บทที่ 475 - ชีซิงโจว: อ๊บอ๊บ

บทที่ 475 - ชีซิงโจว: อ๊บอ๊บ

☆☆☆☆☆

สิ้นเสียงระบบ นอกจากเจียงหนิงแล้ว คนอื่นในที่นั้นไม่มีใครรู้เลยว่าการโดดตึกของหลิวเหยาเหยาจะสาวไส้เรื่องราวอะไรออกมาได้บ้าง

ชีซิงโจวเอาแต่จ้องแขนซ้ายของเจียงหนิง สีหน้าที่ดูสงบนิ่งแฝงความกังวลไว้ลึกๆ

เก๋อเฮ่าลี่ที่หมดสติถูกหามขึ้นเปล เนื่องจากนี่คือชั้นห้า เพื่อความปลอดภัย นักดับเพลิงหนุ่มแรงดีหลายคนเลยอาสาช่วยหามเปลลงไป

ตอนที่หมอคนเดียวในทีมกำลังจะเดินลงบันได ชีซิงโจวก็พุ่งเข้าไปขวางทางไว้ทันที

หมอชะงักฝีเท้า "หืม?"

ชีซิงโจวไม่ได้มองเขา แต่หันไปมองเจียงหนิง

เจียงหนิงพอจะเดาเจตนาของชีซิงโจวออก เธอขยับเข้าไปหา สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "คุณหมอคะ ฉันอาจจะต้องรบกวนให้คุณช่วยหน่อย"

เฉินหมิงหลี่สามารถออกหน่วยกับรถพยาบาลได้ แสดงว่าฝีมือไม่ธรรมดา ในขอบเขตความชำนาญของเขา เฉินหมิงหลี่มองปราดเดียวก็รู้ปัญหา "ไหล่คุณหลุดนี่นา!"

คำพูดของเขา เรียกความสนใจจากนักดับเพลิงคนอื่นๆ ทันที

แขนหลุด?

ทุกคนมองไปที่แขนซ้ายของเจียงหนิง แล้วก็พบว่าแขนซ้ายของเธอห้อยตกลงมาอย่างไม่มีแรง ชัดเจนว่าแขนทั้งข้างใช้การไม่ได้

วังเหยียนตอบสนองไวที่สุด "น่าจะเป็นตอนที่คว้าตัวหลิวเหยาเหยาเมื่อกี้!"

เจียงหนิงนี่อดทนเก่งชะมัด!

แขนหลุดทั้งข้าง ความเจ็บปวดมันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เลยนะ

แต่เมื่อกี้เธอกลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยืนคุยกับทุกคน แถมยังทำเนียนปลอบใจหลิวเหยาเหยาหน้าตาเฉย

อย่าว่าแต่หลิวเหยาเหยาเลย แม้แต่พวกเขาก็ยังดูไม่ออก!

ตอนที่หลิวเหยาเหยาจะโดด เฉินหมิงหลี่กับพยาบาลคนอื่นรออยู่ข้างล่างข้างรถพยาบาล เตรียมพร้อมช่วยชีวิต ย่อมเห็นฉากระทึกขวัญเมื่อกี้เต็มสองตา

สายตาเขาจับจ้องไปที่เจียงหนิงกับชีซิงโจว จำได้ทันทีว่าสองคนนี้คือ "มนุษย์กิ้งก่า" ที่ปีนตึกขึ้นไปช่วยคนด้วยมือเปล่าเมื่อกี้

สายตาของเฉินหมิงหลี่เปลี่ยนไปทันที เต็มไปด้วยความเลื่อมใส "โชคดีที่เพิ่งหลุด เดี๋ยวผมดูให้นะว่าดันกลับเข้าไปได้มั้ย"

เจียงหนิงพยักหน้า "ค่ะ ขอบคุณนะคะ"

เฉินหมิงหลี่ขยับเข้าไปหาเจียงหนิง ยกมือขึ้นคลำรอบๆ ไหล่เจียงหนิง เจียงหนิงสีหน้าเรียบเฉย ปล่อยให้เฉินหมิงหลี่จับตามสบาย

แขนหลุดถือเป็นการบาดเจ็บที่เจ็บปวดทรมานมาก ยิ่งโดนคนมาจับ มากดโดนเส้นเอ็นที่บาดเจ็บ ความเจ็บปวดยิ่งไม่ต้องพูดถึง แต่เจียงหนิงกลับแค่ขมวดคิ้วนิดหน่อย ไม่มีอาการอื่นแสดงออกมาเลย

กลับเป็นชีซิงโจวที่ยืนอยู่ข้างๆ ที่จ้องการกระทำของเฉินหมิงหลี่ตาไม่กะพริบ ริมฝีปากเม้มแน่น ใครดูก็รู้ว่าตอนนี้เขากำลังเครียดสุดๆ

มองเผินๆ นึกว่าเขาเป็นคนไหล่หลุดซะเอง

เฉินหมิงหลี่ค่อยๆ คลำหากระดูก พอเห็นสีหน้าชีซิงโจวก็รู้สึกขำ เลยถามเจียงหนิงว่า "เขาดูเป็นห่วงคุณมากเลยนะ แฟนกันเหรอครับ?"

"อื้มๆ" เจียงหนิงพอจะเดาออกว่าเฉินหมิงหลี่จงใจเบี่ยงเบนความสนใจเธอ เลยพยักหน้าเออออไป

ถึงจะเพิ่งรู้จักกันได้แค่สองเดือนกว่า แต่ในใจเจียงหนิง เรื่องราวที่เธอกับชีซิงโจวผ่านด้วยกันมาช่วงนี้ มันก็ไม่ธรรมดาจริงๆ นั่นแหละ

เฉินหมิงหลี่ถามต่อเหมือนพวกชอบเผือก "แฟนหนุ่ม?"

เจียงหนิงอึ้งไปนิดหนึ่ง อดหันไปมองชีซิงโจวไม่ได้

ชีซิงโจวก็ได้ยินคำถามของเฉินหมิงหลี่เหมือนกัน ดวงตาเป็นประกายวิบวับมองเจียงหนิง เหมือนกำลังรอคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ

ทั้งสองสบตากัน จังหวะที่เจียงหนิงกำลังจะอ้าปากตอบ เฉินหมิงหลี่ก็ออกแรงที่มือทันที ความเจ็บปวดแล่นพล่านมาจากจุดที่บาดเจ็บ

...กร๊อบ

"เรียบร้อย" เฉินหมิงหลี่ยิ้มตาหยีแล้วปล่อยมือ

เจียงหนิง "..."

ชีซิงโจว "..."

เจียงหนิงลองขยับแขนดู พบว่าแขนที่เคยหลุด นอกจากจะปวดตุบๆ นิดหน่อยแล้ว ก็กลับมาใช้งานได้คล่องแคล่วเหมือนเดิม ส่วนอาการปวดตุบๆ ก็เป็นผลตกค้างจากการหลุด พักฟื้นสักพักเดี๋ยวก็หาย

เธอขอบคุณเฉินหมิงหลี่ แต่เฉินหมิงหลี่โบกมือ บอกว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

กะว่าป่านนี้เก๋อเฮ่าลี่คงถูกหามลงไปถึงข้างล่างแล้ว เฉินหมิงหลี่ยังมีงานต้องทำต่อ

"งั้นหมอไปก่อนนะ" เฉินหมิงหลี่พูดจบ ก็หันหลังเดินลงบันไดไปอย่างรวดเร็ว

ชีซิงโจวผู้ใสซื่อเพิ่งเคยเห็นฉากหมอกระดูกรักษาคนไข้สดๆ ร้อนๆ เป็นครั้งแรก และเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นเทคนิคการเบี่ยงเบนความสนใจคนไข้ของหมอ

เขารู้สึกทะแม่งๆ เหมือนโดนหลอก แต่ก็บอกไม่ถูกว่าอีกฝ่ายหลอกอะไรเขา

แถมอีกฝ่ายยังรักษาเจียงหนิงจนหายแล้วด้วย

ชีซิงโจวทำแก้มป่อง มองตามหลังเฉินหมิงหลี่ไป สายตาดูขุ่นเคือง เหมือนเจ้ากบน้อยขี้งอน

นักดับเพลิงเห็นแขนเจียงหนิงหายดีแล้ว ก็ดีใจแทน "งั้นพวกเราขอตัวลงไปก่อนนะครับ"

เพื่อนร่วมงานที่ช่วยหามเปลลงไปก่อนหน้านี้น่าจะรออยู่ข้างล่างแล้ว

"ค่ะ" เจียงหนิงพยักหน้า

เจียงหนิงรู้ว่าข้างล่างตึกมีชาวบ้านมุงดูอยู่เยอะมาก เธอเลยไม่ได้ลงไปพร้อมกับนักดับเพลิงกลุ่มนี้ แต่จงใจยืนรออยู่ตรงบันไดสักพัก รอจนนักดับเพลิงและรถพยาบาลออกไปกันหมดแล้ว ถึงค่อยเดินออกมาพร้อมกับชีซิงโจว

ชีซิงโจวสวมหมวกแก๊ปสีดำที่เจียงหนิงหยิบออกมาจากกระเป๋าสะพาย เพราะเจียงหนิงรู้สึกว่าหน้าตาของเขาดึงดูดสายตาผู้คนเกินไป

ชีซิงโจวชอบหมวกใบนี้มาก ยกมือขึ้นกดปีกหมวกเบาๆ แล้วเดินตามหลังเจียงหนิงอย่างร่าเริง

ต่อให้มีไทยมุงที่ยังไม่แยกย้ายเห็นแผ่นหลังของเจียงหนิงกับชีซิงโจวเดินออกไป ก็คงคิดว่าเป็นคนในตึกนี้เดินออกมา

จนกระทั่งเจียงหนิงกับชีซิงโจวเดินไปไกลแล้ว ไทยมุงผู้ความรู้สึกช้าถึงเพิ่งจะเอะใจถามขึ้นมาว่า "เอ๊ะ? แปลกจัง พลเมืองดีสองคนที่ปีนตึกมือเปล่าเมื่อกี้ล่ะ ทำไมไม่เห็นเลย?"

"นั่นไม่ใช่พลเมืองดีแล้ว นั่นมันสไปเดอร์แมนกลับชาติมาเกิดชัดๆ!" มีคนดูคลิปที่ตัวเองเพิ่งถ่ายไว้แล้วพูดขึ้น

ปีนกำแพงด้วยมือเปล่า ถามหน่อยเถอะ นอกจากสไปเดอร์แมนแล้ว ใครจะเก่งขนาดนี้!

"ไม่ได้การละ ฉันต้องโพสต์ให้คนอื่นดู ว่านี่มันเรื่องจริง"

คนคนนั้นพูดจบ ก็รีบอัปโหลดคลิปที่เพิ่งถ่ายลงติ๊กต็อกทันที

เมื่อกี้คนมุงดูเยอะมาก ไม่ใช่แค่เขาที่ถ่ายคลิปไว้ ยังมีอีกหลายคนที่ถ่ายติดฉากระทึกขวัญบนดาดฟ้าเมื่อครู่

ไม่นาน คลิปเหล่านี้ก็ไม่ได้แพร่ระบาดแค่ในติ๊กต็อก แต่ในหน้าฟีดและกลุ่มไลน์ก็มีคลิปที่เกี่ยวข้องโผล่มาให้เห็นเพียบ

เรื่องเด็กสาววัย 15 ปีจะกระโดดตึก ขึ้นเทรนด์ค้นหายอดฮิตในท้องถิ่นอย่างรวดเร็ว

เจียงหนิงกลับมาขึ้นรถ ลองขยับแขนซ้ายดู ชีซิงโจวที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับรีบหันขวับมามองทันที สายตาดูเศร้าสร้อย

ถึงตอนนี้เขาจะขับรถเป็นแล้ว แต่ยังสอบไม่เสร็จ ตราบใดที่ยังไม่ได้ใบขับขี่ เขาก็ขับรถไม่ได้

"ไม่เป็นไร ไม่เจ็บแล้ว" เจียงหนิงยิ้ม

พอพูดออกไป เธอก็รู้สึกแปลกใจตัวเองเหมือนกัน

ทั้งที่ชีซิงโจวไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่เธอกลับ... รับรู้ความหมายของเขาได้เองดื้อๆ แถมการสื่อสารไร้อุปสรรคแบบนี้ก็ไม่ได้เกิดขึ้นแค่ครั้งสองครั้งแล้วด้วย มันทำให้เธอรู้สึกว่าทั้งสองคนใจตรงกันพิลึก

เจียงหนิงมองชีซิงโจวที่ทำหน้าตาใสซื่อด้วยสายตาระแวงนิดๆ เจ้านี่ คงไม่ได้แกล้งทำหรอกนะ

[จบแล้ว]