บทที่ 345 - เจียงหนิงจับแฟนคลับได้ซะงั้น!

บทที่ 345 - เจียงหนิงจับแฟนคลับได้ซะงั้น!

☆☆☆☆☆

เนื่องจากเนื้อหาการไลฟ์สดของเจียงหนิงในวันนี้มันระเบิดเถิดเทิงเกินไป ไม่แปลกเลยที่จะเกิดคลื่นยักษ์สึนามิซัดถล่มโลกโซเชียลอีกครั้ง

ทว่า เจียงหนิงผู้เพิ่งจบการไลฟ์สดกลับมีสีหน้าเรียบเฉย ราวกับไม่ได้เพิ่งทำเรื่องยิ่งใหญ่สะเทือนฟ้าดินอะไรลงไป

ที่เธอปิดไลฟ์ ก็เพราะรู้สึกว่าสิ่งที่ควรเปิดโปงก็ได้เปิดโปงไปหมดแล้ว

ที่เหลือก็แค่รอให้ผู้เชี่ยวชาญมารับช่วงต่อ

เจียงหนิงเก็บมือถือลงกระเป๋าเสื้อ แล้วส่งมือถือของชีซิงโจวคืนให้เจ้าตัว

ชีซิงโจวที่ยืนอยู่ข้างกายเจียงหนิงตลอดเวลา ยกมือขึ้นรับไปเงียบๆ

จังหวะนั้นเอง นายหน้าสองคนที่เซินอวี้ฟางโทรตามก็มาถึงพอดี เป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง วัยใกล้เลขสี่ทั้งคู่ ทั้งสองผลักประตูเดินเข้ามาอย่างคุ้นเคย แล้วเดินตรงดิ่งไปยังห้องทำงานด้านในโดยเมินเฉยต่อเจียงหนิงและชีซิงโจวที่ยืนอยู่ด้านข้างไปอย่างสิ้นเชิง

"ทำไมคนเยอะแยะขนาดนี้เนี่ย" เจิ้งชิงเซียงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วบ่นพึมพำ

วันเงินเดือนออกก็ไม่ใช่ ผู้อำนวยการเซินจะเรียกทุกคนมารวมตัวกันทำไม

เจิ้งชิงเซียงเบียดเสียดผู้คนเข้าไป จนแทรกตัวไปอยู่ด้านหน้าสุดได้สำเร็จ

แล้วเธอก็ได้เห็นหลิวหมิ่นเสียที่ถูกมัดมือไพล่หลัง นั่งหมดสภาพอยู่กับพื้น

เจิ้งชิงเซียงตาโตเท่าไข่ห่านทันที "หลิวหมิ่นเสีย ไปทำงามหน้าอะไรมาล่ะนั่น"

เจิ้งชิงเซียงกับหลิวหมิ่นเสียต่างก็เป็นนายหน้าเหมือนกัน จึงเป็นคู่แข่งทางการค้าโดยธรรมชาติ ความสัมพันธ์ย่อมไม่ค่อยดีนัก ปกติเจอหน้ากันเป็นต้องแขวะกันตลอด

ตอนนี้พอเห็นหลิวหมิ่นเสียตกอยู่ในสภาพดูไม่จืด เจิ้งชิงเซียงก็กลอกตาไปมาแล้วหัวเราะร่า "หรือว่าเธอไปทำเรื่องอะไรให้พวกเราเดือดร้อน แล้วโดนผู้อำนวยการจับได้"

ไม่อย่างนั้นจะอธิบายภาพตรงหน้ายังไงไหว

"ปากเสีย! ตาข้างไหนเห็นฉันทำผิดยะ ยังไม่รีบมาพยุงฉันลุกอีก พวกเราจะซวยกันหมดแล้วเนี่ย!" ครั้งนี้หลิวหมิ่นเสียไม่มีอารมณ์จะมาต่อปากต่อคำกับเจิ้งชิงเซียง

ตอนนี้เธอแค่อยากรู้ว่าเจียงหนิงกับชีซิงโจวหายหัวไปไหนแล้ว ไปแจ้งตำรวจแล้วหรือเปล่า!

ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ทุกคนจบเห่แน่!

"ฉันไม่ได้เป็นคนผลักเธอล้มสักหน่อย เรื่องอะไรต้องไปพยุง" เจิ้งชิงเซียงเบะปาก ไม่คิดจะยื่นมือเข้าไปช่วยแม้แต่น้อย

ในห้องทำงานมีคนตั้งเยอะแยะ มาถึงก่อนเธอตั้งนานยังไม่มีใครเข้าไปพยุงหลิวหมิ่นเสีย แสดงว่ายัยนี่ต้องไปทำเรื่องอะไรไว้แน่ๆ เรื่องอะไรเธอต้องหาเหาใส่หัวด้วย

หลิวหมิ่นเสียได้ยินแบบนั้นก็แทบกระอักเลือดตาย

ติดตรงที่มือเธอถูกชีซิงโจวมัดไพล่หลังไว้แน่นหนา ถ้าไม่มีคนช่วยก็ลุกเองไม่ไหวจริงๆ

ตอนนั้นเอง นายหน้าผู้ชายอีกคนที่เดินตามเจิ้งชิงเซียงเข้ามา ก็เหลือบไปเห็นกลุ่มคนที่มุมห้อง ซึ่งถูกจับมัดไว้เหมือนหลิวหมิ่นเสียเปี๊ยบ

เขาใช้ศอกสะกิดเจิ้งชิงเซียง แล้วชี้ไปทางกลุ่มรปภ. ที่มุมห้อง

เจิ้งชิงเซียงสะดุ้งโหยง "คุณพระ! นี่มันเกิดอะไรขึ้น"

หลิวหมิ่นเสียโดนจับคนเดียวก็ว่าแย่แล้ว ทำไมรปภ. พวกนี้ถึงโดนจับมัดไปด้วยล่ะ?!

เธอรีบหันซ้ายหันขวา มองหน้าคนอื่นๆ รอบตัว

คนอื่นๆ ที่มาถึงก่อนเจิ้งชิงเซียงไม่กี่นาที ต่างก็มีสีหน้ามึนงงและหวาดกลัวไม่ต่างจากเธอเท่าไหร่นัก

สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่เซินอวี้ฟาง รอคำอธิบายจากปากเธอ

เพราะทุกคนที่มารวมตัวกันที่นี่ ล้วนถูกเซินอวี้ฟางโทรตามตัวมาทั้งนั้น

"เรื่องที่เราทำความแตกแล้ว" เซินอวี้ฟางไม่ทำให้ทุกคนผิดหวัง เอ่ยปากปุ๊บก็เหมือนฟ้าผ่าเปรี้ยงกลางวง

แม้เมื่อกี้ทุกคนจะพอรู้จากพยาบาลสาวแล้วว่าเรื่องน่าจะแดงแล้ว แต่ลึกๆ ในใจก็ยังแอบหวังว่าอาจจะมีปาฏิหาริย์

แต่คำพูดของเซินอวี้ฟาง เปรียบเสมือนการทำลายความหวังริบหรี่สุดท้ายของทุกคนจนย่อยยับ

ความหวาดกลัวเริ่มเข้าเกาะกุมจิตใจของทุกคน

เจิ้งชิงเซียงยืนตัวแข็งทื่อ

เธอเพิ่งมาถึงคนสุดท้าย ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรเลย จู่ๆ ก็ต้องมาเผชิญหน้ากับเรื่องคอขาดบาดตายขนาดนี้!

นะ... นี่มัน... นี่มันต้องติดคุกนะเว้ย!

พอตั้งสติได้ เจิ้งชิงเซียงก็แหกปากร้องลั่น "ผอ.เซิน แล้วจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย! ฉันมีหลานต้องเลี้ยงนะ ถ้าฉันโดนจับ ตาแก่ที่บ้านรู้เข้าต้องขอหย่าแน่ๆ!"

"คุณต้องช่วยฉันนะ! ตอนแรกฉันไม่อยากทำแล้ว แต่คุณบอกเองว่าไม่เป็นไร ฉันถึงได้ช่วยหาลูกค้าให้น่ะ!"

เธอพุ่งเข้าไปเกาะแขนเซินอวี้ฟางเหมือนคนจมน้ำคว้าขอนไม้

ไม่ใช่แค่เจิ้งชิงเซียง พอคนอื่นๆ ตั้งสติได้ ก็พากันกรูเข้าไปร้องห่มร้องไห้ใส่เซินอวี้ฟาง

เพราะพวกเธอเป็นแค่ลูกจ้าง ไม่ได้มีเส้นสายใหญ่โตเหมือนเซินอวี้ฟาง

ถ้าไม่ใช่เพราะเงินดี บวกกับลงเรือโจรลำเดียวกันมาแล้ว ให้กินดีหมีหัวใจเสือพวกเธอก็คงไม่กล้าทำเรื่องพรรค์นี้หรอก

ชั่วพริบตา ห้องทำงานแคบๆ ก็เต็มไปด้วยเสียงร้องไห้ระงมและเสียงคร่ำครวญด้วยความสิ้นหวัง

แต่ก็มีบางคนที่ไม่ยอมจำนน คิดหาทางหนีทีไล่ แอบขยับเท้าเตรียมชิ่งหนี

ดีกว่านั่งงอมืองอเท้ารอความตาย สู้หนีไปตายเอาดาบหน้าดีกว่า!

"พวกคุณคิดจะไปไหน" จู่ๆ เจียงหนิงก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตู สายตานิ่งสงบแต่เย็นยะเยือกจับจ้องไปยังกลุ่มคนที่คิดจะหนี

เธอถือกระทะก้นแบนด้วยมือข้างเดียว ยืนพิงกรอบประตูราวกับทวารบาลผู้พิทักษ์ "อย่าหนีกันเลย รออยู่ที่นี่แหละ คิดหาคำตอบดีๆ ไว้ตอบตำรวจตอนที่พวกเขามาถึงดีกว่า"

เซินอวี้ฟางหน้าถอดสี "เธอ... เธอแจ้งตำรวจแล้วเหรอ?!"

เธอนึกว่าที่เจียงหนิงให้โทรตามทุกคนมา เพราะมีแผนการอื่นแอบแฝง

ไม่อย่างนั้น ทำไมเจียงหนิงถึงไม่แจ้งตำรวจตั้งแต่แรกที่รู้เรื่องล่ะ

ที่แท้ เจียงหนิงกะจะขังตีแมว รวบยกแก๊งจริงๆ ด้วย?!

ไม่เปิดช่องให้เจรจาต่อรองเลยสักนิด!

เซินอวี้ฟางที่กอดถุงเงินไว้แน่นเมื่อครู่ จู่ๆ ก็รู้สึกว่าของในอ้อมกอดกลายเป็นเผือกร้อนลวกมือ รีบโยนทิ้งไปด้านข้างทันที

"ฉันไม่ได้แจ้งหรอก" เจียงหนิงส่ายหน้า

แต่ยังไม่ทันที่ทุกคนจะได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เจียงหนิงก็พูดต่อ "แต่ว่าฉันพกอุปกรณ์ไลฟ์สดมาด้วย เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อเช้านี้ ถูกถ่ายทอดสดออกไปหมดแล้ว เมื่อกี้พอได้มือถือคืน ฉันก็แชร์พิกัดออกไปแล้วด้วย ตอนนี้คนดูในไลฟ์รู้กันหมดแล้วว่าพวกคุณทำอะไรลงไป ตำรวจก็น่าจะรู้แล้วเหมือนกัน"

เธอยิ้มบางๆ "คนดูในไลฟ์ฉันมีเป็นล้าน ช่วยกันเป็นหูเป็นตา พวกคุณหนีไปไหนไม่รอดหรอก"

เซินอวี้ฟางหน้าซีดเผือดเหมือนคนตาย

คนที่คิดจะหนีเมื่อกี้พอได้ยินคำพูดของเจียงหนิง ก็ทรุดฮวบลงด้วยความสิ้นหวัง

มีคนหนึ่งในกลุ่มจ้องหน้าเจียงหนิงเขม็งอยู่นาน ก่อนจะอุทานออกมาด้วยความตกใจ "คุณ... คุณคือเจียงหนิง?!"

เจียงหนิงเหลือบตามอง พบว่าเป็นพยาบาลสาวคนหนึ่งที่พูดขึ้นมา

ในเมื่อมีคนจำได้ เจียงหนิงก็ไม่คิดจะปิดบัง พยักหน้ารับตรงๆ "ใช่ คุณรู้จักฉันด้วยเหรอ"

พยาบาลสาวยิ้มขื่น "ฉันกดติดตามคุณอยู่ ฉันเป็นแฟนคลับคุณค่ะ"

เจียงหนิง: "......"

อ้าว จับแฟนคลับตัวเองได้ซะงั้น

โชคดีที่เจียงหนิงปิดไลฟ์ไปแล้ว ไม่อย่างนั้นขืนชาวเน็ตเห็นเข้า คงได้เอาไปล้อกันสนุกปากแน่

[จบแล้ว]