บทที่ 6: การเก็บเกี่ยวและการค้า

อาวุธเหล่านี้ทำขึ้นอย่างดี  เป็นมีดดาบที่มีการหลอมการตีขึ้นมาใหม่จากแร่เหล็กชนิดพิเศษซึ่งเมื่อเทียบกับของก็อปทีวางแบกะดินข้าถนนแล้วเรียกได้ว่าคนละเรื่อง!  ดูจากวัสดุและฝีมืออันประณีตแล้วต้องเป็นของระดับพรีเมี่ยมที่ราคาไม่ใช้น้อย ๆ และดูแล้วต้องเป็นของสะสมของเจ้าของเดิมไม่ผิดแน่นอน

ถังเจิ้นตรวจสอบและหยิบฉางเตา (ดาบจีนสองมือ) ออกมาสองเล่มแยกไว้ต่างหาก  แล้วเอาผ้าห่มขาด ๆ ห่อส่วนที่เหลือเอาไว้และวางลงก่อน  มีดดาบพวกนี้อาจจะสำคัญต่อเหล่าผู้พเนจร  แต่ไม่ได้สำคัญกับเขา  เพราะของเหล่านี้เมื่อกลับไปโลกเดิมแล้วเอาเงินซื้อได้ชิล ๆ

ดังนั้นจึงเอาของพวกนี้วางไว้ก่อนแล้วไปหาอย่างอื่นต่อ

และที่ได้คือแบงก์  เครื่องประดับเงิน ๆ ทอง ๆ อีกแล้ว  และเพิ่มเติมด้วยบุหรี่และเหล้าจำนวนมากด้วย  น่าจะเป็นเพราะว่าค่าโชคที่เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่านั่นแหล่ะ

เมื่อเช็คดูแล้วว่าไม่พลาดอะไรตรงไหนแล้วถังเจิ้นก็เริ่มรวบรวมสิ่งของที่หามาได้ใส่กระเป๋า  และตอนที่เขาแงะเอาลูกปัดสมองของซอมบี้ที่พึ่งฆ่าไปออกมาเขาก็เห็นว่ามันใส่สร้อยคอทองคำเส้นเบ้อเริ่มอยู่ด้วย  ดูแล้วน่าจะหนักเกือบร้อยกรัม!

ซึ่งของดี ๆ แบบนี้ถังเจิ้นย่อมไม่พลาดอย่างแน่นอน

และเมื่อเดินออกจากห้องเขาก็นึกอะไรบางอย่างออก

คือตามที่เฉียนหลงกล่าวก่อนหน้านี้ว่าโดยทั่วไปแล้วจะมีห้องหรือชั้นใต้ดินซ่อนอยู่ในอาคารป่าประเภทนี้ด้วย  โดยที่นั่นจะมีมอนสเตอร์ที่ทรงพลังอย่างน้อย 1 ตัวตัวคอยเฝ้า  พวกมันจะคอยปกป้องศิลาเสาเอก  ซึ่งหากเอาศิลาเสาเอกดังกล่าวนั่นมาได้และผ่านกรรมวิธีอะไรบางอย่างแล้วก็จะสามารถสร้างโหลวเฉิงอันเป็นอาณาจักรของตนเองได้!

ถังเจิ้นอยากได้ศิลาเสาเอกดังกล่าวเป็นอย่างยิ่ง  แต่ตอนนี้ฝีมือเขายังไม่ถึง  จะไปล่าก็คงจะโดนล่าเอาเองมากกว่า

เฉียนหลงยังเล่าให้ฟังอีกว่ามอนสเตอร์ที่เฝ้าศิลาเสาเอกไม่เพียงทรงพลังเท่านั้น  ยังมีมอนสเตอร์บางตัวที่มีพลังเวทมนตร์แปลก ๆ อย่างมากด้วย  คนธรรมดาไม่ทางเป็นคู่ต่อสู้กับพวกมันได้เลย  หากเสนอหน้าไปแหยมกับพวกมันล่ะก็รับรองตาย

มอนสเตอร์ดังกล่าวนั้นจะทรงพลังเพียงใดเฉียนหลงเองก็ตอบไม่ได้  แต่บอกได้แค่ว่ามันทรงพลังมาก ๆ เท่านั้น!

และแม้ว่าจะยอมลงทุนอย่างมากมายอย่างไม่เสียดายฆ่ามันแล้วแย่งเอาศิลาเสาเอกมาได้สำเร็จก็ตาม  แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะสามารถสร้างโหลวเฉิงได้สำเร็จจริง ๆ

ว่ากันว่าหลังจากสร้างโหลวเฉิงแล้วจะต้องมีการรับมือกับการโจมตีของเหล่ามอนสเตอร์ด้วย  หลังจากที่ยืนหยัดได้นานพอหรือเคลียร์เงื่อนไขอะไรบางอย่างได้สำเร็จก่อนจึงจะได้รับการยอมรับจากเทพเจ้าของโลกใบนี้  จากนั้นโหลวเฉิงถึงจะเสร็จสมบูรณ์อย่างเป็นทางการ

ดังนั้นแม้ว่าผู้พเนจรคนไร้บ้านที่อ่อนแอทั้งหลายจะรู้ถึงการมีอยู่ของศิลาเสาเอกก็ตาม  แต่ก็มีแค่ไม่กี่คนเท่านั้นที่จะให้ความสนใจกับสิ่งที่เกินความสามารถของตนแบบนี้  แม้มันจะราคาสูงก็ตามแต่จะให้ไปล่ามาขายก็ไม่มีใครสนอยู่ดี

โดยปกติแล้วอาคารป่านี่มันก็จะตั้งอยู่แบบนี้ไปเรื่อย ๆ แม้จะถูกสำรวจไปแล้วก็ตาม  แต่ว่าหากถูกชิงศิลาเสาเอกไปล่ะก็มันจะค่อย ๆ ทรุดโทรมพังทลายลงไปเรื่อย ๆ

สำหรับถังเจิ้นผู้มุ่งมั่นที่จะแสวงหาความมั่งคั่งในโลกนี้ศิลาเสาเอกคือของสำคัญ  มันจะเป็นสิ่งที่ทำให้เขาสามารถสร้างเมืองของตนเองขึ้นมาได้  และจากนั้นก็จะเป็นแหล่งจัดหาคนมาเป็นผู้อาศัยเพื่อเป็นแรงงานให้เขาได้

นี่จะเป็นวิธีเดียวที่เขาจะได้รับความมั่งคั่งอย่างต่อเนื่องจากโลกนี้โดยไม่ต้องทำเอง

****************

ในพื้นที่เปิดโล่งด้านหน้าอาคารป่า  ผู้พเนจรที่สำรวจเสร็จแล้วกำลังมารวมตัวกัน  และมีผู้พเนจรบางคนกำลังจะแลกเปลี่ยนสิ่งที่ไร้ประโยชน์กับตัวเองที่หามาได้  เมื่อการแลกเปลี่ยนดังกล่าวเสร็จสิ้นแล้วคนทั้งหมดก็จะออกจากที่นี่โดยเร็วที่สุด  เพราะพวกเขาเกรงว่าจะมีโจรและกองทหารจากโหลวเฉิงที่ทราบข่าวเรื่องอาคารป่านี้เหมือนกันเลยมาปล้น

ถังเจิ้นพบว่ามีผู้พเนจรหายไปอีก 2 คน  ซึ่งน่าจะเจอกับเพราะอุบัติเหตุขณะค้นห้อง

หลังจากตรวจสอบร้านค้าทีละร้าน ๆ และแยกแยะสินค้าที่ผู้พเนจรซื้อขายกันแล้ว  เขาก็พบว่าผู้พเนจรไม่ได้สนใจทรัพย์สินเงินทองมากนัก  คือพวกเขาไม่ได้หยิบสิ่งของเหล่านั้นขึ้นมาเลยด้วยซ้ำ  ต่อให้เจอก็ไม่มีใครสนใจหรอก  เพราะแบงก์สำหรับโลกนี้ก็คือกระดาษเลอะหมึกเฉย ๆ เป็นแค่เศษขยะที่เอามาใช้ประโยชน์อะไรไม่ได้  ดังนั้นมันจึงไม่ได้อยู่ในสายตาเลย

มี 3 สิ่งที่แพงที่สุดและขายดีที่สุดในตลาดคือ  เสื้อผ้า  อาหาร  และอาวุธ!

เมื่อออกสำรวจอาคารป่าแล้วย่อมเป็นเรื่องธรรมดาที่เสื้อผ้าจะขาดรุ่งริ่ง  เพราะอาคารป่ามันใช่สถานที่ไว้เดินเล่นซะที่ไหน  ดังนั้นเสื้อผ้าจึงสำคัญ  แต่ราคาก็ถือว่ากลาง ๆ ไม่สูงไม่ต่ำ

ส่วนอาหาร  ดูจากพฤติกรรมการกินของคนเหล่านี้แล้วรู้เลยว่าอาหารนี่โคตรจะมีสถานะสูงส่ง   ส่วนใหญ่ของที่คนเหล่านี้หานั้นมักจะเป็นอาหารเป็นหลัก  แม้นอกตัวอาคารจะสามารถหาอาหารได้ก็ตาม  ทว่ามันก็โคตรจะกันดาร  ของที่เอามากินเป็นอาหารได้ก็ช่างน้อยนิดไม่อาจที่เติมกระเพาะของเหล่าผู้พเนจรแต่ละคนให้เต็มได้เลย  ดังนั้นราคาของมันย่อมสูง  อาหารจากอาคารป่าจึงมีราคาสูงในหมู่ผู้พเนจร

แต่สินค้าที่ขายดีและราคาสูงที่สุดย่อมเป็นอาวุธ!

เพราะโอกาสที่จะพบอาวุธเมื่อสำรวจอาคารป่านั้นต่ำมาก  แม้ว่าจะมีคนหาเจออยู่บ้างก็ตาม  ทว่าส่วนใหญ่แล้วก็ไม่พ้นมีดทำครัวกับท่อนเหล็ก  ดังนั้นอาวุธของผู้พเนจรส่วนใหญ่จึงมักจะเป็นของง่าย ๆ หยาบ ๆ และการสำรวจนั้นอันตรายถึงชีวิต  อาวุธจึงเป็นสิ่งสำคัญต่อชีวิตเป็นที่สุด  จึงไม่แปลกที่เมื่อมีอาวุธดี ๆ มาวางขายเหล่าผู้พเนจรก็จะทุ่มกำลังซื้อชนิดที่ว่าต่อให้หมดตัวก็ยอม!

ถังเจิ้นจึงถือว่าโชคดีมากที่สามารถหามีดดาบคุณภาพดี ๆ ได้เป็นจำนวนมากในคราวเดียว  นี่คงเป็นฝีมือไพ่นำโชคสองเท่า!

เมื่อได้ข้อสรุปแล้วถังเจิ้นจึงเดินไปยังพื้นที่โล่ง ๆ ข้าง ๆ เฉียนหลงแล้วเอาของทุกอย่างที่หาได้ยกเว้นของมีค่าทั้งหลายวางแบกะดิน  ซึ่งรวมถึงมีดดาบทั้งหลายเหล่านั้นด้วย

และทันทีที่มีดเหล่านี้เผยโฉมมันก็ดึงดูดสายตาคนผู้พเนจรทั้งหมดทันที  เกือบทุกคนต่างส่งสายตาละโมบใส่มีดดาบเหล่านี้  บางคนมัวแต่แอบอิจฉาความโชคดีของถังเจิ้นแต่บางคนล้ำกว่านั้นคือเดินไปถามราคาอย่างเร็ว

เฉียนหลงเองก็ส่งสายตารักใคร่ใส่มีดดาบกองนี้ด้วยเหมือนกัน  แต่ในไม่ช้าก็ได้สติและหันมองถังเจิ้นที่จู่ ๆ ก็ถูกถามราคาและรีบบอกราคาแทนไปเลยว่า “อันนี้ลูกปัดสมองเวลหนึ่งห้าสิบเม็ด  อันนี้แปดสิบ  อันนี้ร้อยนึง…!”

ถังเจิ้นยิ้มและพยักหน้าเห็นด้วยกับกับราคาที่เฉียนหลงว่า  โดยในใจก็ถึงกับอึ้งไปเลยเพราะไม่นึกว่าอาวุธพวกนี้จะราคาแพงยับขนาดนี้  ดูท่าคงต้องไปหาซื้อมีดดาบดี ๆ มาขายที่นี่ซักชุดนึงแล้วล่ะมั้ง!

แต่จริง ๆ แล้วคือราคาที่เฉียนหลงว่านั้นไม่ถือว่าแพงเลย  เพราะเมื่อได้ยินราคาปุ๊บเหล่าผู้พเนจรก็กรูกันเข้ามาพร้อมควักกระเป๋าแย่งซื้อทันที  ลูกปัดสมองมากมมายจึงหลั่งไหลเข้าสู่มือของถังเจิ้นอย่างกับเปิดน้ำก๊อกล้างมือ

ผู่พเนจรที่มีลูกปัดสมองมากพอรีบซื้อแล้วเอาไปเล่นเพื่อทำความคุ้นเคยทันที  ส่วนพวกที่ลูกปัดสมองไม่พอถังเจิ้นก็บอกว่าให้เอาทอง  เงิน  และแบงก์มาแลกเอาได้  ซึ่งมีหลายคนหัวเราะเยาะที่เขาทำแบบนั้น  แต่ก็ยังยินดีที่จะซื้อขายอยู่ดี

เฉียนหลงดูเหมือนจะงงงวยกับพฤติกรรมของถังเจิ้นแต่เขาไม่ได้ถามอะไรมาก

การซื้อขายครั้งนี้ถือว่าครึกครื้นมาก  มีดดาบทั้งหลายถูกซื้อถูกแลกไปจนหมดอย่างรวดเร็ว  เขาได้ลูกปัดสมองมาเพียบ  รวม ๆ แล้วอย่างน้อย ๆ ก็ 1,000 เม็ดเห็นจะได้

หลังจากจบเรื่องการซื้อขายแล้วเขาก็เรียกเฉียนหลงมาคุยส่วนตัว  และยื่นฉางเตาที่เขาแยกเอาไว้ก่อนหน้านี้แล้วให้ไป

ลักษณะของดาบมีความเรียวยาว  น่าจะเรียกดาบชนิดนี้ว่าเหมียวเตา  ดูจากความประณีตแล้วคงถูกตีขึ้นมาโดยการพับทบสลับกับตีไปเรื่อย ๆ และใช้ดินในการเผา  ทำให้ใบดาบอันคมกริบนี้มีความยืดหยุ่นอยู่พอสมควร

เฉียนหลงไม่รอช้ารีบหยิบฉางเตาเล่มนั้นมาด้วยดวงตาที่สดใส  เมื่อเชยชมมันอยู่พักหนึ่งแล้วเขาก็ยื่นถูงลูกปัดสมองให้ถังเจิ้น

“แค่นี้ไม่พอหรอก  แต่ว่านี่ทั้งเนื้อทั้งตัวฉันแล้วล่ะนะ”

เฉียนหลงรู้สึกผิดจริง ๆ

“ฉันไม่ได้อยากได้หรอก  นายไม่ต้องจ่าย”

ถังเจิ้นผลักถุงที่เฉียนหลงมอบให้กลับไป  เขาปฏิเสธที่จะรับลูกปัดสมองจากเฉียนหลงอย่างเด็ดขาด  แต่ใครมันจะไปคิดล่ะว่าเฉียนหลงเองก็ใช่จะรับมือง่าย ๆ หมอนี่ถึงกับโยนดาบคืนถังเจิ้นโดยบอกว่าถ้านายไม่เอาฉันก็ไม่เอาดาบนี่เหมือนกันซะอย่างนั้น

ถังเจิ้นจึงไม่มีทางเลือกนอกจากรับลูกปัดสมองมา

เมื่อข้อตกลงเสร็จสิ้นและชำระค่าธรรมเนียมให้กับผู้จัดการเดินทางแล้วผู้พเนจรส่วนใหญ่ก็รีบจากไปอย่างรวดเร็ว

มีบางทีอาจถูกสิ่งที่ถังเจิ้นหามาได้กระตุ้นความโลภขึ้นมาเลยเลือกที่จะอยู่ต่อและเข้าไปในอาคารป่าอีกรอบเผื่อว่าจะมีอะไรที่คลาดสายตาจากคนอื่น ๆ ซึ่งครั้งนี้คนเหล่านั้นจะสามารถเคลื่อนไหวได้ตามใจชอบแล้ว  สามารถเข้าสำรวจทุกซอกทุกมุมแล้วแต่ที่สบายใจ

ซึ่งก็แน่นอนว่าถังเจิ้นเองก็ไม่ยอมพลาดโอกาสดี ๆ แบบนี้  เขาเห็นแล้วว่าเฉียนหลงเป็นคนที่ไว้ใจได้  ดังนั้นรอบนี้เขาจึงจับคู่กับเฉียนหลงออกสำรวจส่วนที่ตัวเองไม่ได้ไปอย่างละเอียดทุกซอกทุกมุมโดยไม่ปล่อยให้ของมีค่าทั้งหลายหลุดมือเลยแม้แต่ชิ้นเดียว

เมื่อพวกเขาออกจากห้องสุดท้ายกระเป๋าของถังเจิ้นตอนนี้อัดแน่นไปด้วยเครื่องประดับ  แบงก์และวัตถุโบราณอีกนิด ๆ หน่อย ๆ

งวดนี้เรียกได้ว่าได้รวย!  แค่แบงก์อย่างเดียวเอามานับ ๆ รวมกันก็สี่ซ้าห้าแสนแล้ว  ของอื่น ๆ เมื่อลองเอามากะ ๆ ดูคงได้ไม่ต่ำกว่า 2 แสน

ถังเจิ้นอดถอนหายใจไม่ได้เลย  เพราะคราวนี้เขาได้กลายเป็นเศรษฐีในชั่วข้ามคืน!

หลังจากที่ยืนยันแล้วว่าไม่มีของมีประโยชน์ใด ๆ เหลือในอาคารป่าแล้วถังเจิ้นกับเฉียนหลงจึงออกจากที่นี่อย่างรวดเร็วและเข้าไปในแดนรกร้างที่เต็มไปด้วยกอหญ้าที่ขึ้นสูง

อาคารป่าไม่อาจใช้เป็นที่พักแรมได้ในตอนกลางคืน  เพราะว่าในตอนกลางคืนบริเวณแถวนี้มันจะกลายเป็นสรวงสวรรค์ของเหล่ามอนสเตอร์  คือพวกมันจะเข้ายึดที่นี่เพื่อทำรัง  อีกทั้งยังมีอะไรแปลก ๆ เกิดขึ้นที่นี่ด้วย  ดังนั้นผู้พเนจรที่ได้ใช้เวลาในยามค่ำคืนในอาคารป่าจึงมักจะไม่มีโอกาสได้อยู่ต่อจนได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นยามเช้า  คนที่รอดมาได้ก็น้อยแสนน้อย

ดังนั้นการอยู่ในอาคารป่าตอนกลางคืนจึงกลายเป็นสิ่งต้องห้ามสำหรับผู้พเนจร  แม้ว่าถังเจิ้นจะอยากรู้อยากเห็นมากขนาดไหนก็ตามแต่เขาก็ไม่กล้าอยู่

เฉียนหลงพอใจกับการเก็บเกี่ยวในครั้งนี้มาก ๆ ระหว่างทางก็พูดคุยกันมากขึ้นด้วย

จากข้อมูลที่เฉียนหลงว่ามานั้นคือมีผู้พเนจรจำนวนมากไม่มีโอกาสสำรวจอาคารป่า  สาเหตุคือหนึ่งโอกาสที่อาคารป่าจะปรากฏขึ้นมีน้อยมาก  สองเมื่อมีการค้นพบอาคารป่ากองกำลังติดอาวุธในบริเวณใกล้เคียงจะส่งเจ้าหน้าที่ติดอาวุธเข้ายึดครองสถานที่นั้นโดยเร็วที่สุดและห้ามผู้พเนจรเข้าใกล้โดยเด็ดขาด  มิฉะนั้นพวกเขาจะถูกฆ่าอย่างไร้ความปรานี

เฉียนหลงพเนจรอยู่ในที่ทุรกันดารมาเป็นเวลาหลายปีแล้ว  โดยในช่วงเวลานั้นเขาได้สำรวจอาคารป่าเพียงสามแห่งเท่านั้นเอง

เมื่อถึงเวลากล่าวคำอำลาเฉียนหลงถามถังเจิ้นว่าเขายินดีที่จะร่วมออกเดินทางสำรวจด้วยกันมั้ย  จะได้ช่วยดูแลสนับสนุนกันและกันได้

หมอนี่พูดออกมาตรง ๆ เลยว่าตัวเองคิดว่าถังเจิ้นเป็นคนดี  ให้ความรู้สึกไม่เหมือนผู้พเนจรโดยทั่วไป  การประพฤติตัวก็ดี  ถ้าไม่ใช่เพราะแบบนี้ล่ะก็คนที่ออกพเนจรอย่างโดดเดี่ยวมาตลอดหลายปีอย่างตัวเองคงไม่เปิดปากพูดมากกับเขาถึงขนาดนี้

เมื่อได้ยินดังนั้นหัวใจของถังเจิ้นก็รู้สึกสะเทือน  เพราะสำหรับเขาแล้วอีกฝ่ายคือคนดีมาก ๆ เช่นกัน  ทั้งตรงไปตรงมามีความยุติธรรม  ช่วงเวลาที่ถังเจิ้นยากลำบากที่สุดก็ได้หมอนี่ดูแลตลอด  และที่สำคัญคือเขาต้องการคนน่าเชื่อถือแบบนี้ในการสร้างโหลวเฉิง  เฉียนหลงถือว่าผ่านเกณฑ์ฉลุย

ถังเจิ้นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและได้ข้อสรุปว่าการมีงูเจ้าถิ่นคอยดูแลมันก็ดีเหมือนกัน  ดังนั้นจึงพยักหนาตอบรับคำเชิญชวนให้ออกสำรวจที่กันดารอันไร้สิ้นสุดนี้ด้วยกัน