บทที่ 485 - งานเลี้ยงรุ่น

บทที่ 485 - งานเลี้ยงรุ่น

☆☆☆☆☆

พอได้ยินแบบนั้น เจียงหนิงก็รู้ทันทีว่าตู้ฉูอวิ๋นต้องเคยเห็นคลิปของเธอกับชีซิงโจวในโลกออนไลน์แน่ๆ

ก่อนหน้านี้ที่ชาวเน็ตแซวกันในคอมเมนต์เธอไม่ได้ออกมาแก้ข่าว แต่พอมีคนมาเข้าใจผิดต่อหน้าแบบนี้ เจียงหนิงคิดว่าควรจะอธิบายให้ชัดเจนสักหน่อย "เรายังไม่ได้เป็นอะไรกันแบบนั้น... มา เดี๋ยวแนะนำให้รู้จัก นี่เพื่อนฉัน ชีซิงโจว"

"ส่วนนี่เพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยของฉัน ตู้ฉูอวิ๋น"

เจียงหนิงพูดไม่ทันจบ ตู้ฉูอวิ๋นก็ส่งสายตาวิ้งๆ ประมาณว่า 'ไม่ต้องพูดแล้ว ฉันเข้าใจดี' มาให้เจียงหนิงทันที

ช่วงดูใจกันสินะ

ใครบ้างจะไม่เคยผ่านช่วงเวลานี้

เจียงหนิงกับชีซิงโจวกำลังทานข้าว ตู้ฉูอวิ๋นก็เกรงใจไม่อยากรบกวนนาน แต่ก่อนไปเธอก็เอ่ยชวนอย่างกระตือรือร้น "เจียงหนิง อีกไม่กี่วันจะมีงานเลี้ยงรุ่นฉลองจบการศึกษาครบหนึ่งปีนะ เดี๋ยวฉันส่งโลเคชั่นให้ เธอต้องมาให้ได้นะ เมื่อวานซ่านเข่อยังบ่นว่าจะโทรหาเธออยู่เลย ไม่นึกว่าวันนี้เราจะมาเจอกันซะก่อน"

แน่นอนว่าเธอไม่ลืมชีซิงโจวที่นั่งอยู่ตรงข้าม เลยพูดทิ้งท้ายอย่างมีเลศนัยว่า "พาเพื่อนเธอมาด้วยก็ได้นะ~"

"วันไหนเหรอ" เจียงหนิงนึกถึงสัญญาที่เพิ่งเซ็นกับเสิ่นจ๋าเมื่อไม่กี่วันก่อน "ช่วงนี้ฉันอาจจะต้องออกจากเมืองหลวงสักพัก"

"วันจันทร์หน้าน่ะ เธอน่าจะยังอยู่เมืองหลวงใช่มั้ย" ตู้ฉูอวิ๋นบอก "สถานที่จัดงานยังไม่คอนเฟิร์ม เดี๋ยวได้เรื่องแล้วฉันจะแจ้งไปนะ"

เจียงหนิงพยักหน้า "ได้สิ"

ตั้งแต่เล็กจนโต เจียงหนิงมีความสัมพันธ์กับคนรอบข้างค่อนข้างจืดจาง ช่วงมหาวิทยาลัยสี่ปี นอกจากเรียนแล้วเธอก็เอาแต่ทำงานพาร์ทไทม์ เป็นชนกลุ่มน้อยที่อยู่ขอบสังคม ไม่ค่อยได้สุงสิงกับเพื่อนในห้องเท่าไหร่

ยิ่งมาโดนข่าวฉาวในเน็ตโจมตีอีก เพื่อนในห้องแม้จะไม่ได้พูดอะไรต่อหน้า แต่ก็พากันตีตัวออกห่างโดยไม่รู้ตัว

โดยเฉพาะช่วงสองเดือนสุดท้ายก่อนจบการศึกษา เจียงหนิงแทบจะถูกตัดขาดจากกลุ่มเพื่อนโดยสิ้นเชิง

เรียนด้วยกันมาสี่ปี สุดท้ายกลายเป็นคนแปลกหน้า

ท่าทีที่ตู้ฉูอวิ๋นแสดงออกในวันนี้ กลับดูสนิทสนมและกระตือรือร้นที่สุดเท่าที่เคยเจอมา

ตู้ฉูอวิ๋นดูเหมือนจะนึกถึงเรื่องในอดีตขึ้นมาได้เหมือนกัน ก่อนไปสีหน้าเธอดูซับซ้อนแปลกๆ เหมือนมีอะไรอยากจะพูดแต่ก็ไม่พูด สุดท้ายก็รีบขอตัวกลับไป

พอตู้ฉูอวิ๋นไปแล้ว เจียงหนิงก็ก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ผิดกับชีซิงโจวที่ดูซึมกะทือไปถนัดตา เหมือนเจ้ามะระลูกน้อยที่แช่อยู่ในน้ำขมปี๋ แต่ไม่กล้าปริปากบ่น

ในเวลาเดียวกัน ที่ห้องพักผู้ป่วยโรงพยาบาลกลางเมืองหลวง

...เพล้ง!

ถาดอาหารร้อนๆ ถูกปัดคว่ำกระจายเกลื่อนพื้นห้องที่สะอาดสะอ้าน

น้ำซุปร้อนจัดในถ้วยเก็บความร้อนหกกระฉอกออกมา ราดรดใส่เตียงคนไข้และตัวฮั่วเมี่ยวที่กำลังนั่งทานอาหารอยู่บนเตียงเต็มๆ

"กรี๊ด!"

ฮั่วเมี่ยวกรีดร้องลั่น รีบสะบัดผ้าห่มออกแล้วดึงคอเสื้อตัวเองออกเพื่อกันไม่ให้ผิวหนังโดนลวก

ฮั่วข่ายผิงกับฮั่วข่ายอันที่นั่งทานข้าวอยู่อีกด้านรีบพุ่งเข้ามาทันที "แม่! แม่ทำอะไรเนี่ย?!"

"ฉันทำอะไร?! พวกแกสองคนประสาทกลับไปแล้วรึไง! พ่อกับพี่รองของพวกแกโดนขังอยู่ในคุก เป็นตายร้ายดียังไงก็ไม่รู้ แต่พวกแกยังมีอารมณ์มานั่งกินข้าวกันอยู่อีกเหรอ?!" แถมยังอุตส่าห์หอบหิ้วอาหารดีๆ มานั่งกินกับฮั่วเมี่ยวถึงในห้องพักฟื้น!

ความใส่ใจที่พวกมันมีให้ฮั่วเมี่ยว ขนาดเธอที่เป็นแม่แท้ๆ ยังไม่เคยได้รับเลย!

คุณนายฮั่วโกรธจนตัวสั่น

หลายวันมานี้ คุณนายฮั่วผิดหวังและเกรี้ยวกราดใส่พี่น้องคู่นี้ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่สองพี่น้องนี่ก็เหมือนโดนของ ไม่ว่าเธอจะชี้หน้าด่ายังไง สองคนนี้ก็ยังเข้าข้างฮั่วเมี่ยวแบบไม่ลืมหูลืมตา เหมือนโดนยาเสน่ห์เข้าไปยังไงยังงั้น

[จบแล้ว]