บทที่ 380 - คำขอร้องของชิวหย่งเฟย

บทที่ 380 - คำขอร้องของชิวหย่งเฟย

☆☆☆☆☆

หลังจากตระเวนดูในโต่วอินและเหมิงป๋อจนทั่ว เจียงหนิงก็พอจะเดาทางออก

เธอรู้แล้วว่าฮั่วลี่ต้องการจะทำอะไร

เหมือนที่เจียงหนิงคาดการณ์ไว้เป๊ะ เพราะเรื่องชาติกำเนิดของเธอกับฮั่วเมี่ยวถูกเปิดเผย บวกกับพฤติกรรมแย่ๆ ที่คนบ้านฮั่วทำกับเธอตลอดสองปีที่ผ่านมา ทำให้ชาวเน็ตเหม็นขี้หน้าฮั่วกรุ๊ปขั้นสุด พากันแบนสินค้าจนยอดขายตกต่ำ ขาดทุนยับเยินตลอดสองเดือนมานี้

ในยุคอินเทอร์เน็ตครองเมืองแบบนี้ เมื่อแบรนด์ใดแบรนด์หนึ่งภาพลักษณ์พังทลายในใจผู้บริโภค ก็เท่ากับนับถอยหลังรอวันเจ๊งได้เลย

ต่อให้สองพ่อลูกตระกูลฮั่วจะพยายามกอบกู้สถานการณ์แค่ไหน ก็ต้านทานกระแสความเกลียดชังของชาวเน็ตไม่อยู่

สินค้าเครื่องใช้ไฟฟ้าและของใช้ในชีวิตประจำวันของฮั่วกรุ๊ปไม่ใช่สิ่งที่ขาดไม่ได้ ในตลาดยังมีคู่แข่งอีกเพียบที่ผลิตสินค้าประเภทเดียวกัน การแข่งขันดุเดือดเลือดพล่าน

ส่วนแบ่งการตลาดที่ฮั่วกรุ๊ปเสียไปในวินาทีนี้ วินาทีถัดไปก็จะถูกคู่แข่งรุมทึ้งเอาไปทันที

ฮั่วลี่รู้ดีว่า คนผูกก็ต้องเป็นคนแก้ ถ้าอยากจะเรียกความเชื่อมั่นและความนิยมจากชาวเน็ตกลับคืนมา กุญแจสำคัญอยู่ที่ตัวเจียงหนิง

ในเมื่อชาวเน็ตแบนฮั่วกรุ๊ปเพราะสงสารและอยากทวงความยุติธรรมให้เจียงหนิง เขาก็แค่ดึงเจียงหนิงมาเป็นพวกเดียวกันซะก็สิ้นเรื่อง

ใช้ไม้แข็งไม่ได้ผล ก็ใช้ไม้ตาย 'พลังแห่งเงินตรา' เข้าสู้

ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหน เขาต้องผูกมัดเจียงหนิงไว้กับฮั่วกรุ๊ปให้ได้

ในเมื่อเจ้าตัวเขายังให้อภัยฮั่วกรุ๊ปแล้ว พวกแฟนคลับจะเอายังไง จะตามต่อหรือพอแค่นี้?

เขาใช้วิธีล่อให้สื่อปล่อยข่าว พร้อมกับแอบจ้างหน้าม้ามาปั่นกระแส เพื่อหวังจะเปลี่ยนทัศนคติของชาวเน็ตที่มีต่อฮั่วกรุ๊ป

ฐานแฟนคลับของเจียงหนิงใหญ่มาก ต่อให้พวกเขาจะไม่สนับสนุนสินค้าฮั่วกรุ๊ปเพราะเจียงหนิง แต่อย่างน้อยก็ต้องไว้หน้าเจียงหนิงบ้างแหละน่า

ต้องยอมรับเลยว่า หมากตานี้ฮั่วลี่เดินเกมได้ฉลาดจริงๆ

เจียงหนิงกลับมาที่หน้าแชทวีแชต ไล่ตอบข้อความจางหล่างตามลำดับ

ขิงหนึ่งต้น: ไม่ได้กลับบ้านตระกูลฮั่ว

จางหล่างคงกำลังเล่นมือถืออยู่ ตอบกลับมาแทบจะทันที: อ้าว? ฉันเห็นเธอขึ้นเทรนด์ด้วยนี่นา

ขิงหนึ่งต้น: อื้ม มาทำงานที่ฮั่วกรุ๊ปไม่กี่วัน เดี๋ยวก็ไป

จางหล่างไม่ได้โง่ พอเห็นข้อความนี้ก็รู้ทันทีว่าเรื่องราวมันคงไม่ได้เป็นอย่างที่ชาวเน็ตลือกัน

จางหล่าง: ที่แท้ก็เป็นงี้นี่เอง นึกว่าเธอกลับไปแล้วซะอีก มีอะไรให้ช่วยก็บอกได้เลยนะ!

เจียงหนิงไม่เกรงใจ ส่งสติ๊กเกอร์ OK กลับไป

หน่วยงานของจางหล่างอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ ถึงเวลา... ไม่แน่ว่าเธออาจจะต้องพึ่งพาจางหล่างจริงๆ ก็ได้

ออกจากแชทของจางหล่าง เจียงหนิงก็ไปตอบข้อความของจี้ซวง

ถึงจี้ซวงจะไม่ได้พูดอะไรมาก แต่เจียงหนิงก็รู้ว่าเธอน่าจะเห็นข่าวในเน็ตเลยทักมาถามไถ่

ขิงหนึ่งต้น: น้าจี้~ อรุณสวัสดิ์ค่ะ~

ขิงหนึ่งต้น: ช่วงนี้กำลังตบเกรียนอยู่ค่ะ ได้คุกกี้มาเติมพลังก็ดีเหมือนกัน~

จี้ซวงเป็นคนฉลาด พอเห็นข้อความเจียงหนิงก็เข้าใจทันที

จี้ซวง: ฮ่าๆ งั้นน้าจะทำไปให้เยอะๆ เลย หนูชอบรสอะไรจ๊ะ? มีรสนม รสดั้งเดิม รสสตรอว์เบอร์รี รสถั่ว แล้วก็งา

ถ้าเป็นคนอื่น เจียงหนิงคงปฏิเสธไปตามมารยาทตั้งแต่แรกแล้ว เพราะนิสัยส่วนตัวเธอชอบรักษาระยะห่างกับคนอื่น

แต่กับจี้ซวง เจียงหนิงรู้สึกดีด้วยตั้งแต่เจอกันครั้งแรก ยิ่งได้ไปมาหาสู่กันหลายครั้ง สำหรับเจียงหนิงแล้ว จี้ซวงถือเป็นคนกันเอง

จี้ซวงเป็นผู้ใหญ่ที่ใจดีและอบอุ่น มีรังสีความเป็นแม่อยู่เต็มเปี่ยม อยู่ด้วยแล้วสบายใจ

ขิงหนึ่งต้น: หนูชอบรสนมกับรสดั้งเดิมค่ะ

จี้ซวง: ได้จ้ะ! เดี๋ยวจัดสองรสนี้ไปให้จุกๆ เลย

จี้ซวง: ตบเกรียนกินแค่คุกกี้จะพอเหรอ? ต้องการกำลังเสริมอย่างอื่นไหม?

พรืดดด

เห็นประโยคสุดท้ายของจี้ซวง เจียงหนิงแทบจะพ่นน้ำชาออกมา

ไม่นึกว่าจี้ซวงจะมีมุมตลกกับเขาด้วย

ขิงหนึ่งต้น: ไม่ต้องหรอกค่ะ คุกกี้มาถึงก็เกินพอแล้ว

จี้ซวงส่งสติ๊กเกอร์ 'โชคดีมีชัย' รูปดอกบัวกลับมาให้

เจียงหนิงไล่ดูข้อความอื่นต่อ

เพื่อนในวีแชตของเจียงหนิงมีหลักร้อย แต่คนที่คุยกันบ่อยๆ มีไม่ถึงสิบคน แต่ช่วงนี้พอดังขึ้นมา คนทักมาก็เยอะขึ้น

ส่วนใหญ่ทักมาเลียบๆ เคียงๆ อยากรู้อยากเห็น เจียงหนิงไม่สนใจ ไม่ตอบกลับ

แต่ครั้งนี้ เธอสะดุดตากับข้อความของชิวหย่งเฟย

หลังจากชิวหย่งเฟยขอวีแชตเธอที่โรงพยาบาลวันนั้น เจียงหนิงก็นึกว่าเขาจะรีบติดต่อมา แต่ผ่านไปหลายวันก็ยังเงียบกริบ

เจียงหนิงนึกว่าเขาเปลี่ยนใจไม่ให้เธอช่วยแล้วซะอีก

เจียงหนิงกดเข้าไปดูแชทของชิวหย่งเฟย

ชิวหย่งเฟย: พี่เจียงหนิงครับ ผมขอรบกวนอะไรหน่อยได้ไหมครับ คือว่าผมชื่อชิวหย่งเฟย อายุ 20 ปี เกิดที่หมู่บ้านเล็กๆ ในเมืองเหิงชวน มณฑลซานเหอ เมื่อก่อนผมมีน้องสาวคนหนึ่ง...

ชิวหย่งเฟยพิมพ์ข้อความมายาวเหยียด เจียงหนิงอ่านจบก็พบว่าเรื่องที่เขาขอร้องก็เหมือนกับที่หลี่จื้อฉุนเคยเล่าให้ฟังที่โรงพยาบาล ชิวหย่งเฟยอยากให้เธอช่วยกระจายข่าวตามหาน้องสาว

ระหว่างที่เจียงหนิงกำลังอ่าน ชิวหย่งเฟยก็ส่งข้อความใหม่มาอีกรัวๆ

ชิวหย่งเฟย: เพื่อตามหาน้องสาว ผมเลยค่อยๆ เข้ามาอยู่ในวงการอาสาสมัครปราบค้ามนุษย์ ช่วงเรียนมหาวิทยาลัยสองปีมานี้ ผมไปตามหาน้องสาวมาหลายที่ แต่ก็ไม่มีข่าวคราวเลย ได้เบาะแสมาหลายครั้ง แต่พอไปเช็กดูก็ไม่ใช่

ชิวหย่งเฟย: วันนั้นที่แอดวีแชตพี่ที่โรงพยาบาล ผมกะว่าจะบอกเรื่องนี้เลย แต่ระหว่างทางไปสถานีตำรวจ จู่ๆ พวกเราก็ได้รับเบาะแสใหม่มาอีก อีกฝ่ายส่งรูปถ่ายมาให้ด้วย หน้าตาคล้ายน้องสาวผมตอนเด็กๆ มาก ผมเลยรีบบึ่งไปทันที จนกระทั่งวันนี้ ผลตรวจเลือดออกมาแล้วว่า... เธอไม่ใช่น้องสาวผม

ชิวหย่งเฟย: พี่ช่วยผมหน่อยนะครับ (อีโมจิร้องไห้) (อีโมจิร้องไห้) (อีโมจิร้องไห้)

ชิวหย่งเฟยที่อยู่อีกฟากของโทรศัพท์ พิมพ์ไปก็น้ำตาไหลพรากไป

เขานั่งอยู่ข้างถนนดินลูกรังที่มีฝุ่นตลบ แดดร้อนเปรี้ยง ริมฝีปากแห้งแตกจนเลือดซิบ สีหน้าย่ำแย่เพราะการเดินทางไกล

ชิวหย่งเฟยรู้สึกว่าเขาจะทนไม่ไหวแล้ว

วันที่ได้รับเบาะแสจากอาสาสมัครคนอื่น เขาเห็นรูปเด็กผู้หญิงคนนั้นแล้วรู้สึกว่าคล้ายน้องสาวที่หายไปถึงแปดส่วน ผิดกันแค่อายุที่น้อยกว่าน้องสาวเขาหนึ่งปี

แต่เรื่องเปลี่ยนอายุนี่เป็นเรื่องปกติในวงการค้าเด็ก ดังนั้นต่อให้ต้องเดินทางไกลเกือบสองพันกิโลเมตร ชิวหย่งเฟยก็ยังดั้นด้นมาคนเดียว

เพื่อประหยัดเงิน เขาทำเหมือนทุกครั้งที่ออกตามหาน้องสาว คือตีตั๋วรถไฟชั้นประหยัดที่นั่งแข็งโป๊ก กินขนมปังกับน้ำเปล่าประทังชีวิต

เขานั่งรถไฟนานหลายสิบชั่วโมงด้วยความหวังเต็มเปี่ยม คิดว่าครั้งนี้ผลลัพธ์จะต่างออกไป แต่สุดท้ายก็เหมือนเดิม... ผลตรวจยืนยันว่าไม่ใช่

การเดินทางไกลมันเหนื่อย นั่งรถไฟชั้นประหยัดมันทรมาน สิ่งเหล่านี้ชิวหย่งเฟยทนได้

แต่การที่ต้องแบกความหวังมาเต็มอก แล้วกลับไปพร้อมกับความผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่าต่างหาก ที่กัดกินหัวใจเขาจนแทบรับไม่ไหว

ความหวังที่พังทลายลงครั้งแล้วครั้งเล่า เผลอแป๊บเดียวก็ผ่านไปหลายปีแล้ว

ชิวหย่งเฟยกำมือถือแน่น น้ำตาไหลลงมาเป็นสาย

น้องจ๋า น้องอยู่ที่ไหนกันแน่

[จบแล้ว]