บทที่ 450 - ฮั่วเมี่ยวฟื้นแล้ว

บทที่ 450 - ฮั่วเมี่ยวฟื้นแล้ว

☆☆☆☆☆

หลังจากวางสายด้วยความพึงพอใจ คุณนายฮั่วก็ตวัดสายตาไปมองฮั่วเมี่ยว อารมณ์ที่เคยปลอดโปร่งเปลี่ยนเป็นมึดครึ้มดุจพายุฝนทันที แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจขยะแขยง

ลึกๆ แล้วเธอไม่คิดว่าการกระทำวู่วามของตัวเองในวันนี้เป็นเรื่องผิด ถ้าไม่ใช่เพราะฮั่วเมี่ยวหน้าด้านไปทำเรื่องบัดสีกับฮั่วซง เธอจะลงไม้ลงมือตบตีคนกลางที่สาธารณะได้ยังไง

"ฉันหิวน้ำ ไปเอาน้ำมาให้แก้วหนึ่งซิ" คุณนายฮั่วสั่งเสียงห้วน

ฮั่วข่ายอันไม่ทันเอะใจ รีบไปรินน้ำมาให้ทันที

คุณนายฮั่วมองแก้วน้ำกระดาษด้วยสายตารังเกียจ แม้จะรู้สึกว่าน้ำน้อยไปหน่อย แต่ก็รับมา แล้วสาดโครมใส่หน้าฮั่วเมี่ยวเต็มแรง

"แม่!"

"แม่ทำอะไรเนี่ย!"

ฮั่วข่ายผิงกับฮั่วข่ายอันสะดุ้งโหยง

โดยเฉพาะฮั่วข่ายอันที่เพิ่งรินน้ำให้ ถ้ารู้ว่าแม่จะเอามาราดหน้าฮั่วเมี่ยว ให้ตายเขาก็ไม่มีทางรินให้เด็ดขาด

"ทำอะไรน่ะเหรอ?" คุณนายฮั่วไม่สนใจลูกทรพีสองตัวนี้ แต่ก็จำต้องเรียกใช้งาน "ปลุกมันขึ้นมา ไล่มันออกไปจากห้องนี้ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป มันไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลฮั่วอีก!"

อย่าคิดว่าเธอจะปล่อยนังสารเลวนี่ไปง่ายๆ

ตอนนี้เธอแค่ร่างกายไม่พร้อม รอให้หายดีเมื่อไหร่ ค่อยหาคนมาจัดการนังฮั่วเมี่ยวทีหลังก็ยังไม่สาย

ตอนนี้คุณนายฮั่วเกลียดฮั่วเมี่ยวเข้าไส้

แค่เห็นหน้าฮั่วเมี่ยว เธอก็อดนึกถึงภาพถ่ายลามกพวกนั้นไม่ได้

ถามหน่อยเถอะ ผู้หญิงคนไหนจะทนไหว?

ยิ่งคนหยิ่งในศักดิ์ศรีอย่างคุณนายฮั่วด้วยแล้ว

คุณนายฮั่วนึกเสียใจภายหลัง ถ้ารู้แต่แรกว่าฮั่วเมี่ยวเป็นนางจิ้งจอกร่านสวาท ตอนที่รู้ว่าไม่ใช่ลูกแท้ๆ เธอน่าจะเฉดหัวมันออกไปให้พ้นๆ ไม่น่าเห็นแก่ผลประโยชน์จากการแต่งงานกับมู่หมิงเซวียน จนเก็บมันไว้เชิดชูเป็นแก้วตาดวงใจ แล้วหมางเมินเจียงหนิงเลย

ไม่อย่างนั้นคงไม่เกิดเรื่องอัปยศอดสู เอาตาปลามาแลกมุกดาหารแบบนี้!

แต่ตอนนี้ พูดไปก็สายเกินแก้

"แม่ครับ ทำไมแม่ต้องจ้องเล่นงานฮั่วเมี่ยวขนาดนี้ด้วย" ฮั่วข่ายอันเอาตัวเข้าขวางเตียงคนไข้

"นั่นสิครับ" ฮั่วข่ายผิงลุกขึ้นมาช่วยเสริม คิ้วขมวดมุ่น "หมอบอกว่าฮั่วเมี่ยวท้อง วันนี้โดนแม่เล่นงานจนเกือบแท้ง กว่าจะยื้อไว้ได้ก็แย่ ถ้าแม่ยังอาละวาดอีก เกิดพี่เขาแท้งขึ้นมาจะทำยังไง?"

"ทะ... ท้อง???"

ในท้องฮั่วเมี่ยวมีมารหัวขนของฮั่วซงงั้นเหรอ?!

คุณนายฮั่วตกใจจนแทบกัดลิ้นตัวเอง ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเลยสักนิด

เธอหันขวับไปมองฮั่วเมี่ยวโดยสัญชาตญาณ แต่ฮั่วข่ายผิงกับฮั่วข่ายอันนึกว่าแม่จะเข้าไปทำร้ายฮั่วเมี่ยวอีก เลยรีบมายืนบังระหว่างเตียง กั้นสายตาคุณนายฮั่วไว้

เห็นท่าทางปกป้องของลูกชาย คุณนายฮั่วก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป คว้ากระเป๋าถือข้างตัวขว้างใส่สองคนนั้นเต็มแรง "พวกแกเป็นบ้าอะไรกันฮะ! ในท้องมันมีลูกชู้ของฮั่วซงอยู่นะ! ใครสั่งให้เก็บเด็กไว้! หมออยู่ไหน! ไปตามหมอมาเดี๋ยวนี้! ฉันจะให้หมอเอาเด็กออก!"

การที่ฮั่วเมี่ยวท้อง สำหรับคุณนายฮั่วแล้ว มันคือการหยามเกียรติกันอย่างที่สุด!

"แม่ครับ เลิกบ้าสักทีเถอะ" ฮั่วข่ายผิงกับฮั่วข่ายอันเริ่มรำคาญ แต่ก็ยังไม่ยอมหลีกทาง

แต่ทว่า ท่ามกลางเสียงด่าทอของคุณนายฮั่ว ฮั่วเมี่ยวก็ลืมตาตื่นขึ้นมา

"แม่คะ" ฮั่วเมี่ยวเรียกเบาๆ

พอได้ยินเสียงเธอ สองพี่น้องฝาแฝดก็หันกลับไปมองพร้อมกัน คุณนายฮั่วเองก็หุบปากฉับ

ยังไงซะ ตอนนี้ฮั่วเมี่ยวก็ได้เลื่อนขั้นมาเป็นเมียน้อยของผัวเธอแล้ว

ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับฮั่วเมี่ยว ไม่ใช่แม่ลูกกันอีกต่อไป

เชื่อเถอะว่าไม่มีเมียหลวงคนไหนอยากให้เมียน้อยเห็นสภาพตัวเองตอนสติแตกเป็นหมาบ้าหรอก ต่อให้เป็นคุณนายฮั่วก็เถอะ

"หุบปาก! อย่ามาเรียกฉัน นังแพศยา!" คุณนายฮั่วโกรธจัด ฝืนสังขารลุกขึ้นนั่งบนเตียง

เทียบกันแล้ว สีหน้าของฮั่วเมี่ยวดูสงบนิ่งกว่ามาก

จริงๆ ฮั่วเมี่ยวตื่นนานแล้ว ตื่นหลังจากคุณนายฮั่วแค่สองนาที

เหมือนกับคุณนายฮั่ว ตอนแรกที่ตื่นมา ฮั่วเมี่ยวก็มึนงง จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองอยู่ที่ไหน

จนกระทั่งภาพเหตุการณ์เมื่อบ่ายฉายซ้ำในหัวทีละฉากๆ เหมือนฝันร้าย แต่สถานการณ์ที่เธอต้องเผชิญตอนนี้ มันน่ากลัวยิ่งกว่าฝันร้ายเสียอีก

ฮั่วเมี่ยวฉลาดขึ้นมาทันควัน แกล้งหลับต่อ นอนฟังบทสนทนาของคนบ้านฮั่วทั้งสามคนจนครบถ้วนกระบวนความ แม้แต่เรื่องที่คุณนายฮั่วโทรคุยกับฮั่วซงเมื่อกี้ เธอก็ได้ยินหมด

เดิมทีฮั่วเมี่ยวไม่อยากให้คนบ้านฮั่วรู้ว่าเธอตื่นแล้ว แต่ใครจะไปคิดว่าคุณนายฮั่วจะจงเกลียดจงชังเธอขนาดนี้ ไม่เพียงสาดน้ำใส่หน้า ยังตะโกนด่าลั่นห้อง จนเธอแกล้งหลับต่อไม่ไหว

ฮั่วเมี่ยวขยับตัว ลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง

มือขวาวางทาบลงบนหน้าท้องแบนราบโดยไม่รู้ตัว สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตกใจระคนสงสัย

เธอ... เธอท้องจริงๆ เหรอเนี่ย

เรื่องนี้แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่รู้มาก่อน

ช่วงนี้เธอมีอะไรกับแค่ฮั่วซงคนเดียว เด็กในท้องจะเป็นลูกใคร ก็คงไม่ต้องเดาให้ยาก

"ฉันหิวน้ำจัง น้องสี่ รินน้ำให้หน่อยสิ" ฮั่วเมี่ยวทำเมินรังสีอำมหิตของคุณนายฮั่ว ทั้งที่เพิ่งท้องได้สามสัปดาห์ แต่ทำตัวเหมือนคนท้องแก่ใกล้คลอด สั่งฮั่วข่ายผิงหน้าตาเฉย "ขอเป็นน้ำอุ่นนะ"

การถูกเมินใส่ดื้อๆ สำหรับคุณนายฮั่วแล้ว มันน่าเจ็บใจยิ่งกว่ายืนด่ากันหน้าต่อหน้าซะอีก!

เธอตวาดลั่น "ห้ามรินให้มันนะ!"

แต่ฮั่วข่ายผิงเห็นคำสั่งแม่เป็นลมเป่าหู เขาทำตัวเป็นสมุนผู้ซื่อสัตย์ของฮั่วเมี่ยว รีบไปรินน้ำอุ่นมาประเคนถึงมือ

ฮั่วเมี่ยวปรายตามองฮั่วข่ายผิงกับฮั่วข่ายอันที่ยังปกป้องเธออย่างเหนียวแน่นไม่ว่าแม่จะด่ายังไง แววตามีเลศนัยบางอย่าง

เธอนั่งจิบน้ำอุ่นบนเตียง รู้สึกว่าร่างกายที่เคยไม่สบายตัวเริ่มดีขึ้น

ฮั่วเมี่ยวถึงค่อยๆ หันไปส่งสายตายั่วยวนกวนประสาทให้คุณนายฮั่ว แล้วดัดเสียงอ่อนเสียงหวานสุดฤทธิ์ "แม่คะ หนูขอโทษค่ะ หนูก็ไม่คิดว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนี้..."

"พี่ครับ ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!" ฮั่วข่ายอันทนเก็บความสงสัยไม่ไหว ขัดจังหวะฮั่วเมี่ยว ถามด้วยความร้อนใจ "พี่กับพ่อ... เป็นไปได้ยังไง?!"

"คือ... พ่อข่มขืนฉันน่ะ" ฮั่วเมี่ยวก้มหน้า "หลังจากฉันกลับมาจากรายการ 'เอาชีวิตรอด 30 วัน' ตอนนั้นทุกคนรังเกียจฉัน แม่ยังบอกว่าจะไล่ฉันออกจากบ้าน แล้วคืนนั้น พ่อก็เรียกฉันไปที่ห้องทำงาน..."

เธอยังพูดไม่ทันจบ กระเป๋าใบหนึ่งก็ลอยมาฟาดกลางกบาล

คุณนายฮั่วเดือดดาล "ตอแหล!"

"ต่อให้ฮั่วซงมันจะหน้ามืดตามัวแค่ไหน มันก็ไม่หน้ามืดถึงขั้นข่มขืนแกหรอก!"

คุณนายฮั่วมือสั่น เธอไม่เชื่อคำพูดของฮั่วเมี่ยวแม้แต่คำเดียว!

ฮั่วเมี่ยวโดนกระเป๋าฟาดจนหัวปูด ความอ่อนโยนจอมปลอมเมื่อครู่หายวับไปกับตา เธอแค่นหัวเราะเยาะ "ตัวเองแก่จนหนังเหี่ยวคุมผัวไม่อยู่เอง แล้วจะมาโทษฉันเหรอ? เขาเป็นผู้ชายอกสามศอก ถ้าเขาไม่ยอม ฉันจะไปบังคับเขาได้ยังไง!"

ยังไงซะเธอก็เป็นเหยื่อ!

[จบแล้ว]