บทที่ 420 - สกิลอ้อนขั้นเทพ

บทที่ 420 - สกิลอ้อนขั้นเทพ

☆☆☆☆☆

แม้จะมีข่าวดีเรื่องการตามหาญาติของหลิวเจาตี้และชิวหย่งเฟย แต่ก็ไม่ได้ลดทอนกระแสต่อต้านและความเกลียดชังที่ชาวเน็ตมีต่อฮั่วกรุ๊ปเลยแม้แต่น้อย ทุกคนต่างบอกต่อและลับมีดรอ เตรียมตัวถล่มไลฟ์สดงานแถลงข่าวของฮั่วกรุ๊ปในช่วงบ่ายอย่างคึกคัก

แน่นอนว่าความฮึกเหิมของชาวเน็ตนั้น... เจียงหนิงยังไม่รับรู้ในตอนนี้

เพราะตอนนี้เธอกับชีซิงโจวกำลังยุ่งอยู่กับอีกเรื่องหนึ่ง

ประสิทธิภาพของเหล่าสัตว์ตัวน้อยนั้นไม่ต้องพูดถึง หลังจากนกกระจอกติดกล้องบินออกไป ไม่ใช่แค่เจ้านกกระจอกเท่านั้น แต่ยังมีแมวจรจัดและหมาจรจัดในหมู่บ้านที่โผล่ออกมาจากใต้ร่มไม้และมุมตึกเพื่อมาช่วยด้วย

นอกจากนี้ยังมีนกชนิดอื่นๆ บินออกมาจากรัง ส่งเสียงจิ๊บจั๊บกันระงม ไม่นานก็รวมตัวกันเป็นกองกำลังทางบกและทางอากาศขนาดย่อมๆ

หลังทานมื้อเที่ยง เจียงหนิงก็กลับไปงีบหลับในห้องนอนใหญ่ ส่วนชีซิงโจวพักผ่อนอยู่ในห้องรับแขกข้างๆ

ตื่นมาอีกที เจียงหนิงเดินออกจากห้องนอน ก็เห็นชีซิงโจวยืนอยู่ที่ระเบียง เหมือนเขารู้สึกได้ว่าเธอมา จึงหันกลับมาบอกว่า "เจอคนร้ายแล้วครับ"

"เร็วขนาดนี้เชียว?" เจียงหนิงแปลกใจเล็กน้อย "ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน?"

ปากถามไป พลางแบ่งสมาธิไปดูแผนที่นำทางในระบบ

ความจริงแล้วหลังจากระบบประกาศภารกิจจับเหมียวเหวินจวิ้น เจียงหนิงก็รู้ตำแหน่งของเขาจากจุดสีแดงในแผนที่ได้ตลอด

เหมียวเหวินจวิ้นดูเหมือนจะไม่กลัวเลยสักนิดหลังจากก่อเรื่อง ตั้งแต่ระบบประกาศภารกิจ เจียงหนิงก็เห็นจุดสีแดงของเขาป้วนเปี้ยนอยู่แถวหมู่บ้านตลอด จนกระทั่งเธอตื่นนอน จุดแดงนั่นก็ยังอยู่ที่เดิม!

มองจุดสีแดงที่ขยับไปมาในแผนที่ เจียงหนิงเริ่มงงนิดๆ แล้ว

"เขาอยู่แถวนี้เอง ดูสิ" ชีซิงโจวเดินเข้ามาจากระเบียง ยื่นมือถือให้เจียงหนิงดู พอเธอก้มมองก็เห็นภาพจากกล้องวงจรปิดบนหน้าจอ

นกกระจอกที่ติดกล้องดูเหมือนจะเกาะอยู่บนที่สูง เลนส์กล้องจับภาพทางเข้าซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งหนึ่งได้นิ่งสนิท ภายใต้แสงแดดจ้า มีคนเดินเข้าออกประปราย

เจียงหนิงมองชื่อซูเปอร์มาร์เก็ต "นี่มันร้านเจียตัวฝูข้างหมู่บ้านเรานี่นา"

"อื้อ" ชีซิงโจวพยักหน้า พอเห็นเจียงหนิงยังหาคนร้ายไม่เจอ นิ้วเรียวยาวของเขาก็จิ้มไปที่หน้าจอ ชี้ไปที่ผู้ชายตัวเตี้ยผอมที่ยืนสูบบุหรี่อยู่หน้าร้าน "คนนี้คือเขา"

ถ้าชีซิงโจวไม่บอก เจียงหนิงคงดูไม่ออกจริงๆ

ถึงระบบจะให้ข้อมูลและรูปถ่ายของเหมียวเหวินจวิ้นมาแล้ว แต่เจ้านกกระจอกเกาะอยู่สูง แถมระยะไกล ภาพที่ได้เลยไม่ค่อยชัด มองไม่เห็นหน้าตาด้วยซ้ำ ยิ่งเหมียวเหวินจวิ้นใส่หมวกและหน้ากากอนามัยปิดบังใบหน้าไว้

เจียงหนิงดูออกก็แปลกแล้ว

แต่พอชีซิงโจวชี้เป้า เจียงหนิงก็ลองเพ่งมองอีกที ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกว่าส่วนสูงและแผ่นหลังที่ค้อมลงเล็กน้อยของชายคนนั้น ค่อยๆ ซ้อนทับกับเงาร่างที่เธอเห็นในห้องควบคุมกล้องวงจรปิดเมื่อครู่

"เอ้อ ใช่จริงๆ ด้วย" เจียงหนิงพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วแกล้งลองเชิงชีซิงโจว "แต่เราไม่มีหลักฐานว่าเขาทำผิดนะ จะไปจับเขายังไง"

"ผมไปเอง" ชีซิงโจวหลุบตาลง แววตาเข้มขึ้น นิ้วขยับเปลี่ยนหน้าจอมือถือ เปิดรูปที่เขาแคปไว้เมื่อกี้ให้เจียงหนิงดู "เขายังไม่เปลี่ยนรองเท้า แล้วเมื่อกี้ตอนอยู่ในห้องควบคุม ผมเห็นแผลเป็นที่ใต้หูซ้ายของเขาด้วย"

รูปที่เปิดขึ้นมา เป็นภาพเหมียวเหวินจวิ้นระยะประชิด ไม่รู้ว่าชีซิงโจวสั่งให้นกกระจอกบินไปโฉบใกล้ๆ เพื่อแคปรูปหรือเปล่า

ในรูปใบหนึ่ง เจียงหนิงเห็นรอยแผลเป็นเล็กๆ ยาวไม่ถึงสองเซนติเมตรที่ใต้หูซ้ายของเหมียวเหวินจวิ้นจริงๆ ตามที่ชีซิงโจวบอก

เมื่อกี้เธอก็ดูคลิปจากตำรวจเหมือนกัน เจียงหนิงพยายามนึก... เหมียวเหวินจวิ้นมีแผลเป็นตรงนั้นด้วยเหรอ? ใส่รองเท้าคู่นี้เหรอ?

เจียงหนิงจำไม่ได้เลย จำได้แค่ชุดพนักงานส่งอาหารที่เขาใส่เพื่อตบตา รปภ. เท่านั้น... แต่ชีซิงโจวที่ยืนดูอยู่เงียบๆ ข้างหลัง กลับเก็บรายละเอียดได้หมดยิบย่อยขนาดนี้

คิดได้ดังนั้น เธอก็อดเงยหน้ามองชีซิงโจวไม่ได้ แต่เห็นเพียงเสี้ยวหน้าหล่อเหลา สันจมูกโด่ง และกรามที่คมชัดเหนือลำคอระหง

บางทีชีซิงโจวอาจไม่รู้ตัวว่าตอนที่เขาพูดประโยคนั้น ท่าทางเขาดูสุขุมรอบคอบ ปลายคิ้วฉายแววเย็นชา อาการบกพร่องทางอารมณ์และโรคเก็บตัวของเขาดูเหมือนจะหายดีไปเก้าส่วนแล้วในวินาทีนี้

เมื่อเห็นเจียงหนิงไม่ตอบ ชีซิงโจวก็หันมามอง สบตากับเธอ

ทันทีที่สบตา ความเย็นชาและมาดขรึมเมื่อครู่ก็แตกกระจายหายวับไปกับตา เขาก้มหน้าลง อ้อนเจียงหนิงเสียงเบาหวิว ทำหน้าตาออดอ้อนอย่างน่าเอ็นดู "ได้ไหมครับ? ให้ผมไปจับเขาได้ไหม?"

เขาไม่อยากเห็นคนที่อาจเป็นภัยต่อความปลอดภัยของเจียงหนิงลอยนวลอยู่แบบนี้แม้แต่วินาทีเดียว

น้ำเสียงของชีซิงโจวทั้งเชื่อฟังและออดอ้อน สกิลการอ้อนแบบนี้เขาเรียนรู้ด้วยสัญชาตญาณล้วนๆ แต่สีหน้ายังแฝงความร้อนรนเพราะตัวตนของเหมียวเหวินจวิ้น

[จบแล้ว]