บทที่ 234 - ค่ำคืนแห่งความเมามายและแรงดึงดูด (ตอนฟรี)(สั้นๆ)
บทที่ 234 - ค่ำคืนแห่งความเมามายและแรงดึงดูด (ตอนฟรี)(สั้นๆ)
บทที่ 234 - ค่ำคืนแห่งความเมามายและแรงดึงดูด
ฟางเทียนหลงฟังแล้วดีใจเนื้อเต้น
“น้องชายให้เกียรติพี่มากจริงๆ”
“เมื่อก่อนนายแต่งแต่เพลง เคยทำดนตรีประกอบหนังซะที่ไหน”
“มีระดับปรมาจารย์อย่างนายลงมือ พี่ว่าต้นเดือนกรกฎาก็ฉายได้”
“น้ำใจครั้งนี้พี่จำไว้แล้ว วันนี้ไม่คุยเรื่องเงิน เดี๋ยวพี่ให้นายทุนไปคุยกับกัวจงหรือพี่ชิงชิงของนาย”
ฟางเทียนหลงดีใจจัด ยกแก้วไวน์ขึ้น กระดกไปครึ่งแก้วรวดเดียว
แล้วหันไปหาหลินเฟย “ตอนเรียกเงินไม่ต้องเกรงใจ หนังเรื่องนี้ตอนจ้างทีมฝรั่ง ให้งบแปดล้าน งานห่วยเลยจ่ายไปล้านเดียว แต่งบมีอยู่สิบห้าล้าน”
ทั้งสามคนพูดไม่ออก แต่เสี่ยวอิ่งผู้ช่วยพี่มังกรกลับดูชินชา
แถมยิ้มบอก “พี่มังกรก็แบบนี้แหละค่ะ กับพี่น้องตัวเองไม่ยอมให้เสียเปรียบ”
จากนั้นพี่มังกรที่กำลังคึกจัดก็โชว์มวยเมาให้ดูสดๆ
ต้องยอมรับว่า ซูเปอร์สตาร์กังฟูรุ่นเก๋า ของเขาดีจริง
อายุขนาดนี้แล้ว ยังคล่องแคล่วว่องไว
พอกินเสร็จ พี่มังกรด้วยความดีใจ ยัดเหล้าแห่งชาติราคาแพงระยับที่หาซื้อไม่ได้ให้ซ่งเต้าอีกสองขวด
ตอนเปิดตู้เหล้าซ่งเต้าเห็นว่ามีแค่สองขวดนี้
รีบปฏิเสธ
เหยียนอวี้บอกว่าขวดหนึ่งซื้อบ้านต่างจังหวัดได้หลังหนึ่ง ไม่เกินจริงเลย เผลอๆ จะน้อยไป
เหล้าแบบเดียวกันนี้ เอาไปประมูล อาจจะจบที่เจ็ดแปดแสน
พี่มังกรยัดเหล้าใส่มือซ่งเต้า “เหล้านี้วางไว้ที่พี่ วันดีคืนดีก็คงเปิดกินหมด น้องชายช่วยพี่ครั้งใหญ่ พี่กลับมาปักกิ่งรอบนี้ภารกิจสำเร็จแล้ว เหล้าสองขวดจะเป็นไรไป ถ้านายชอบ ที่บ้านเล็กของพี่ยังมีอีกเพียบ...”
ขากลับ
ไป๋เยว่ขับรถ
ซ่งเต้าลดกระจกลงครึ่งหนึ่ง
เมื่อกี้ที่บ้านพี่มังกรดื่มไปไม่น้อย
แต่ละคนน่าจะซัดไวน์แดงไปคนละขวด
บวกเหล้าขาวอีกคนละเป๊ก
“นึกว่าจะมากินข้าว กลายเป็นปิดดีลใหญ่เฉยเลย เซอร์ไพรส์จริงๆ”
พี่สาวมาดนางพญาที่เริ่มเมาได้ที่พูดขึ้นยิ้มๆ
“นั่นสิ นึกว่ากินข้าวเฉยๆ” หลินเฟยพิงไหล่เหยียนอวี้อย่างเกียจคร้าน “อาจารย์ซ่ง ฉันคุยกับพี่ชิงแล้ว ถือโอกาสตอนตั้งกองทุนหุ้น แลกหุ้นของเราสองคน...”
“หือ” ลมตีหน้า ซ่งเต้าได้ยินไม่ถนัด
“กลับบ้านค่อยคุย กลับบ้านค่อยคุย” เหยียนอวี้รีบปิดปากหลินเฟย
ตอนนี้เธอเริ่มเข้าใจหลี่ชิงชิงแล้ว
นังตัวล้างผลาญอย่างพี่เฟย โชคดีที่มาเจออาจารย์ซ่ง
ถ้าเจอคนไม่ดี มีหวังหมดตัวแน่
มือเติบจริงๆ
ไป๋เยว่งงเล็กน้อย ไม่รู้จะไปส่งใครก่อน
ซ่งเต้าสั่ง “ส่งพี่เฟยก่อน”
เหยียนอวี้แย้ง “ส่งฉันก่อน”
ไป๋เยว่ “...”
ซ่งเต้า “ฟังเธอ”
รถจอดที่หน้าสตูดิโอ เหยียนอวี้ลากหลินเฟยกับซ่งเต้าลงรถ
แล้วโบกมือไล่ไป๋เยว่ที่ทำท่าจะลงมาช่วยพยุง “เสี่ยวไป๋เธอกลับไปเถอะ พวกเราจะดื่มชากันต่อ ไม่ต้องห่วง”
ไป๋เยว่ลังเล แต่ดูสภาพอาจารย์ซ่งและคนอื่นๆ ก็ดูไม่เป็นไรมาก อาจารย์ซ่งก็ไม่คัดค้าน
จึงพยักหน้า “ค่ะพี่เหยียน งั้นหนูกลับก่อนนะคะ”
“อื้ม ขับรถดีๆ”
มองไป๋เยว่ขับรถออกไป พี่สาวมาดนางพญาสแกนหน้าเปิดประตู
ล็อกประตู แล้วดึงม่านเหล็กลง
“ป่ะๆๆ ขึ้นข้างบนกัน”
เหล้าเข้าปาก ความกล้าก็บังเกิด
เดิมทีแค่เมากรึ่มๆ พอโดนลมเป่า ทั้งสามคนก็เริ่มเมาได้ที่
พี่สาวมาดนางพญาลากหลินเฟยเดินขึ้นบันได
แล้วหันกลับมา
ดวงตาพราวระยับจ้องมองซ่งเต้า
“มาสิคะ”
[จบแล้ว]