บทที่ 640: งูปีกนกและซากปรักหักพัง!

แม้ว่าถังเจิ้นจะรู้มานานแล้วว่ามีซากปรักหักพังของโหลวเฉิงในดินแดนโพ้นทะเล  แต่ก็ไม่นึกเหมือนกันว่าจู่ ๆ ก็จะได้เจอเร็วขนาดนี้!

เพราะตามที่ซือถูหยวนจื่อเล่าให้ฟังนั้นคือมันหายากมาก  และส่วนใหญ่ก็ถูกพวกหมานสูทำลายทิ้งไปหมดแล้ว  จนถึงขั้นบางที่แม้แต่ซากของกำแพงก็ยังไม่เหลือเลย

ตามรายงานจากทหารเชิ่งหลงคือซากปรักหักพังของโหลวเฉิงที่พบในครั้งนี้มีความสมบูรณ์มาก  และไม่มีร่องรอยความเสียหายมากนัก!

หลังจากที่ถังเจิ้นรู้ข่าวเขาก็เกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาทันที

เขามีข้อสงสัยอยู่ในใจเกี่ยวกับดินแดนโพ้นทะเลนี้มากมาย  และมีลางสังหรณ์ว่าคำตอบของมันน่าจะอยู่ในซากปรักหักพังของโหลวเฉิงแห่งนี้

แม้เขาจะคาดเดาคำตอบคร่าว ๆ ไว้ในใจแล้วก็ตาม  ทว่าหากยังไม่พบหลักฐานที่ชัดเจนล่ะก็เขาจะไม่ด่วนสรุป

เพราะนี่ไม่ใช่เรื่องเด็กเล่น  แต่เป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่งจึงเป็นที่เข้าใจได้ว่าทำไมถังเจิ้รถึงระมัดระวังนัก

สิบนาทีต่อมาถังเจิ้นกับนักรบเชิ่งหลงสิบคนกำลังขึ้นเครื่องบินตรงไปยังที่ตั้งของซากปรักหักพังดังกล่าว  โดยในระหว่างที่บินอยู่นั้นจะสามารถมองเห็นมอนสเตอร์ต่าง ๆ เป็นครั้งคราวและมีหลาย ๆ ครั้งที่เห็นพวกมันอยู่กันเป็นฝูง

มีมอนสเตอร์มากมายในดินแดนโพ้นทะเล  พวกหมานสูต้องต่อสู้กับพวกมันมานานนับปีไม่ถ้วน  แต่พวกมันก็ยังสามารถรักษาสภาพที่ค่อนข้างสมดุลเอาไว้ได้  นี่แสดงให้เห็นว่ามอนสเตอร์พวกนี้มันเคี้ยวยากไม่น้อยเลยทีเดียว

การมีอยู่ของมอนสเตอร์เหล่านี้เองที่จำกัดการพัฒนาของพวกหมานสูกับคอยจำกัดจำนวนประชากรให้คงอยู่ที่ประมาณ 1 ล้านคน

แม้จะฟังดูเยอะก็ตาม  แต่ว่าดินแดนโพ้นทะเลแห่งนี้มันกว้างใหญ่เกินไปอีกทั้งยังมีความอุดมสมบูรณ์มาก  ต่อให้มีพวกหมานสูเพิ่มขึ้นมากกว่านี้อีกหลายเท่าก็สามารถรองรับได้สบาย ๆ อยู่ดี

ดังนั้นบทสรุปของการวิเคราะห์จึงเป็นการมีอยู่ของมอนสเตอร์เหล่านี้มีไว้เพื่อป้องกันไม่ให้พวกหมานสูเติบโตอย่างไร้การควบคุม  และยังลดความยากในการพิชิตดินแดนโพ้นทะเลด้วย

เครื่องบินบินไปเรื่อย ๆ ผ่านป่าเขาและทะเลสาบอันกว้างใหญ่  บางครั้งจะใช้ปืนใหญ่ยิงใส่พวกมอนสเตอร์บินได้ที่พยายามจะขวางทาง!

เมื่อผ่านยอดเขาแห่งหนึ่งจู่ ๆ ก็มีงูปีกนกสามหัวตัวใหญ่บินตรงเข้ามาหาทำท่าเหมือนอยากกลืนเครื่องบินทั้งลำลงท้องในอึกเดียว

ระดับการฝึกฝนของมันคือลอร์ด 3 ดาวและถือได้ว่าเป็นเจ้าเหนือหัวของแถบนี้แน่นอน

แต่ก็น่าเสียดายที่ไอ้นี่มันดันมาหาที่ตาย  ก็กล้ามาโจมตีเครื่องบินที่ถังเจิ้นนั่งอยู่  แสดงว่ามันไม่ได้รู้เรื่องเลยว่าไอ้ที่มันกำลังหาเรื่องอยู่คือราชา 2 ดาว!

และผลก็คือก่อนที่มันจะทันได้เข้าใกล้เครื่องก็มีมือใหญ่ยักษ์ที่สร้างจากพลังจิตของถังเจิ้นคว้าหมับเอาไว้ก่อนจะปามันลงพื้นเบื้องล่างอย่างแรง

เสียงตกกระแทกพื้นของมันดังสนั่น  ต้นไม้นับไม่ถ้วนหักโค่น  ต้นที่หักบางต้นถึงขนาดแทงทะลุกขไปในร่างของมันเลยทีเดียว  จนตอนนี้ร่างกายของมันโชกเลือดไปทั้งตัว

งูปีกนกที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสไม่เพียงแต่จะไม่แสดงความโกรธแค้นเท่านั้น  แต่มันยังแสดงความหวาดกลัวต่อมนุษย์ที่ปรากฏตัวขึ้นเหนือหัวมันอีกด้วย  ดวงตาเย็นเยียบของมันฉายความกลัวออกมาชัดเจน

ทันใดนั้นเองมันก็กระโจนลุกขึ้นแล้วพุ่งเข้าป่าลึกแบบหน้าตั้งโดยไม่คำนึงถึงอาการบาดเจ็บและเลือดที่ไหลยาวเป็นทางเลย

แต่ก็น่าเสียดายที่ก่อนที่มันจะทันได้หนีไปได้ไกลก็มีดาบที่มีเปลวไฟสีดำบินตรงเข้าหัวมัน

ดาบแทงทะลุหัวมันได้ง่ายดายราวกับไม่มีอะไรต้านทานและตอกหัวมันติดกับพื้น

หัวที่เหลืออีกสองหัวต่างแสดอาการแตกต่างกันไป  หัวหนึ่งเศร้าโศก  ส่วนอีกหัวโกรธแค้น  แต่ที่เหมือนกันคือหัวทั้งสองนี้กำลังเงยหน้ามองดูบนท้องฟ้าเหนือหัวตัวเอง

พวกมันได้แยกเขี้ยวอันมหึมาให้เห็น  เหมือนมันจะคิดว่าถ้าหนีไม่ได้ก็สู้ตายไปเลยดีกว่า

หากมันคิดแบบนั้นจริง ๆ ล่ะก็นั่นคงเป็นความคิดสุดท้ายของพวกมันตอนยังมีชีวิตแล้วล่ะ  เพราะหลังจากนั้นภาพทีพวกมันเห็นจู่ ๆ ก็พร่ามัว  รู้ตัวอีกทีคือหัวทั้งสองได้กลิ้งหลุน ๆ ออกจากตัวไปตกในป่าทึบแล้ว

“ใครก็ได้ลงมาเคลียร์ศพไอ้งูนี่หน่อย  เอาของที่มีประโยชน์กลับไปให้หมดที”

ตามคำสั่งของถังเจิ้นนักรบหลายคนก็รีบลงเครื่องมาอย่างรวดเร็วและเริ่มลงมือชำแหละศพเจ้างูยักษ์สามหัว

สำหรับถังเจิ้นที่เป็นถึงราชา 2 ดาวนั้นแค่ซากศพของมอนสเตอร์ระดับลอร์ด 3 ดาวไม่ได้มีประโยชน์อะไรกับเขาเลย

แต่ไม่ใช่กับนักรบเชิ่งหลง  ไม่ว่าจะเป็นหนัง  เขี้ยว  เนื้อ  เกล็ด  ดีงู  หรืออื่น ๆ ในตัวมันล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งของล้ำค่าที่มีมูลค่ามหาศาล  เอาแค่ราคาอย่างเดียวก็พอให้นักรบธรรมดา ๆ เอาไปใช้ได้หลายชาติ...

ดังนั้นเมื่อถังเจิ้นว่าง ๆ ก็จะออกล่ามอนสเตอร์คล้าย ๆ กันนี้บ้างเป็นครั้งคราวและเอาให้เมืองเชิ่งหลงไปจัดการต่อ

ในแง่หนึ่งมันสามารถลดอันตรายและอุปสรรค์ให้แก่ทหารเชิ่งหลงได้  และในอีกแง่หนึ่งมันสามารถเอามาใช้เป็นสิทธิ์ประโยชน์ให้แก่นักรบเชิ่งหลงได้

ตามข้อกฎบังคับของเมืองเชิ่งหลง  ตราบใดที่นักรบโหลวเฉิงมีคะแนนมากพอสามารถนำคะแนนดังกล่าวมาหาแลกซื้อวัตถุดิบจากร่างกายของมอนสเตอร์ระดับลอร์ดเหล่านี้ได้ในราคาที่ถูกมาก

จุดประสงค์ของธุรกิจขาดทุนนี้ก็เพื่อกระตุ้นให้พวกนักรบขยันทำงานหนักเพื่อเพิ่มพูนระดับการฝึกฝนของพวกตนซะ

กลับมาที่เหล่านักรบที่ชำแหละงู  เนื่องจากเป็นระดับลอร์ดจึงทำให้งานเสร็จสิ้นได้เร็วมาก

หลังรวบรวมของทั้งหมดแล้วทุกคนก็ขึ้นเครื่องและมุ่งตรงไปยังซากปรักหักพังต่อไป

เป็นพื้นที่ที่มีป่าไม้อันเขียวชอุ่มนี้เมื่อเปรียบเทียบกับที่อื่นแล้วต้นไม้ที่นี่สูงกว่าและมีหินที่ขรุขระโผล่ทะลุต้นไม้ยักษ์เหล่านั้นเป็นหย่อม ๆ

เถาวัลย์ขนาดใหญ่ห้อยย้อยลงมาจากก้อนหินเหล่านั้นและปกคลุมพื้นที่แผ่กว้าง  ตามคาคบไม้จนเหมือนกระโจมเต็นท์

ที่นี่มีสัตว์ตัวเล็ก ๆ น่ารัก ๆ คล้าย ๆ กับลิงอาศัยอยู่ในพื้นที่นี้โดยเก็บผลไม้สีแดงบนเถาวัลย์เป็นอาหาร

ขณะที่เครื่องบินบินข้ามท้องฟ้ามาพวกสัตว์ตัวน้อยทั้งหลายต่างก็กรี๊ดกร๊าดวิ่งหนีกันด้วยความหวาดกลัวและหลบซ่อนอยู่ตามซอกเถาวัลย์  จากนั้นก็แอบมองด้วยความหวาดกลัว

สถานที่ที่ถังเจิ้นจะไปคือยอดเขาขนาดยักษ์ที่ปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์เช่นกันซึ่งอยู่ห่างจากที่นี่ประมาณ 10 กว่ากิโลเมตร

ความเร็วของเครื่องบินนั้นเร็วมาก  ในชั่วพริบตาก็มาถึงใกล้ ๆ ภูเขายักษ์และร่อนลงจอกอย่างรวดเร็วตามการชี้นำของเจ้าหน้าที่ภาคพื้นดิน

เมื่อร่างของถังเจิ้นปรากฏตัวขึ้น  เหล่าสมาชิกของกองทัพเชิ่งหลงที่รออยู่ที่นี่ต่างหันมามองด้วยความเคารพ

หลังจากที่แสดงความเคารพแล้วหัวหน้าหน่วยก็รายงานสถานการณ์โดยไม่ต้องรอให้เขาออกคำสั่ง

ก็คือเมื่อเช้าวานนี้ทีมค้นหาได้ผ่านมาแถวนี้และพบร่องรอยของกิจกรรมของพวกหมานสูข้าง ๆ ลำธารก็เลยซ่อนตัวรอดู  แล้วก็อย่างที่คิดคือมีพวกหมานสูมาออกหาปลาที่นี่

จากประสบการณ์ที่ได้ในช่วงนี้มันบอกว่าถ้ามีพวกมันอยู่ที่นี่ล่ะก็แสดงว่าใกล้ ๆ นี่จะต้องมีอีก  ดังนั้นทหารเชิ่งหลงจึงไม่ได้ลงมือแหวกหญ้าให้งูตื่นและรออย่างอดทน  จากนั้นก็รอตามรอยไปที่รังของพวกมัน  และเมื่อเจอรังของมันก็จะเรียกการยิงสนับสนุนไประเบิดที่ซ่อนของพวกมันซะ

แต่ไม่คาดคิดว่าเมื่อพวกหมานสูเหล่านี้ลุกขึ้นและกำลังจะกลับจู่ ๆ ก็มีมอนสเตอร์โผล่มาและจะจับพวกหมานสูนั่นกินเป็นอาหาร

พวกหมานสูคนหนึ่งเห็นก็ตกใจและรีบวิ่งตรงมายังจุดที่ทหารเชิ่งหลงซ่อนตัวซะอย่างนั้น  และแน่นอนว่าเมื่อเจอกันพวกมันก็เงิบไปเลย

ผลก็คือหลังจากการต่อสู้อย่างดุเดือดมอนสเตอร์ก็ถูกยิงตาย  ส่วนพวกหมานสูนั้นนอกจากคนหนึ่งที่บาดเจ็บสาหัสที่หนีไปได้แล้วพวกที่เหลือต่างถูกยิงตายหมดเช่นกัน

แล้วทหารเชิ่งหลงก็ไล่ตามไป และไม่ช้าก็ตามรอยเลือดมาจนพบกับซากปรักหักพังของโหลวเฉิงที่ถูกหุบเขานี้บดบังไว้อยู่

หลังจากการสำรวจเบื้องต้นพวกเขาก็รู้สึกว่าซากปรักหักพังนั้นอันตรายมากจึงไม่กล้าเข้าไปลึกแต่แจ้งให้ฐานบัญชาการทราบก่อนและรอคำสั่งเพิ่มเติม

นี่คือเรื่องราวทั้งหมด  ทุกอย่างดูปกติมากราวกับการมาพบกับซากปรักหักพังนี่เป็นเรื่องบังเอิญ  เว้นเสียแต่ว่าไอ้หมานสูที่บาดเจ็บนั่นตอนนี้ไปไหนแล้วก็ไม่รู้เนี่ยแหละ

หลังจากที่ถังเจิ้นได้ฟังรายงานเสร็จแล้วจึงยกยิ้มเยาะเย้ยออกมา