บทที่ 495 - เจียงหนิงเลิกคิ้ว

บทที่ 495 - เจียงหนิงเลิกคิ้ว

☆☆☆☆☆

พอได้ยินแบบนั้น หลิวชูเซิงก็รู้ทันทีว่าสิ่งที่เลวร้ายที่สุดได้เกิดขึ้นแล้ว

หลิวเหยาเหยากลับคำพูด หักหลังเขาด้วยการแจ้งตำรวจ!

หลิวชูเซิงใจหายวาบ แต่ยังฝืนทำใจดีสู้เสือแสร้งทำเป็นนิ่ง "พวกคุณพูดเรื่องอะไร ผมจะไปทำเรื่องพรรค์นั้นได้ยังไง ผมไม่ยอมรับ!"

เขาเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี "แน่จริงก็เอาหลักฐานออกมาสิ ไม่อย่างนั้นถือว่าพวกคุณกำลังหมิ่นประมาทผม!"

เจียงหนิงเดินตามหลังกลุ่มตำรวจเข้ามา พอได้ยินคำพูดของหลิวชูเซิง แววตาก็ฉายแววสมเพช

ดูจากท่าทางยืนกรานปฏิเสธเสียงแข็งของหลิวชูเซิงตอนนี้แล้ว ใครไม่รู้คงนึกว่าเขาโดนใส่ร้ายจริงๆ

เจียงหนิงเดินแทรกตัวออกมา

ทันทีที่เห็นเจียงหนิง หลิวชูเซิงก็โกรธจนเลือดขึ้นหน้า

เขาจำเสื้อผ้าชุดเดิมได้แม่นยำ ยัยนี่แหละคือคนที่ทำร้ายเขาเมื่อกี้

เขาชี้หน้าเจียงหนิง แล้วตวาดใส่ตำรวจว่า "ทำไมพวกคุณไม่จับมัน! ทำไมมันถึงยังมายืนลอยหน้าลอยตาอยู่ที่นี่ได้!"

"พวกคุณเป็นตำรวจภาษาอะไร!"

"มันทำร้ายผมจนมีสภาพเป็นแบบนี้ พวกคุณตาบอดกันหรือไง!"

เสียงกรีดร้องแหลมปรี๊ดบาดแก้วหู จนตำรวจต้องขมวดคิ้วด้วยความรำคาญ

เสียงเอะอะโวยวายดังลั่นจนผู้ป่วยและญาติคนอื่นๆ ที่อยู่ตรงทางเดินพากันมายืนมุงดู

ห้องตรวจขนาดแค่ยี่สิบสามสิบตารางเมตรถูกล้อมจนแน่นขนัด หลายคนยกมือถือขึ้นมาถ่ายคลิปวิดีโอ

พอหลิวชูเซิงเห็นคนมุงเยอะ แววตาก็ไหววูบ ท่าทีกราดเกรี้ยวเมื่อกี้เปลี่ยนเป็นท่าทางท้อแท้สิ้นหวังทันที "ที่แท้แจ้งความไปก็ไร้ประโยชน์ คนทำร้ายร่างกายกลับไม่โดนจับ แต่กลับมาจับผมที่เป็นเหยื่อถูกซ้อมจนปางตายแทน"

"คุณพูดจาเลอะเทอะอะไร! นี่เป็นขั้นตอนการปฏิบัติงานตามปกติ!" หัวหน้าทีมตำรวจทำหน้าเคร่งขรึม

เจียงหนิงเปิดคลิปบางส่วนให้พวกเขาดูแล้ว ทุกคนรู้ดีว่าไอ้หมอนี่มันเป็นคนเลวในคราบผู้ดี

หลิวเหยาเหยาถูกตำรวจหญิงพาตัวไปแล้ว ส่วนหนึ่งเพื่อสอบถามรายละเอียดเรื่องที่หลิวชูเซิงทำกับเธอ อีกส่วนคือพาไปตรวจร่างกายอย่างละเอียดที่โรงพยาบาล

หลิวเหยาเหยายังเด็ก อายุแค่สิบห้าปีเอง

ตอนเกิดเรื่อง เธอไม่มีใครคอยให้คำแนะนำหรือช่วยเหลือเลย

ไม่รู้ว่าสิ่งที่หลิวชูเซิงทำลงไป จะทิ้งร่องรอยความบอบช้ำหรือผลกระทบอะไรไว้ในร่างกายของเธอบ้าง

แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องส่วนตัวของหลิวเหยาเหยา ไม่ควรเอามาพูดโต้เถียงกับหลิวชูเซิงต่อหน้าธารกำนัล

หัวหน้าทีมข่มอารมณ์โกรธ ตัดสินใจพาตัวหลิวชูเซิงกลับไปสอบสวนที่โรงพักก่อน

เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลรีบเข้ามากันจีนมุงให้ออกห่าง

ตำรวจเห็นจังหวะจึงหยิบกุญแจมือออกมาแล้วตรงเข้าไปหา

พอหลิวชูเซิงเห็นกุญแจมือสีเงินแวววาว จิตใจก็พังทลายลงทันที

เขาแหกปากร้องตะโกนว่าตัวเองบริสุทธิ์และขัดขืนไม่ยอมให้จับ

แต่ตำรวจไม่ยอมโอ๋เขาแน่ๆ ตำรวจสองนายเข้าประกบซ้ายขวา กดเขาให้ติดกับวีลแชร์จนขยับไม่ได้ เสียง กริ๊ก ดังขึ้นสองครั้ง กุญแจมือก็ล็อกเข้าที่ข้อมือของหลิวชูเซิงอย่างแน่นหนา

หลิวชูเซิงรู้สึกอัปยศอดสูที่สุด สายตาของเขาจับจ้องไปที่เจียงหนิงด้วยความอาฆาตแค้นและเกลียดชัง

เจียงหนิงสบตาเขา ไม่พูดอะไรสักคำ ไม่หลบสายตา แต่กลับเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งเบาๆ ส่งยิ้มมุมปากแบบที่ดูไม่ออกว่ายิ้มหรือเยาะเย้ย

การกระทำของเธอ สำหรับหลิวชูเซิงแล้ว มันคือการยั่วยุและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีกันชัดๆ!

เธอไม่ได้พูดอะไรเลยสักคำ แต่มันกลับเจ็บแสบยิ่งกว่าคำด่าทอใดๆ

หลิวชูเซิงชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็ระเบิดอารมณ์ออกมาจนกู่ไม่กลับ

เขาไม่เข้าใจจริงๆ และเอาแต่ตะโกนถามตำรวจซ้ำๆ "ทำไมพวกคุณไม่จับมัน! มันเป็นคนทำร้ายร่างกายนะ! พวกคุณตาบอดหรือไง!"

"ฉันจะฟ้องมัน! ได้ยินไหม!"

ตำรวจไม่ตอบโต้ รู้สึกแค่ว่าไอ้หมอนี่มันน่ารำคาญชะมัด

ตำรวจนายหนึ่งคว้าถุงผ้าสีดำออกมาคลุมหัวหลิวชูเซิง

และแล้วโลกก็กลับมาสงบสุขอีกครั้ง

[จบแล้ว]