บทที่ 440 - หุบปากแล้วหยุดแหกปากเดี๋ยวนี้
บทที่ 440 - หุบปากแล้วหยุดแหกปากเดี๋ยวนี้
บทที่ 440 - หุบปากแล้วหยุดแหกปากเดี๋ยวนี้
☆☆☆☆☆
คุณนายฮั่วด่ากราดไปพลาง จิกผมฮั่วเมี่ยวไปพลาง ใส่แรงไม่ยั้งกะเอาให้ตายคาตีน!
หลังจากได้รับข้อความปริศนาในมือถือ คุณนายฮั่วกับลูกชายฝาแฝดก็จ้องข้อความนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนมั่นใจว่าคนในภาพคือฮั่วซงกับฮั่วเมี่ยวแน่นอน
ตอนแรกฮั่วข่ายผิงกับฮั่วข่ายอันยังไม่ค่อยอยากจะเชื่อ คิดว่าอาจจะมีคนมือบอนตัดต่อภาพมาใส่ร้ายเพื่อยุแยงให้ครอบครัวแตกแยก
แต่คนหนึ่งคือผัวที่นอนเตียงเดียวกันมาหลายสิบปี อีกคนคือลูกสาวที่เลี้ยงดูฟูมฟักมากับมือ คนสองคนนี้มีขนกี่เส้น เส้นไหนสั้นเส้นไหนยาว เธอรู้หมดไส้หมดพุง!
รูปนั่นไม่ใช่ภาพตัดต่อ แต่มันคือของจริง!
คุณนายฮั่วโกรธจนตัวสั่น เธอรีบโทรหาฮั่วเมี่ยวกับฮั่วซงทันที แต่ไม่รู้ว่าสองคนนั้นมัวทำบ้าอะไรอยู่ ไม่มีใครรับสายเธอสักคน
ฮั่วข่ายอันกับฮั่วข่ายผิงพยายามจะกล่อมให้แม่ใจเย็น แต่คุณนายฮั่วก็สวนกลับทันควัน "มิน่าล่ะช่วงก่อนพ่อแกถึงชอบไปนอนห้องหนังสือ พอนังแพศยาฮั่วเมี่ยวติดคุกถึงค่อยกลับมานอนที่ห้อง! มิน่าล่ะช่วงนี้ถึงขยันเรียกฮั่วเมี่ยวให้เอาเอกสารไปส่งที่บริษัทบ่อยๆ วันนี้แม่จะตบมันให้ตายคามือเลยคอยดู!"
พอได้ยินแบบนั้น สองพี่น้องก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อหลายวันก่อน พวกเขาออกไปเล่นเกมกลับมาดึกดื่น แล้วบังเอิญเจอฮั่วเมี่ยวเดินออกมาจากห้องหนังสือของพ่อในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย
ตอนนั้นพวกเขายังทักทายฮั่วเมี่ยวแบบซื่อบื้อ แล้วก็เชื่อสนิทใจตอนฮั่วเมี่ยวบอกว่าพ่อเรียกให้เอาน้ำเข้าไปให้
พอย้อนกลับไปคิดตอนนี้ สีหน้าฮั่วเมี่ยวตอนนั้นดูมีพิรุธและร้อนตัวสุดๆ!
คุณนายฮั่วกลืนความแค้นนี้ไม่ลง พอโทรไม่ติด ก็นึกถึงงานแถลงข่าวที่ชั้นล่างขึ้นมาได้
เรื่องใหญ่ขนาดฮั่วลี่จะโอนหุ้น ฮั่วซงไม่มีทางที่จะไม่โผล่หัวมา!
ทั้งสามคนเลยบุกมาที่งานแถลงข่าว
พอเปิดประตูเข้ามา ก็มาจ๊ะเอ๋กับฮั่วเมี่ยวที่กำลังทำตัวลับๆ ล่อๆ เดินเลาะกำแพงจะหนีออกไปพอดี
แบบนี้จะให้คุณนายฮั่วไม่ของขึ้นได้ยังไง?
ตอนนี้ความรู้สึกที่มีต่อฮั่วเมี่ยว นอกจากอยากจะตบตีระบายแค้นแล้ว เธอยังอยากจะเอามีดมาจ้วงแทงให้ตายไปเลยด้วยซ้ำ!
"ทำไมแกถึงร่านขนาดนี้ฮะ? จะอ่อยใครไม่อ่อย ดันไปอ่อยพ่อตัวเอง?!"
"ทำเรื่องบัดสีบัดเถลิงขนาดนี้ ยังมียางอายกันอยู่ไหม!"
"ฉันเลี้ยงแกมาตั้งยี่สิบกว่าปี เพื่อให้แกไปเป็นเมียน้อยผัวฉันเหรอ?!"
"นังลูกเนรคุณ! วันนี้แม่จะตีให้ตาย!"
คุณนายฮั่วทั้งตบทั้งด่า
ฮั่วเมี่ยวยังไม่ทันตั้งตัวก็โดนกระชากผม ตามด้วยฝ่ามือพิฆาตที่ตบลงมาไม่ยั้งจนหน้าชาไปหมด
เธอกรีดร้องด้วยความตกใจ พยายามยกมือปัดป้อง
ฮั่วเมี่ยวตัวสั่นเทา เธอรู้แล้วว่าคนที่กำลังตบเธออยู่คือใคร
"แม่คะ แม่ ปล่อยหนูนะ! หนูเปล่า!"
ฮั่วเมี่ยวร้องไห้โฮ
"ถุย!" คุณนายฮั่วถ่มน้ำลายใส่หน้าอย่างเกรี้ยวกราด ตอนนี้คุณนายฮั่วกำลังหน้ามืดตามัว ไม่อยากฟังเสียงตอแหลของฮั่วเมี่ยวแม้แต่นิดเดียว ฝ่ามือหนักๆ ฟาดลงบนใบหน้าที่บวมแดงของฮั่วเมี่ยวอีกฉาดใหญ่ "หุบปาก! ไม่ต้องมาแหกปากร้อง!"
ฮั่วเมี่ยวร้องไห้โหยหวนกว่าเดิม มือไม้ปัดป่ายไปทั่วเพื่อป้องกันตัว ทันใดนั้นเล็บแหลมคมก็ข่วนโดนหน้าคุณนายฮั่วจนเป็นรอยเลือดซิบ คุณนายฮั่วรู้สึกเจ็บแปลบที่ใบหน้า
สีหน้าของคุณนายฮั่วเปลี่ยนไปทันที เธอจับหัวฮั่วเมี่ยวโขกเข้ากับกำแพงข้างๆ เต็มแรง
"แม่! แม่ทำอะไรน่ะ!"
ฮั่วข่ายผิงกับฮั่วข่ายอันเห็นท่าไม่ดี รีบพุ่งเข้าไปห้าม
ตบตีสั่งสอนนิดหน่อยก็พอแล้ว แค่ให้พี่เมี่ยวสำนึกผิดก็พอ
แต่จับหัวโขกกำแพงแบบนี้ เดี๋ยวก็ตายกันพอดี!
[จบแล้ว]