บทที่ 130 - ความนิยมระดับท็อปสตาร์ที่น่ากลัว

บทที่ 130 - ความนิยมระดับท็อปสตาร์ที่น่ากลัว

ล้านห้า สองล้าน สองล้านห้า สามล้าน ห้าล้าน!

ตอนที่ซ่งเต้าร้องถึงจุดพีกของเพลง ยอดคนดูพุ่งทะลุห้าล้านห้าแสนคน!

เขาไม่ใช่ซูเปอร์สตาร์ค้างฟ้า ไม่ได้มีการโปรโมตล่วงหน้าหลายวัน

แฟนคลับใน 'ซื่อติง' ก็ไม่ได้เยอะที่สุดในแพลตฟอร์ม มีแค่สิบสี่ล้านคน

แค่เพลงเดียว คนแห่เข้ามาดูห้าล้านกว่าคน นี่มันน่ากลัวมาก

ในห้องไลฟ์ของซ่งเต้าตอนนี้ ไม่ได้มีแค่ชาวเน็ตทั่วไป แต่คนดังก็มากันเพียบ!

หลินเฟย หูเหว่ย ข่งซี หม่าเซิน เฉินเมิ่ง จงอวี่ถง เซวี่ยหลิน...

คนเหล่านี้เข้ามาปุ๊บก็โดนชาวเน็ตจับตัวได้ปั๊บ

ทุกคนต่างตื่นเต้นและตกตะลึง

ส่วนเหยียนอวี้ที่เป็น "คนนอกสายตา" ก็แอบย่องเข้ามาสังเกตการณ์เงียบๆ

แม้ซ่งเต้าจะร้องจบแล้ว และความนิยมเริ่มลดลง แต่ยอดคนดูก็ยังยืนพื้นอยู่ที่สองล้านกว่าคน!

เหมือนที่คลิปของ "เหลาเฮยคุยบันเทิง" วิเคราะห์ไว้ ซ่งเต้าที่เพิ่งเดบิวต์ได้แค่ครึ่งปี คือท็อปสตาร์แห่งปีตัวจริงเสียงจริง!

นอกจากท็อปสตาร์ไม่กี่คนที่พอจะมาวัดบารมีในไลฟ์สดได้ ที่เหลือแพ้ราบคาบ

จะใช้คำว่า "น่ากลัว" มาบรรยายยังน้อยไป

ต้องเรียกว่า "ปรากฏการณ์" ถึงจะถูก!

ถ้าซ่งเต้าไลฟ์บ่อยๆ ถ้าเขาไม่ปิดระบบของขวัญ ต่อให้จะดังแค่ไหน ก็ไม่มีทางมาถึงจุดนี้ได้

คนที่เคยมองซ่งเต้าเป็นศัตรูตัวฉกาจ ตอนนี้ยิ่งมั่นใจ

ซ่งเต้า... ติดปีกบินแล้ว!

...

ในห้องทำงานประธานบริษัทซื่อไต้มีเดีย

ในห้องพักผ่อนด้านใน

เฉินชิงซานในชุดคลุมอาบน้ นั่งพิงหัวเตียง ขมวดคิ้วมองซ่งเต้าดีดกีตาร์ร้องเพลงบนจอโปรเจกเตอร์ขนาดยักษ์

จากมุมนี้เขามองไม่เห็นยอดคนดู

เห็นแค่ตัวเลข "10W+" ตรงมุมขวาบน

แต่คอมเมนต์ที่ไหลเป็นน้ำตกจนอ่านไม่ทัน ทำให้คิ้วเขาขมวดแน่น

เขาดูถูกการไลฟ์สดมาตลอด

คิดว่าดาราควรจะรักษาความลึกลับไว้บ้าง

ต่อให้จะทำตัวติดดิน ก็ไม่ใช่วิธีนี้

แต่ในฐานะไม้ใหญ่ที่ยืนต้นในวงการมานาน เขารู้ดีแก่ใจ

นี่แหละคือรูปธรรมของความนิยม!

ดาราในวงการ ต่อให้ปั้นมาดีแค่ไหน สุดท้ายก็ต้องเอาไปแปลงเป็นเงินในตลาด

ทุกคนมีราคาของตัวเอง

ไม่ขาย?

ก็ได้

ก็แค่ออกจากวงการไปซะ

เหมือนหลินเฟยในตอนนั้น

คนนับไม่ถ้วนยกย่องเธอที่ไม่ก้มหัวให้นายทุน ใสซื่อบริสุทธิ์

จริงเหรอ?

สุดท้ายเธอก็แพ็กตัวเองขายให้สุ่ยจีซานเชียนไม่ใช่เหรอ?

แม้จนถึงทุกวันนี้เขาจะไม่รู้ตัวตนของสุ่ยจีซานเชียน แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการคาดเดา

อย่าเห็นว่าตอนนี้เฟยหยางเยว่จาง หลินเฟยถือหุ้นเก้าสิบห้า หลี่ชิงชิงถือห้า

ถ้าในนั้นไม่มีหุ้นของสุ่ยจีซานเชียน เขาจะยอมหกสูงขี้โชว์เหมือนเด็กพวกนั้นเลยเอ้า!

แน่นอน คนอย่างหลินเฟย เขาก็ชื่นชมอยู่

ต่อให้ขาย อย่างน้อยก็ขายแบบสะอาดๆ

ดีกว่ายัยคนที่อาบน้ำอยู่ในห้องน้ำตั้งร้อยเท่า

แต่เขาก็ชอบแบบที่อยู่ในห้องน้ำนี่แหละ

ว่านอนสอนง่าย รู้กาลเทศะ และ 'ลีลา' เด็ด

ตอนนั้นเอง หญิงสาวสวยคนหนึ่ง พันผ้าเช็ดตัว เดินออกมา ถอดหมวกอาบน้ำทิ้ง เผยให้เห็นผิวขาวผ่องที่มีหยดน้ำเกาะพราว

ดูเย้ายวนใจ

เธอเดินยิ้มเข้ามาหาเฉินชิงซาน

คลานขึ้นเตียงจากปลายเท้าเหมือนแมวน้อย

คลานมาได้ครึ่งทางก็หยุด ยื่นมือไปเปิดชุดคลุมของเฉินชิงซาน

"...เดี๋ยวก่อน"

หญิงสาวชะงัก ถามว่า "มีอะไรคะ?"

เฉินชิงซานกวักมือเรียก "มาดูไลฟ์สดหน่อย"

"ท่านดูของพวกนี้ด้วยเหรอคะ?"

เพราะเสียงโปรเจกเตอร์ไม่ดัง หญิงสาวเลยนึกว่าเป็นเพลงประกอบ ไม่ได้สนใจ

เธอคุกเข่าบนเตียง หันไปมองแวบหนึ่ง แล้วก็ชะงัก

ซ่งเต้า!

หล่อจัง!

เธอข่มใจที่ไหวหวั่น คลานเข้าไปซุกในอ้อมกอดเฉินชิงซาน แสร้งทำเป็นดูไปด้วยเงียบๆ

มองใบหน้าที่หล่อทะลุจอของชายหนุ่ม รู้สึกคอแห้งผาก ร่างกายร้อนผ่าว

แต่หางตาเหลือบไปเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของเฉินชิงซาน

ก็นึกถึงข่าวลือช่วงก่อน และประกาศที่ซื่อไต้มีเดียเพิ่งปล่อยออกมาเงียบๆ

หญิงสาวรีบปรับสีหน้าทันที

จะให้เขารู้ไม่ได้ว่าฉันแอบกินน้ำลายผู้ชายในจอ

ตอนนั้นเองโทรศัพท์ของเฉินชิงซานก็ดังขึ้น

แบบเปิดเสียง

เขามองหญิงสาวที่ซุกอยู่ข้างกาย "ออกไปรอที่ห้องรับแขกก่อน"

ห้องสวีตในห้องทำงานท่านประธานใหญ่กว้างกว่าสองร้อยตารางเมตร หรูหราอลังการ

หญิงสาวลุกขึ้นเดินออกไปทันทีโดยไม่พูดอะไร

ปิดประตูห้องเรียบร้อย ก็นั่งลงบนโซฟาอย่างเรียบร้อย หยิบมือถือออกมาจากกระเป๋า

รีบกดเข้าแอป 'ซื่อติง' เข้าห้องไลฟ์ของซ่งเต้าจากรายการที่ติดตามไว้

'ไม่มีกลิ่นหอมของดอกไม้'

'ไม่มีความสูงใหญ่ของต้นไม้'

ซ่งเต้ากำลังดีดกีตาร์ ร้องเพลง 《ต้นหญ้า》 ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"ว้าว พี่หมาหล่อวัวตายควายล้ม!"

หญิงสาวไม่ต้องเก็บอาการอีกต่อไป ชูกำปั้นน้อยๆ ขึ้นฟ้า แววตาที่มองซ่งเต้าเปล่งประกายวิบวับ

ในห้องนอน

เฉินชิงซานพูดเสียงต่ำ "ผมเปล่า เป็นไปไม่ได้ที่จะใช้วิธีพวกนั้นอีก ท่านวางใจได้ ผมรู้ดี"

"...จะบอกว่าไม่แค้นเลย ท่านก็คงไม่เชื่อ แต่จะพูดยังไงดี ผมคงไม่โง่พอจะใช้วิธีเดิมๆ อีกแล้ว"

"ครับ ไม่คุ้มจริงๆ คนแซ่โจวพูดอีกแล้วเหรอ? แม่ง มันจะอะไรนักหนา?"

"งั้นผมยิ่งไม่กล้า เฮ้อ ผมแค่เจ็บใจ ครับ ทราบแล้วครับท่าน..."

วางสาย เขาปิดโปรเจกเตอร์ทิ้งด้วยความหงุดหงิด

แผนที่จะวิ่งเต้นช่วยลู่เหวินออกมา พังไม่เป็นท่า

นึกไม่ถึงว่าโจวหลินชวนจะกัดไม่ปล่อย

จับตามองเรื่องนี้อยู่ตลอด

ทำเอาเฉินชิงซานที่กะจะช่วยลู่เหวินออกมาโมโหจนควันออกหู

ตอนแรกกะว่าอย่างแย่ที่สุดก็รอลงอาญา

ดีที่สุดคือให้พวกลูกน้องอย่างเสี่ยวเลี่ยวรับจบไป รอเรื่องเงียบค่อยดึงลู่เหวินออกมา

ยังไงหมอนี่ก็เป็นมือขวาคนสำคัญ เป็นคนทำงานเก่ง

ขืนเข้าไปติดคุกสักสองสามปี คนก็เสียหมด

นึกไม่ถึงว่าอีกฝั่งจะเล่นแรงขนาดนี้!

อย่าว่าแต่รอลงอาญาเลย หลักฐานที่ขุดมาได้ โดนไปไม่ต่ำกว่าสามถึงห้าปีแน่!

ลู่เหวินจบเห่แล้ว

ที่โทรมาเตือน ก็เพื่อให้เขารู้ว่า อย่าได้ใช้วิธีสกปรกกับซ่งเต้าหรือเฟยหยางเยว่จางอีก

เพราะนี่ไม่ใช่แค่การตบหน้า แต่เป็นการตัดขาซื่อไต้มีเดียไปข้างหนึ่งเลย!

ที่จ้องลู่เหวินไม่ปล่อย เหตุผลมีแค่อย่างเดียว คือคำเตือนขั้นรุนแรง—อย่าซ่า ไม่งั้นเอ็งตาย!

เฉินชิงซานที่อยู่ในวงการมาตั้งแต่ยุค 90 ไม่ใช่ไม่เคยเจ็บตัว แต่เจ็บหนักขนาดนี้ เพิ่งเคยเจอครั้งแรก

วางสายแล้วก็หมดอารมณ์จะทำอะไร

รู้สึกหมดไฟขึ้นมาดื้อๆ

เผลอมือไปกดเปิดโปรเจกเตอร์อีกครั้ง เสียงทุ้มนุ่มลึกของซ่งเต้าก็ดังขึ้น—'เพื่อนเอยอย่าร้องไห้'

"เชี่ยเอ๊ย!"

เขาอดสบถออกมาไม่ได้ ปิดเครื่องทิ้งทันทีด้วยความโมโห

...

เวลาล่วงเลยมาถึงสามทุ่มครึ่ง

ร้องเพลง "รักลึกซึ้ง" ไปแปดเพลงรวด ตั้งแต่ 《รักปักใจ》 《มองทะลุรักมองทะลุเธอ》 《เมืองคนเศร้า》 《อย่าบอกว่าเธอไม่แคร์น้ำตาฉัน》 《รักฉันอย่าทำร้ายฉัน》 《เมื่อเธอเหงาเธอจะคิดถึงใคร》 《มีรักหนึ่งเรียกว่าปล่อยวาง》 และ 《เลิกกันในฤดูใบไม้ร่วงนั้น》

จัดเต็มให้ชาวเน็ตจอมปั่นที่เรียกร้อง "พี่หมาเปลี่ยนไป" "พี่หมากลับมาเถอะ" ได้ฟินกันถ้วนหน้า

จากนั้นก็ตามด้วย 《ดอกไลแลค》 《ต้นหญ้า》 และ 《เพื่อนเอยอย่าร้องไห้》

ค่าชื่อเสียงพุ่งกระฉูด ตอนนี้ทะลุเก้าสิบล้านไปแล้ว!

《ระฆังอูฐ》 เขาไม่ได้ร้อง

เพราะดึกแล้ว

ถึงจะเป็นคอนโดหรูเก็บเสียงดี แต่ถ้าแหกปากร้องเพลงตอนดึกๆ เพื่อนบ้านคงรำคาญแย่

"วันนี้พอแค่นี้นะครับ จัดไปเหมือนมินิคอนเสิร์ตเลย ให้ผมพักบ้างเถอะ"

"ดึกแล้ว เดี๋ยวจะรบกวนเพื่อนบ้าน"

"ช่วยไม่ได้ครับ อยู่คอนโดก็งี้แหละ เข้าใจกันหน่อยนะครับ"

แอ็กเคานต์เลเวล 70: "ไม่เข้าใจ! เปิดโดเนทสิ เดี๋ยวพวกเราระดมทุนซื้อวิลล่าให้!"

แอ็กเคานต์เลเวล 50-60 อีกหลายคนก็เข้ามาสมทบ

"สนับสนุน!"

"เปิดเถอะ!"

"เพื่อนเอ๋ย เงินเยอะไม่มี แต่หลักแสนพอไหว"

"พี่หมาอย่าบีบให้พวกเราต้องกราบกรานเลย!"

ช่องแชทขำกันกลิ้ง

"มีแต่ที่นี่แหละ ที่เห็นคนรวยทำตัวน่าสงสารขนาดนี้"

"ปรากฏการณ์หาดูยาก เสี่ยใหญ่อ้อนวอนขอเปย์พี่หมา"

"พูดกันตรงๆ นี่แหละสิ่งที่ฉันชอบที่สุดในตัวพี่หมา หลังตรงเป๊ะ!"

"ไม่โลภ ไม่หลง พูดจาฉะฉาน"

"พี่หมาลูกผู้ชายตัวจริง!"

"เจ๋ง!"

"ถามจริง ใครจะเท่ได้ขนาดนี้อีก?"

"ยอมใจจริงๆ พี่หมาถึงจะร้องเพลงทาสรัก แต่ตัวจริงไม่ได้เป็นทาสใครนะเว้ย!"

"พวกเสี่ยหน้าแตกหมอไม่รับเย็บ"

"พูดถึงโดเนท คืนนี้คนของเซี่ยอวิ้นกรุ๊ปน่าจะเป็นคนที่อยากโดเนทให้พี่หมาที่สุดมั้ง?"

คอมเมนต์ไหลเป็นน้ำตก

ร่วมวงความสนุกกันอย่างคึกคัก

มองดูค่าชื่อเสียงเก้าสิบล้านสามแสนกว่า

ซ่งเต้าที่เริ่มเหนื่อยก็พอใจแล้ว

ยิ้มหวาน "โอเคครับ ฝันดีทุกคน!"

ปิดกล้อง ซ่งเต้าถอนหายใจยาว

แล้วจ้องมองค่าชื่อเสียงที่ยังพุ่งขึ้นไม่หยุด

ดูทรงแล้ว คืนนี้บวกกับคลิปตัดต่อที่จะว่อนเน็ต และยอดดาวน์โหลดเพลง 《รักปักใจ》 ที่เพิ่งปล่อยลงเพนกวินมิวสิก พรุ่งนี้เช้า... น่าจะทะลุร้อยล้าน!

เฮ้อ!

เขาสูดหายใจลึก

พยายามทำใจให้สงบ

หยิบมือถือขึ้นมา กดสั่งกบหม้อไฟมากิน

วันนี้มีความสุข ต้องฉลอง!

[จบแล้ว]