บทที่ 321: ลูกเหล็กลึกลับ โคตรกระบี่บิน!

ทุกคนในที่นี้ไม่มีใครรู้เลยว่าสิ่งที่ผู้อาวุโสใหญ่แห่งเมืองทรายโลหิตเอาออกมาคืออะไร

แต่แค่เห็นมันตะคอกเสียงดังอย่างบ้าออกมาใคร ๆ เห็นก็รู้เลยว่าไม่ใช่ของกระจอก ๆ

เหมือนอย่างไทสันกับเฉียนหลงตอนนี้ที่หน้าเปลี่ยนสีในทันทีเนื่องจากสัมผัสได้ถึงอันตรายครั้งใหญ่และตะโกน “หมอบลง!” พร้อมกัน

ระยะห่างระหว่างทั้งสองฝ่ายไม่ต่ำกว่า 20 เมตร ประกอบกับความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายแล้วเป็นไปไม่ได้เลยที่จะหยุดการกระทำของมัน!

ดังนั้นอันตรายในครั้งนี้จึงเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว

แต่ในช่วงเวลาวิกฤตินี้เองจู่ ๆ ก็ได้มีลำแสงปรากฏขึ้นจากขอบฟ้าอันไกลโพ้นยิงลงมายังบริเวณนี้ด้วยความเร็วสูงแบบไม่ทันให้ตั้งตัวทำอะไร

ไอ้คนที่กำลังจะปาลูกบอลโลหะลงพื้นด้วยสีหน้าบ้าคลั่งนั้นจู่ ๆ ก็เกิดความสะพรึงกลัวระเบิดออกมาจากส่วนลึกของจิตใจ

มันสัมผัสได้อย่างชัดเจนเลยว่ามีอะไรบางอย่างที่ตัวเองไม่มีปัญญาต่อต้านกำลังตรงเข้ามา

ซึ่งทันทีที่มันสัมผัสได้นั้นเองลำแสงสีทองก็ได้ส่องผ่านร่างของมันไปแล้ว จากนั้นลำแสงก็วกกลับแล้วก็ส่องผ่านร่างมันอีกรอบ

วกกลับ ส่องผ่าน วกกลับ ส่องผ่าน...!

เหตุการณ์นี้เกิดซ้ำ ๆ รัว ๆ ด้วยความเร็วสูงจนเกินกว่าที่สายตาจะมองทันจนเห็นเป็นม่านแสงขนาดใหญ่ปกคลุมทั้งร่างกายของมันเอาไว้

ลำแสงนั้นมันเร็วจนเกินไปขนาดที่นักรบเลเวลสูงทั้งหลายที่อยู่ตรงนี้ต้องเห็นเป็นภาพติดตาแบบนั้น!

ส่วนไอ้ผู้อาวุโสใหญ่ที่มือกำลังจะปาลูกบอลโลหะผู้ซึ่งเป็นเป้าหมายของลำแสงตอนนี้ยังคงยืนนิ่งอยู่ท่าเดิม เพียงแต่ลูกบอลโลหะดังกล่าวไม่สามารถปาลงพื้นได้อีกต่อไป

แกร็ก!

หน้ากากที่มันสวมอยู่แตกกระจายเผยให้เห็นใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความบ้าคลั่งและแฝงความสิ้นหวังแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความกลัว

เผละ!

ยามที่เศษหน้ากากตกถึงพื้นก็เกิดเสียงเนื้อแตกอันเนื่องมาจากร่างกายของผู้อาวุโสใหญ่แห่งเมืองทรายโลหิตได้แหลกเหลวเป็นบะช่อลงไปกองกับพื้น

ไทสันกับเฉียนหลงลุกขึ้นจากพื้นแล้วเดินไปที่กอง ‘เนื้อ’ แล้วมองหน้ากันอย่างสงสัย

“เกิดไรขึ้นอีก? ทำไมอยู่ดี ๆ ไอ้หมอนี่มันก็กลายร่างเป็นหมูบดไปได้ล่ะ” ไทสันขมวดคิ้วสงสัย

“ตายก็ดีแล้วหน่า ไม่งั้นเราคงได้กินไอ้ลูกเหล็กนี่กันถ้วนหน้าชัวร์เลย!” เฉียนหลงยังคงดูหวาดกลัวอยู่ เห็นได้ชัดเลยว่าครั้งนี้เขากลัวมากจริง ๆ

ไทสันได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าเห็นด้วย เพราะพริบตาที่เห็นไอ้ลูกเหล็กนี่ถูกเอาออกมาขนทั้งตัวของเขาก็แทบจะกระโดดออกจากร่างแบบทันทีทันใด

มันเป็นอาการของสัญชาตญาณนักรบเวลาเผชิญหน้ากับวิกฤติที่ถึงชีวิตซึ่งมันแม่นยำสุด ๆ อยู่เสมอ!

แถมก่อนหน้านี้เขายังได้ดูดซับผลึกวิญญาณไปแล้วด้วยทำให้สัมผัสตรงนี้เฉียบคมยิ่งกว่าเดิมอีก

ดังนั้นทั้งคู่เลยเชื่ออย่างสนิทใจเลยว่าไอ้ลูกเหล็กที่อีกฝ่ายเอาออกมาเพื่อใช้แก้สถานการณ์นั้นต้องเป็นของที่โคตรของโคตรอันตรายไม่ผิดแน่ ๆ!

แต่ที่น่าสงสัยอีกอย่างคือลำแสงเมื่อกี๊นี้มันอะไร ไอ้นั้นก็โคตรน่ากลัวเหมือนกันเลย!

เพราขนาดไอ้เฒ่านี่เป็นถึงเลเวล 5 ยังถูกสับจนละเอียดเป็นหมูบะช่อในเวลาเพียงชั่วพริบตาเท่านั้น!

ทั้งสองมองหน้ากันและได้ปรากฏเงาร่างของบุคคลหนึ่งขึ้นมาในใจ

“หรือว่า...”

ขณะที่กำลังจะพูดคำตอบอยู่นั้นเองจู่ ๆ เสียงของถังเจิ้นก็ดังมาจากวิทยุสื่อสารของเฉียนหลง

“เอาลูกเหล็กนั่งกลับมาหน่อย แล้วก็ระวังดี ๆ ล่ะ ไม่แน่มันอาจจะเป็นซูเปอร์บอมบ์อะไรซักอย่างที่เรายังไม่รู้จักก็เป็นได้!”

เฉียนหลงตอบรับแล้วเอาเสื้อผ้าตัวเองห่อลูกเหล็กนั่นไว้อย่างระมัดระวังก่อนจะเอาใส่กระเป๋าหนัง

“เคลียร์สนามรบแล้วกลับบ้านกัน!”

หลังจากที่ทั้งสองพูดคุยกันสองสามคำก็สั่งให้ลูกน้องของตนจัดการเคลียร์สนามรบแล้วกลับบ้าน

ในคืนอันเงียบสงบ แสงจันทร์สาดส่องไปทั่วแดนร้าง ขบวนรถวิ่งต่อแถวกันยาวเหยียดมุ่งหน้าตรงไปยังเมืองเชิ่งหลง

กว่าจะกลับถึงเมืองก็ใกล้จะเที่ยงคืนแล้ว

ถังเจิ้นกำลังนั่งอ่านหนังสือเงียบ ๆ รออยู่ในห้องโถงใหญ่

หลังจากที่เฉียนหลงกับไทสันเดินเข้ามาเขาก็เก็บหนังสือแล้วยิ้มให้ทั้งคู่

“ทำได้ดีมาก ขอบคุณที่เหนื่อยนะ!”

ทั้งคู่ส่ายหน้าปฏิเสธไม่กล้ารับคำชม

ถังเจิ้นกับทั้งคู่ไปนั่งกันที่โซฟา สาวใช้ที่อยู่นอกห้องได้เอาเครื่องดื่มมาเสิร์ฟซึ่งเป็นน้ำผลไม้ที่คั้นจากผลไม้ป่าหน้าตาประหลาด

“ครั้งนี้เมืองทรายโลหิตเสียหายหลายแสนฉันว่าพวกมันคงไม่ยอมเลิกราง่าย ๆ แน่ เพราะงั้นเราต้องเตรียมรับมือให้พร้อมไว้ก่อนเลย

หลังจากนี้พวกมันต้องเตรียมแผนรับมืออาวุธของพวกเรา ซึ่งจะแปลว่าพวกมันจะไม่ยอมส่งทหารมาง่าย ๆ หากไม่มั่นใจว่าจะชนะ

ช่วงเวลาที่พวกมันยังหาวิธีรับมือไม่ได้นี่แหละที่เราจะใช้เตรียมตัวให้พร้อม แถมยังจะฉวยโอกาสรวบรวมข้อมูลของพวกมันอย่างละเอียดด้วย”

พูดมาถึงตรงนี้ก็หันไปบอกกับเฉียนหลง “นายไปจัดการเรื่องข้อมูลและติดตามการเคลื่อนไหวของเมืองทรายโลหิตอย่างใกล้ชิด”

เฉียนหลงพยักหน้ารับ

ถังเจิ้นจิบน้ำผลไม้แล้วบอกกับไทสัน “ฉันเดาว่าเมืองทรายโลหิตจะก่อกวนกองคาราวานอีกก่อนที่จะส่งกองทัพออกมา เพราะงั้นนายไปเพิ่มการลาดตระเวนให้มากขึ้นอีก

ถ้าเจอพวกโจรที่ออกปล้นกองคาราวานเหมือนเมื่อกลางวันล่ะก็ไม่ต้องไว้ชีวิตแล้วนะ ฆ่าทิ้งให้หมดไปเลย!

งานป้องกันของเมืองกับย่านการค้าเองก็เสริมกำลังให้มากขึ้นด้วย เราจะไม่ยอมให้นักรบของเมืองทรายโลหิตเข้ามาทำลายสิ่งที่เราทุ่มเทสร้างมากอย่างเหน็ดเหนื่อยเด็ดขาด!”

ไทสันพยักหน้าตอบรับด้วยสีหน้าที่มั่นใจสุด ๆ

“เอาลูกเหล็กนั่นไว้นี่แหละ พวกนายไปพักเถอะ”

หลังจากที่ทั้งสองจากไปถังเจิ้นก็เอากระเป๋าหนังที่ใส่ลูกเหล็กไว้ในช่องเก็บของแล้วขับรถออกจากเมืองไปอย่างเร็ว

วิ่งเข้าไปในแดนร้างได้ระยะหนึ่งจึงค่อยหยุดแล้วเอากระเป๋าหนังใบนั้นออกมา

หลังจากที่แกะเสื้อผ้าที่พันห่อไว้ออกแล้วก็พบลูกบอลโลหะที่ทำขึ้นอย่างประณีตซึ่งเปรอะเลือดเปื้อนเนื้อสับ

เห็นแค่แว้บเดียวถังเจิ้นก็บอกได้เลยว่าไอ้นี่ต้องไม่ใช่สิ่งของที่โลกโหลวเฉิงผลิตขึ้นชัวร์ ๆ แต่เป็นของที่ได้มาจากเย่โหลว (อาคารป่า) ที่ไหนซักแห่งเป็นแน่แท้

ลูกบอลโลหะนี้ทำจากโลหะที่ยังไม่รู้จัก ฝีมือการทำประณีตและละเอียดอ่อน ที่พื้นผิวยังมีการแกะสลักข้อความแปลก ๆ เอาไว้อีกด้วย

ถังเจิ้นเปิดใช้แอปฯทำให้ถอดรหัสข้อความออกได้อย่างง่ายดาย ซึ่งผลปรากฏว่าข้อความนั้นกลับเป็นอะไรที่ไม่ค่อยจะมีประโยชน์ เพราะมันคือซีเรียลนัมเบอร์ของลูกบอลโลหะลูกนี้

ถึงกระนั้นก็พอจะรู้ว่าลูกบอลโลหะแบบนี้มีแนวโน้มว่าจะเป็นผลิตภัณฑ์ที่มีการผลิตขึ้นมาเป็นจำนวนมาก!

เมื่อหันกลับไปพิจารณาพฤติกรรมของไอ้เจ้าผู้อาวุโสใหญ่ที่บ้าคลั่งนั่นแล้วแปลว่าลูกบอลโลหะนี่มันต้องโคตรของโคตรอันตรายจริง ๆ และที่สำคัญคือต้องเคยมีการพิสูจน์ผลงานผ่านการใช้งานจริงมาแล้วถึงจะบ้าขนาดนั้นได้

เพราะมันรู้ดีถึงพลังของลูกบอลโลหะนี่จึงได้คิดจะใช้ทำลายตัวเองพร้อมกับลากพวกไทสันให้ตายตกตามกันไปด้วยนั่นเอง!

ถังเจิ้นที่คอยเช็กสถานการณ์ผ่านมุมมองแผนที่อยู่ตลอดพอเห็นลูกบอลโลหะนี่เพียงแว้บเดียวก็ตัดสินใจจ่ายเงินใช้แอปฯโดยไม่ลังเลเลย

[โคตรกระบี่บิน ส่งกระบี่บินไปทำลายเป้าหมายในแผนที่ ไร้รูปไร้ร่องรอย ไปถึงทันที ราคาลูกปัดสมองครั้งละ 50,000 เม็ด!]

แม้ว่าค่าบริการต่อครั้งจะแพงแต่ก็แรงสมราคาคุยจริง

ร่างของผู้อาวุโสขใหญ่แห่งเมืองทรายโลหิตที่เป็นถึงนักรบเลเวล 5 ถึงขั้นแปรสภาพกลายเป็นหมูบะช่อกองหนึ่งในทันทีที่ใช้!

แต่ที่มันน่าสงสัยก็คือในคำอธิบายแอปฯมันบอกว่าไร้รูปไร้ร่องรอยนี่นา แล้วไอ้ที่เป็นลำแสงมันมายังไง

และพออ่านดูฟังก์ชันโดยละเอียดแล้วถังเจิ้นก็แทบจะเป็นลม เพราะมันคือสเปเชียลเอฟเฟกต์เพื่อความหล่อเท่เท่านั้น!

แถมนอกจากลำแสงแล้วยังมีแบบสายรุ้ง แบบแม่น้ำที่ถักทอจากแสงดาว แบบแสงจันทร์ฉาย และอื่น ๆ อีกเพียบ

แปลว่าเวลาใช้บริการสามารถมั่นใจได้เลยว่าโคตรกระบี่บินไร้รูปไร้ร่องรอยนี้จะสำแดงพลังด้วยภาพเอฟเฟกต์ที่อลังการงานสร้างสุดตระการตาอย่างแน่นอน!

แต่... หากไม่ต้องการฟังก์ชันนี้แค่กดปิดไปก็พอแล้วเพื่อให้กลับไปเป็นกระบี่บินแบบไร้รูปไร้ร่องรอยตามเดิม!

ถังเจิ้นลอบสบถก่นด่าอยู่ในใจแล้วหันไปโฟกัสที่ลูกบอลโลหะอีกรอบ

ถ้าตอนนี้เขายังมีการ์ดระบุตัวตนอยู่ล่ะก็จะสามารถระบุรายละเอียดของมันได้ทันที!

และเมื่อนึกขึ้นได้แบบนี้ถังเจิ้นก็รีบเปิดแอปสโตร์แล้วกดรีเฟรชรางวัลบนรูเล็ตเสี่ยงโชคแล้วกดหมุน