บทที่ 355 - ชีซิงโจว: หึ ศัตรูโผล่มาอีกคนแล้ว

บทที่ 355 - ชีซิงโจว: หึ ศัตรูโผล่มาอีกคนแล้ว

☆☆☆☆☆

"มันจะลักพาตัวผม!"

ซ่านชิ่งเจี๋ยตะโกนลั่น

สนามบินเมือง A มีผู้คนพลุกพล่าน ไม่ใช่แค่ฝั่งเจียงหนิงกับจางก้าวที่เป็นจุดสนใจ ฝั่งชีซิงโจวกับซ่านชิ่งเจี๋ยเองก็เรียกแขกได้ไม่แพ้กัน นักท่องเที่ยวหลายคนหยุดยืนดูเหตุการณ์ด้วยความสนใจ

พอได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของซ่านชิ่งเจี๋ย ก็มีพลเมืองดีหนุ่มเดินเข้ามาถามไถ่ทันที "นี่... นี่มันเกิดอะไรขึ้นครับเนี่ย"

เขาหันไปพูดกับชีซิงโจว "พี่ชาย เดี๋ยวนี้เขาไม่นิยมลักพาตัวกันโต้งๆ แบบนี้แล้วนะ มีปัญหาอะไรก็ค่อยๆ พูดค่อยๆ จากันดีกว่า การจับคนมัดแบบนี้มันผิดกฎหมายนะครับ"

พอเห็นมีคนเข้าข้าง ซ่านชิ่งเจี๋ยที่ยืนขาตายอยู่ก็รีบขยับแขนที่ถูกมัดเพื่อเรียกร้องความสนใจ "รีบปล่อยฉันสิ ฉันต้องรีบไปขึ้นเครื่องนะ!"

ชีซิงโจวนัยน์ตาดำขลับลึกล้ำ สีหน้าเย็นชา ใบหน้าหล่อเหลาภายใต้หน้ากากอนามัยเรียบเฉยไร้อารมณ์

เขาไม่ตอบคำถามพลเมืองดีคนนั้น และไม่สนใจคำพูดของซ่านชิ่งเจี๋ย

เขาเงยหน้ามองไปทางเจียงหนิง พอเห็นว่าเจียงหนิงจัดการจางก้าวได้อยู่หมัดแล้ว ชีซิงโจวก็กระชากคอเสื้อซ่านชิ่งเจี๋ยแล้วลากตัวเดินกลับไปหาเธอ

ในสนามบินมีคนสังเกตเห็นเหตุการณ์นี้มากขึ้นเรื่อยๆ ไทยมุงเริ่มหนาตา หลายคนถึงกับยกมือถือขึ้นมาถ่ายคลิป

พอเห็นท่าไม่ดี ซ่านชิ่งเจี๋ยก็เริ่มลนลานเขากระซิบเสียงเบา "น้องชาย พวกนายเป็นใครกันแน่ ฉันให้ล้านนึง ล้านนึงพอไหม ปล่อยฉันไปเดี๋ยวนี้ ฉันโอนให้เลย"

ชีซิงโจวที่นิ่งเงียบมาตลอด พอได้ยินประโยคนี้ นัยน์ตาก็ไหววูบ ก้มลงมองอีกฝ่ายด้วยความสงสัย

หนึ่งล้าน?

มีคนอยากจะเอาเงินมาให้หนิงหนิงอีกแล้วเหรอ?!

สายตาสงสัยเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกเป็นศัตรูทันที

ซ่านชิ่งเจี๋ยเห็นสีหน้าชีซิงโจวเปลี่ยนไปก็นึกว่ามีหวัง รีบกัดฟันเสนอเพิ่ม "สองล้าน! ปล่อยพวกเราไป ฉันโอนให้เดี๋ยวนี้เลย!"

เขานึกว่าพ่อหนุ่มหน้านิ่งคนนี้จะต้องพ่ายแพ้ต่ออำนาจเงินตราแน่นอน แต่ที่ไหนได้ พอพูดจบ อีกฝ่ายกลับส่งเสียง 'หึ' ในลำคออย่างดูแคลน แล้วออกแรงผลักเขาจนเซถลาไปกระแทกกับจางก้าว

หนูท่อตัวอ้วนพีสองตัวมายืนเรียงกันเป็นตับ

"เยี่ยมมาก" เจียงหนิงคาดไม่ถึงว่าชีซิงโจวจะลากตัวกลับมาได้ไวขนาดนี้ เธอแอบยกนิ้วโป้งให้เขา แล้วถามด้วยความเป็นห่วง "ไม่เจ็บตรงไหนใช่ไหม"

"ไม่เจ็บ" ชีซิงโจวยืนอยู่ตรงหน้าเจียงหนิง เก็บความเย็นชาเมื่อครู่กลับไปจนหมดสิ้น ส่ายหน้าดิกอย่างว่านอนสอนง่าย "เขาทำอะไรผมไม่ได้หรอก"

ปกติสีหน้าเขาจะตายด้านอยู่แล้ว นอกจากอารมณ์แปรปรวนนานๆ ครั้ง ส่วนใหญ่ก็จะทำหน้าปลาตายตลอดศก

แต่หน้าตายกับหน้าตายมันก็มีเส้นบางๆ กั้นอยู่ เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น เขาจะแผ่รังสีความเย็นชาและเมินเฉยออกมาจากกระดูกดำ แต่พออยู่ต่อหน้าเจียงหนิง ความเย็นชาเหล่านั้นจะมลายหายไปกลายเป็นความใสซื่อไร้พิษสง เหลือไว้เพียงความเด๋อด๋าและว่าง่ายเหมือนเด็กน้อยที่เพิ่งเผชิญโลกกว้าง เห็นแล้วน่าเอ็นดูจนอยากปกป้อง

เจียงหนิงพยักหน้า ชี้ไปที่จางก้าวและซ่านชิ่งเจี๋ยที่ถูกมัดอยู่ "เฝ้าสองคนนี้ไว้นะ เดี๋ยวฉันโทรศัพท์แป๊บ"

เจียงหนิงหยิบมือถือออกมา เตรียมโทรหาจี้ไห่ฟาน

ระหว่างที่เธอกำลังกดเบอร์ ก็มีพลเมืองดีเข้ามาถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

จางก้าวและซ่านชิ่งเจี๋ยแทบจะสติแตกตายอยู่แล้ว ใครจะไปคิดว่าอุตส่าห์ตัดสินใจเสี่ยงดวงหนีตาย แต่ยังไม่ทันก้าวออกจากเมือง A ก็โดนรวบตัวซะแล้ว

แถมคนที่จับยังไม่ใช่ตำรวจด้วย!

ทั้งสองคนตื่นตระหนก ร้องขอความช่วยเหลือจากคนรอบข้าง หวังว่าจะมีใครสักคนใจดีมาช่วยแก้มัดให้

ท่ามกลางความวุ่นวายจอแจ จู่ๆ ก็มีใครคนหนึ่งตะโกนขึ้นมาว่า "ตำรวจมาแล้ว!"

เจียงหนิงเงยหน้าขึ้น ลดมือถือที่กำลังจะโทรออกลง

[จบแล้ว]