้แต่คนที่อยู่บนที่นั่งวีไอพีชั้นสองก็ยังอดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นยืน

ฟ่านอวี่ได้ยินเสียงเพลงดีเจแดนซ์ ก็รู้สึกเลือดลมสูบฉีดขึ้นมาเช่นกัน

และที่ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งกว่านั้น ก็คือมีหญิงสาวจำนวนไม่น้อยที่ถือพัดจีบ ยืนอยู่บนโต๊ะ ปลดปล่อยความเยาว์วัยของตนเองออกมา

ในตอนนี้ อ้อมแขนของหลิ่วเย่เอ๋อร์เต็มไปด้วยดอกไม้สดมากมาย และยังมีคนอีกมากมายที่กำลังมอบดอกไม้ให้เธอ ในเวลาเพียงชั่วครู่เดียว ดอกไม้ก็กองสุมอยู่ที่เท้าของเธอจนแทบจะเป็นภูเขา

เสียงดนตรีสุดเร้าใจ ทำให้ทั้งงานคลั่งไคล้ไปแล้ว

ฟ่านอวี่หยิบมือถือออกมา สแกนคิวอาร์โค้ดสำหรับโต้ตอบบนจออิเล็กทรอนิกส์ขนาดใหญ่ด้านหลังเวทีดีเจ แล้วส่งข้อความหนึ่งที่ทำให้ทุกคนต้องฮือฮาออกไป

"ค่าใช้จ่ายทั้งหมดในวันนี้ ผมเลี้ยงเอง"

เมื่อเห็นข้อความโต้ตอบนี้ ผู้จัดการบาร์ก็ถึงกับหน้าเปลี่ยนสี

"มีผู้ยิ่งใหญ่มาเยือน?"

ผู้จัดการรีบวิ่งมาทันที

หลังจากยืนยันแล้วว่าฟ่านอวี่ไม่ได้ล้อเล่น เขาก็รีบให้ดีเจประกาศข้อความออกไป

เสียงหนึ่งดังก้องไปทั่วทั้งชุ่ยช่านเหนียนหัว: "ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทุกท่าน ค่าใช้จ่ายในค่ำคืนนี้ คุณชายฟ่านเป็นคนเลี้ยงทั้งหมดครับ"

ตูม!!!

ทั้งผับต่างเดือดพล่านขึ้นมาทันที

"โฮ่ๆๆ คุณชายฟ่านสุดยอด"

ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างโห่ร้องยินดี เหล้าที่ปกติไม่กล้าสั่ง บัดนี้ถูกพนักงานเสิร์ฟนำมาเสิร์ฟจนเต็มโต๊ะ ยอดขายเครื่องดื่มของชุ่ยช่านเหนียนหัวในคืนนี้ สูงกว่ายอดขายสามวันที่ผ่านมารวมกันเสียอีก

ในขณะนั้น ก็มีหญิงสาวหลายคนเดินเข้ามาหาเขาพร้อมรอยยิ้ม: "คุณชายฟ่าน ดื่มด้วยกันสักแก้วไหมคะ?"

"ได้สิ"

ไหนๆ ก็ตั้งใจมาผ่อนคลายอยู่แล้ว มีผู้หญิงอยากมานั่งเป็นเพื่อนก็ดีเหมือนกัน

ขณะที่พูดคุยกัน เหล้าเฮนเนสซี่รุ่นซูพรีมที่เพิ่งนำมาเสิร์ฟก็ถูกเปิดออก

ทุกคนเริ่มดื่มกัน

อันที่จริง ฟ่านอวี่ไม่ได้คิดจะให้มีอะไรเกิดขึ้นกับพวกเธอ เพียงแค่อยากจะปลดปล่อยตัวเองบ้าง

เพราะจู่ๆ ก็ได้ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิต แต่กลับไม่สามารถแสดงออกมาให้คนภายนอกรู้ได้ ทำได้เพียงมาปลดปล่อยความสะใจที่บาร์เท่านั้น

เวลาห้าทุ่ม ฟ่านอวี่เดินออกจากชุ่ยช่านเหนียนหัว เพราะไม่รู้ว่าดื่มไปกี่ขวด แม้แต่ตอนเดินก็ยังโซซัดโซเซ

เขาเปิดประตูรถเข้าไปนั่ง ด้วยสภาพของเขาในตอนนี้ การขับรถกลับคงเป็นไปไม่ได้แล้ว

ในสถานการณ์เช่นนี้ เมื่อเมาแล้วก็ต้องเรียกใช้บริการคนขับรถแทน เขากรอกข้อมูลลงในแพลตฟอร์มเรียกคนขับรถแทน ส่งตำแหน่งที่อยู่ แล้วก็นั่งรอเงียบๆ

ในระหว่างที่กำลังเคลิ้มๆ เขาก็ได้ยินเสียงคนเรียก

"คุณผู้ชายคะ ไม่ทราบว่าคุณใช่คนที่เรียกใช้บริการคนขับรถแทนหรือเปล่าคะ?"

ซูฉิงเอ่ยถามเสียงเบา

ฟ่านอวี่ที่กำลังมึนงง ได้ยินว่าเป็นเสียงของผู้หญิง ก็ตอบกลับไปอย่างอู้อี้: "อืม ผมเอง"

"ไปทอมสัน ริเวอร์ไซด์"

รถเคลื่อนตัวออกสู่ถนนที่เต็มไปด้วยรถราขวักไขว่ ในตอนนี้ ซูฉิงมีสีหน้าตื่นเต้นเป็นอย่างมาก สองมือกำพวงมาลัยแน่น ไม่กล้าวอกแวกแม้แต่น้อย

ถ้าไม่ใช่เพราะที่บ้านกำลังลำบาก ขาดแคลนเงิน เธอก็คงไม่กล้าเสี่ยงขนาดนี้ มาขับรถหรูราคาหลายสิบล้านแบบนี้ หากเกิดเฉี่ยวชนขึ้นมา เธอคงไม่มีปัญญาชดใช้แน่

นี่คือรถที่ดีที่สุดที่เธอเคยขับมาตลอดหนึ่งเดือนที่ทำงานเป็นคนขับรถแทน

ตอนที่เพิ่งเห็นรถคันนี้ครั้งแรก ซูฉิงก็ถึงกับตกตะลึง จากนั้นป้ายทะเบียนรถก็ยิ่งทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัว

เจ้าของรถคันนี้ต้องเป็นผู้ยิ่งใหญ่แน่นอน ป้ายทะเบียนเลขแปดห้าตัว ถือเป็นบุคคลที่อยู่บนจุดสูงสุดของพีระมิดในนครเซี่ยงไฮ้เลยทีเดียว

โชคดีที่ตลอดทางปลอดภัยไร้กังวล จนมาถึงทอมสัน ริเวอร์ไซด์

รถของฟ่านอวี่ ได้ลงทะเบียนกับทางทอมสัน ริเวอร์ไซด์ ไว้นานแล้ว ปกติเจ้าของห้องคนอื่นๆ ที่กลับมา จะต้องแสดงหลักฐานยืนยันตัวตน แต่รถของฟ่านอวี่สามารถขับเข้าไปได้เลยโดยไม่ต้องตรวจสอบ

"คุณผู้ชายคะ คุณผู้ชาย ถึงที่แล้วค่ะ"

หลังจากจอดรถเรียบร้อย ซูฉิงก็หันไปเรียกฟ่านอวี่ที่กำลังหลับอุตุอยู่บนเบาะข้างคนขับ

แต่ฟ่านอวี่ดื่มหนักเกินไป ไม่ได้สติเลยแม้แต่น้อย

ซูฉิงจนปัญญา ทำได้เพียงไปตามฝ่ายบริหารทรัพย์สิน ให้พวกเขามาช่วยพยุงฟ่านอวี่ขึ้นไปข้างบน ลำพังเธอคนเดียวคงไม่สามารถขยับตัวฟ่านอวี่ได้ ทำได้เพียงขอความช่วยเหลือจากฝ่ายบริหารทรัพย์สินเท่านั้น

พนักงานของฝ่ายบริหารทรัพย์สินปฏิบัติหน้าที่อย่างแข็งขัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อรู้ว่าเป็นฟ่านอวี่ พวกเขาก็รีบมาพยุงฟ่านอวี่ขึ้นไปส่งข้างบนโดยไม่พูดอะไรสักคำ

[จบแล้ว]