บทที่ 3 - แฟนเก่าผู้ตื่นตระหนก

บทที่ 3 - แฟนเก่าผู้ตื่นตระหนก

ซ่งเต้าไม่ได้อยู่ร่วมงานเลี้ยงต่อ แต่สะพายกีตาร์เดินออกจากหอประชุมใหญ่

เวลายังหัวค่ำ เขาตั้งใจจะแวะไปที่หอพักเพื่อเก็บข้าวของบางส่วน

เจ้าของร่างเดิมเช่าบ้านอยู่ข้างนอกนานแล้ว

เดิมทีตั้งใจจะใช้เป็นรังรักกับแฟนสาว

ส่วนเหมียวซิ่วน่ะเหรอ ก็ไปบ่อยอยู่หรอก แต่แค่ไปหาของกินดีๆ ไม่เคยค้างคืนด้วยเลย

วัยรุ่นหนุ่มสาวเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีความคิดเรื่องอย่างว่า แต่เหมียวซิ่วมักจะอ้างเสมอว่าต้องการเก็บสิ่งล้ำค่าที่สุดไว้ในคืนวันแต่งงาน

อย่าว่าแต่เล่นจ้ำจี้เลย แค่จะจูบยังต่อต้านสุดฤทธิ์

เจ้าของร่างเดิมนั้นใสซื่อบริสุทธิ์ แม้จะทรมานใจ แต่ลึกๆ กลับแอบปลื้มใจ: แฟนเรานี่ช่างบริสุทธิ์ผุดผ่องจริงๆ...

แต่สำหรับซ่งเต้าที่เป็นเสือเฒ่าเจนสนาม นี่มันคือการไม่รักแต่กั๊กไว้ แถมยังรับความดีความชอบจากนายไปอย่างหน้าชื่นตาบานชัดๆ ไม่ใช่เหรอวะ?

พอกอบโกยจนหมดตัว ก็ถีบหัวส่งอย่างไม่ไยดี

ช่างบริสุทธิ์จริงๆ แม่ดอกบัวขาว...

แถมภาพความทรงจำที่ใช้เงินมือเติบราวกับเทน้ำทิ้งพวกนั้น เขาไม่อยากจะนึกถึงมันเลยสักนิด

ไม่มีอะไรมาก โมโห!

มองในมุมบุคคลที่สามยังโคตรเดือด!

เดินอยู่ท่ามกลางมหาวิทยาลัยที่คุ้นเคยแต่ก็แปลกตา สูดอากาศยามค่ำคืนที่อบอ้าวเล็กน้อยแต่สดชื่น ซ่งเต้ารู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบาย

ในโลกนั้นเขาตัวคนเดียว

เจ้าของร่างเดิมก็เป็นเด็กกำพร้า ไร้ห่วงกังวล

หลังจากตัดขาดกับเหมียวซิ่วอดีตแฟนเก่าคนนี้แล้ว จากนี้ไปก็เหมือนปลาได้น้ำ นกได้ฟ้า อิสระเสรี

ดนตรีตายแล้ว?

ไม่มีอนาคตและไร้ความหวัง?

นักร้องทำได้แค่คัฟเวอร์เพลงเก่า?

นักแต่งเพลงรุ่นใหม่ไม่มีชื่อเสียง ไม่มีคนเห็นค่า อยู่ยาก สู้ไปขี่รถส่งอาหารดีกว่า?

นั่นมันตอนที่ฉันผู้มาพร้อมกับระบบยังไม่มาเว้ย!

หอพักเงียบเชียบ ไม่มีคนอยู่เลยสักคน

สงสัยไปดูการแสดงที่หอประชุมกันหมด

ซ่งเต้าเก็บของง่ายๆ แล้วก็เดินออกมา

สองทุ่ม

เขากลับมาถึงบ้านเช่านอกมหาวิทยาลัย เปิดคอมพิวเตอร์ เตรียมจะอัปโหลดเพลงที่ระบบจดทะเบียนลิขสิทธิ์ให้เรียบร้อยแล้วลงแพลตฟอร์มเพลง

จู่ๆ โทรศัพท์ก็เด้งแจ้งเตือนวิดีโอคอล

เหลือบมองชื่อ

เบบี๋

เวรเอ๊ย ลืมลบ!

กดตัดสายทิ้งอย่างไม่ลังเล

เปิดแอปพลิเคชันสื่อสารที่คล้ายกับ WeChat ในโลกเดิม ชื่อว่า "ซิ่นเกอ"

ลบเพื่อน บล็อกเบอร์ ขั้นตอนทั้งหมดลื่นไหลเป็นธรรมชาติ

...

อีกด้านหนึ่ง

เหมียวซิ่วสตั๊นไปเลย!

ตาเบิกกว้าง สีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

เมื่อกี้มีคนส่งรูปและคลิปที่ซ่งเต้านั่งร้องเพลงบนเวทีมาให้เธอ

คนยังหล่อเหมือนเดิม!

ต้องยอมรับว่าตาเธอถึงจริงๆ

ถ้าซ่งเต้าหน้าตาไม่ดี ต่อให้เป็นสายเปย์แค่ไหน ตามตื๊อมานานกี่ปี เธอก็ไม่ตกลงคบหรอก แม้แต่คุณสมบัติจะเป็นตัวสำรองยังไม่มีด้วยซ้ำ

ตอนเปิดดูคลิป ในใจยังแอบกระหยิ่มยิ้มย่องบอกไม่ถูก

ฉันว่าแล้วเชียว เขาต้องเป็นคนแบบนี้!

"เด็กน้อยชะมัด เป็นขนาดนี้แล้ว ยังคิดจะใช้วิธีนี้มาง้อฉันอีกเหรอ?"

"แต่โลกใบนี้มันไม่ได้เป็นอย่างที่นายคิดหรอกนะ!"

วินาทีถัดมาเธอก็ต้องตะลึง

ตัวหนังสือบรรทัดนั้นบนจอใหญ่ด้านหลังมันเด่นชัดและแสบตาเกินไป

มองทะลุรักมองทะลุเธอ!

เมื่อซ่งเต้าเริ่มร้อง เนื้อเพลงแต่ละบรรทัดที่เลื่อนผ่านหน้าจอหอประชุมวิทยาลัยดนตรีจงยาง ทำเอาเหมียวซิ่วสติแตกกระเจิงทันที

"เขาทำเกินไปแล้ว นี่กะจะทำลายชีวิตฉันชัดๆ!"

คนที่รู้วามต้องการของตัวเองชัดเจนตั้งแต่อายุเท่านี้ ย่อมมีความคิดความอ่านเป็นผู้ใหญ่กว่าคนวัยเดียวกัน

เหมียวซิ่วที่รีบตั้งสติเริ่มรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา

ถ้าเพลงนี้ดังขึ้นมา เรื่องที่เธอเป็นแฟนเก่าซ่งเต้าหลุดออกไปนอกวง เธอก็จบกัน!

เพลงนี้จะกลายเป็นตราบาปติดตัวเธอไปตลอดชีวิต!

เธอไม่ใช่คนธรรมดาที่จะซ่อนตัวเงียบๆ ได้

เธอจะเป็นดารา!

และเพลงนี้จะกลายเป็นประวัติมืดที่ใหญ่ที่สุดของเธอ ยิ่งเธอดัง คนที่จะรุมประณามเธอก็จะยิ่งเยอะ!

ตอนนี้ก็มีนังรูมเมตตัวดีแว้งกัดเธอแล้ว

กินขนมเธอมาสี่ปี สุดท้ายกลับแทงข้างหลัง เอาเรื่องเธอไปแฉในเว็บบอร์ดมหาวิทยาลัย

แล้วต่อไปล่ะ?

ภาพลักษณ์ผู้หญิงหน้าเงินที่ขายความรักเพื่อเงินทอง จะฉุดเธอดิ่งลงเหวนรกที่ไม่มีวันได้ผุดได้เกิด

เธอสูดหายใจลึก พยายามสงบสติอารมณ์ที่แตกกระเจิงอยู่นาน ตั้งใจจะโทรหาซ่งเต้า

ไม่ใช่จะโทรไปด่ากราด แต่หวังจะคุยกันดีๆ

โกหกคำโตสักหน่อยเพื่ออธิบาย แล้วให้ความหวังซ่งเต้าอีกนิด

อย่างมากที่สุด... อย่างมากก็แอบยอมให้เขาแอ้มสักครั้ง!

เห็นแก่ที่เขาชอบเธอมาตั้งหลายปี ให้เขาออกมาแก้ข่าวในเวลาที่เหมาะสม

ฉันกับเหมียวซิ่วเป็นแค่เพื่อนร่วมชั้นธรรมดา เพลงนั้นก็ไม่ได้แต่งให้เธอ แค่การสร้างสรรค์ทางศิลปะเฉยๆ!

ส่วนจะมีคนเชื่อไหม นั่นไม่สำคัญ

ยังไงคนที่รู้เรื่องพวกเธอคบกันก็มีแค่คนในวิทยาลัยดนตรี

เจ้าตัวออกมาปฏิเสธเอง คนอื่นจะพูดอะไรได้อีก?

เรื่องในเน็ตพวกนั้น... ก็แค่ข่าวลือ

เปิดหัวด้วยรูปใบเดียว เนื้อหาที่เหลือมโนล้วนๆ

เรื่องแบบนี้มีถมเถไป

ผลปรากฏว่าโทรไป เบอร์โดนบล็อก!

"ไอ้ใจแคบเอ๊ย ไอ้ผู้ชายเฮงซวย! ต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ? ทำลายฉันแล้วนายจะได้ดีอะไรขึ้นมา?!"

เหมียวซิ่วผู้สวยใสสติหลุดไปแล้วเรียบร้อย

อดสบถคำหยาบออกมาไม่ได้

เธอร้อนใจจริงๆ แล้วนะ

ทันใดนั้น ประตูห้องโรงแรมก็เปิดออก ชายวัยกลางคนลงพุงเดินยิ้มร่าเข้ามาพร้อมกลิ่นเหล้าจางๆ

"ที่รัก รอนานไหมจ๊ะ? ป๋าบอกพวกนั้นแล้วว่าอย่าดื่มดึก มีคนรอป๋าอยู่!"

"สามีขา!" เหมียวซิ่วปล่อยโฮออกมา

ชายวัยกลางคนถึงกับงง

...

สิบนาทีต่อมา

ลู่เหวิน รองประธานอาวุโสของซื่อไต้มีเดีย หลังจากฟังเหมียวซิ่วเล่าเรื่องราวไปร้องไห้ไปจนจบ สีหน้ากลับไม่มีความโกรธเกรี้ยวใดๆ

กลับขมวดคิ้ว นั่งครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

"สามี คุณว่าฉันจะทำยังไงดี ซ่งเต้าใจร้ายมาก เขาจะทำลายฉัน ถ้าเรื่องนี้หลุดออกไป ฉันจะทำยังไง?"

เหมียวซิ่วสะอื้นไห้

ตอนนี้เธอร้องไห้จนเริ่มเหนื่อย ผมเผ้ายุ่งเหยิง ดวงตาอัลมอนด์สองข้างแดงช้ำคลอหน่วย มองชายวัยกลางคนอย่างน่าสงสาร

คำพูดนั้นว่าไว้ยังไงนะ?

ผู้หญิงจะสวยที่สุดตอนใส่ชุดไว้ทุกข์?

สาวน้อยวัยขบเผาะหน้าตาสะสวย ร้องไห้น้ำตานองหน้าแบบนี้ ดูมีเสน่ห์ไปอีกแบบ

ลู่เหวินที่เพิ่งผ่านงานเลี้ยงสังสรรค์ ดื่มมานิดหน่อยแต่ไม่มาก จู่ๆ ก็เกิดอารมณ์ขึ้นมา

โบกมือใหญ่ๆ อย่างไม่ใส่ใจว่า "เรื่องขี้ปะติ๋ว ที่รักมานี่มา ทำเรื่องสำคัญก่อน เรื่องนี้ป๋าจัดการให้เอง!"

สี่นาทีต่อมา

ลู่เหวินที่อาบน้ำเสร็จนุ่งผ้าขนหนูออกมา มองเหมียวซิ่วที่นอนเหม่ออยู่ในผ้าห่มด้วยสีหน้าของผู้รู้แจ้งเห็นจริงในสัจธรรม

"ถ้าเรื่องนี้ไม่เป็นกระแสวงกว้าง ก็ไม่ต้องไปสนใจ เราก็ทำตามแผนเดิม ป๋าจะส่งหนูเข้ากองถ่าย เริ่มจากบทตัวประกอบ ดันให้ดังน่ะเรื่องง่ายๆ!"

เหมียวซิ่วเม้มปาก ยังคงเหม่อลอย

"แต่ถ้าเกิดเป็นกระแสใหญ่โต ก็ถือโอกาสไลฟ์สดซะเลย!"

ลู่เหวินดูเหมือนจะอยากให้เป็นแบบนี้มากกว่า

ถึงกับมองเหมียวซิ่วด้วยความตื่นเต้น

"คะ? ไลฟ์สด? เป็นเน็ตไอดอลเหรอคะ?" เหมียวซิ่วคิดในใจว่าแบบนั้นฉันไม่โดนทัวร์ลงตายเหรอ?

"เป็นเน็ตไอดอลไม่ดียังไง? ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้วที่รัก ดาราเบอร์หนึ่ง นักร้องตัวพ่อตัวแม่ แชมป์โลกที่รีไทร์แล้ว หรือเจ้าพ่อวงการต่างๆ... มาไลฟ์สดกันเกลื่อน!"

ลู่เหวินมองเหมียวซิ่ว "หนูทำผิดอะไร? ก็แค่เลิกกับแฟนเก่าที่ไม่ได้รัก วัยรุ่นรักๆ เลิกๆ มันเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ? ถึงตอนนั้นหนูแค่บีบน้ำตาขายความน่าสงสารในไลฟ์ เดี๋ยวป๋าจะจัดทีมไอโอไปรุมถล่มไอ้เด็กนั่น ว่ามันใจแคบ ใช้วิธีสกปรกทำลายคนอื่น นิสัยเลวทราม!"

"วางใจเถอะ พวกงี่เง่าในเน็ตไม่มีวิจารณญาณหรอก เฮโลตามกันไปทั้งนั้น!"

"จำไว้ ดราม่าก็คือความดัง! ยุคนี้ขอแค่มีกระแส นั่นก็คือบ่อเงินบ่อทองมหาศาล! ป๋าดันอีกนิด หนูรับรองว่าดังระเบิด!"

"ถึงตอนนั้นหนูอยู่คฤหาสน์หรู ขับรถซูเปอร์คาร์ ใช้เครื่องสำอางตัวท็อป เข้าคลินิกเสริมความงามระดับไฮเอนด์ ซื้อกระเป๋าที่แพงที่สุด คนอื่นจะพูดยังไง มันกระทบชีวิตอันหรูหราของหนูได้เหรอ?"

"แต่ว่า..." เหมียวซิ่วลังเล

"ไม่ต้องแต่!" ลู่เหวินทำหน้ามาดแมน "หรือว่าหนูยังอาลัยอาวรณ์มัน? ไม่น่าใช่นะ ยังไม่เคยได้กัน จะไปอาลัยอาวรณ์อะไร? เรื่องนี้เอาตามนี้แหละ ไอ้เด็กเมื่อวานซืนที่ไม่เคยโดนสังคมสั่งสอน อยากจะเล่นงานมัน ป๋ามีวิธีเป็นหมื่น!"

...

ซ่งเต้าลบช่องทางติดต่อ "แฟนเก่า" ทิ้งแล้ว ก็นั่งคิดถึงเส้นทางการงานในอนาคต

พ่อแม่ของเจ้าของร่างเดิมประสบอุบัติเหตุดินถล่มรถตกหน้าผาเสียชีวิตตอนที่เขาเรียนอยู่ ม.6 ระหว่างเดินทางไปเยี่ยมตาที่กวางโจว

ปู่กับย่าตรอมใจและเสียชีวิตตามไปเมื่อไม่กี่ปีก่อน

ญาติที่เหลืออยู่ก็มีแค่ตา ยาย และน้าชายอีกคน ทุกครั้งที่เจอกันก็อดนึกถึงพ่อแม่ไม่ได้ พาลให้เศร้าใจเปล่าๆ

ดังนั้นหลายปีมานี้จึงไม่ค่อยได้ติดต่อกัน

ตอนนี้เปลี่ยนไส้ในแล้ว ด้วยสภาพจิตใจแบบนี้ เขาอยากอยู่อย่างสงบ ใช้ชีวิตในแบบที่ต้องการโดยไม่ถูกรบกวนมากกว่า

ร้องเพลง หาเงิน เดินทางท่องเที่ยว

เกิดใหม่ทั้งที ต้องใช้ชีวิตให้ผ่อนคลายและอิสระเสรีเข้าไว้

ดังนั้นเขาจึงตั้งใจจะอัปโหลดเพลงนี้ลงแพลตฟอร์มเพลงในฐานะศิลปินอิสระก่อน

เจ้าของร่างเดิมโดนสูบจนกลวง ต้องรีบหาเลือดมาเติมด่วน

แม้จะเป็นยุคที่บันเทิงเละเทะ แต่สำหรับคนดนตรีที่มีพรสวรรค์ การหาเงินเลี้ยงชีพก็สะดวกสบายกว่าเมื่อก่อนมาก

ไว้ค่อยดูอีกทีว่าจำเป็นต้องหาค่ายสังกัดเป็นแบ็กไหม

เพราะการลุยเดี่ยวต้องแบกรับความเสี่ยงและความท้าทายหลายอย่าง แถมยังต้องมีความสามารถในการจัดการตัวเองและการทำการตลาดที่สูงมาก

ทันใดนั้น ข้อความแจ้งเตือนจากระบบก็เด้งขึ้นตรงหน้า

[ความนิยมปัจจุบันถึงหนึ่งแสน เปลี่ยนเป็นค่าชื่อเสียงหนึ่งแสน มอบรางวัลโฮสต์ หีบสมบัติทองแดง x1]

[ยินดีด้วย โฮสต์ผ่านช่วงมือใหม่เรียบร้อยแล้ว ต่อจากนี้ความนิยมกับค่าชื่อเสียงจะเปลี่ยนในอัตราหนึ่งร้อยต่อหนึ่ง]

[เปิดฟังก์ชันเสี่ยงโชค ห้าพันค่าชื่อเสียงสามารถหมุนได้หนึ่งครั้ง ของรางวัลขอให้โฮสต์ค้นหาด้วยตัวเอง เพลงที่เปิดได้จากหีบสมบัติ ระบบได้จดทะเบียนลิขสิทธิ์ให้อัตโนมัติ ไม่สามารถมอบให้ผู้อื่นได้]

[ระบบอาจมีภารกิจแทรกแซงได้ตลอดเวลา ภารกิจบางอย่างโฮสต์ต้องทำให้สำเร็จตามเงื่อนไข หากล้มเหลว จะถูกหักค่าชื่อเสียงจำนวนหนึ่ง]

ซ่งเต้าตะลึงงันเล็กน้อย

คลิปวิดีโออาจจะถูกอัปโหลดลงแอปพลิเคชันทำนอง TikTok หรือ Kuaishou ของโลกนี้ เขาไม่แปลกใจ

ตามความทรงจำ น่าจะเป็นแอป "ซื่อติง" และ "หว่อซิ่ว"

แต่ระบบแจ้งเตือนว่าความนิยมทะลุหนึ่งแสนเร็วขนาดนี้ นี่สิที่ทำให้เขาตกใจ

ดูเวลา เพิ่งจะสองทุ่มยี่สิบ

ตั้งแต่ร้องเพลงจบจนถึงตอนนี้เพิ่งผ่านไปชั่วโมงกว่าๆ

เวลาสั้นแค่นี้จะให้กระแสมันจุดติดยังยากเลย แต่นี่คนดูทะลุแสนแล้ว?

หรือว่ามีคนยิงแอดให้?

คนเดี๋ยวนี้ว่างกันขนาดนี้เลยเหรอ?

สิ่งที่ทำให้เขาเซอร์ไพรส์จริงๆ คือมีลาภลอยด้วย!

ทักษะเสียงร้อยแปดพันเก้าขั้นต้นกับกีตาร์ขั้นสูงก่อนหน้านี้ ทำให้เขาได้ลิ้มรสความเทพของระบบแล้ว

ส่วนที่ระบบเตือนว่าเพลงห้ามยกให้คนอื่น?

ไม่จำเป็นมั้ง ฉันดูเป็นคนใจป้ำขนาดนั้นเลยเหรอ?

ตอนนี้ไม่สนใจดูอย่างอื่นแล้ว รีบนึกในใจทันที

"เปิดหีบสมบัติ!"

หีบสมบัติทองแดงลวดลายวิจิตรปรากฏขึ้นตรงหน้า แล้วค่อยๆ เปิดออก

"มีพิธีรีตองซะด้วย" ซ่งเต้าบ่นในใจ

จากนั้นหีบสมบัติก็กลายเป็นตัวอักษร

[ได้รับ... จากคลังเพลงฮิตติดหู]

ซ่งเต้าเห็นชื่อเพลง ตอนแรกก็ชะงักไปนิดหนึ่ง จากนั้นดวงตาก็ค่อยๆ เบิกกว้าง ทำหน้าเหมือนจะบอกว่ามึงล้อกูเล่นหรือเปล่า

"นี่เรียกว่าเพลงตลาดเหรอ?"

[จบแล้ว]