45 สนหนึ่งต้น แม่น้ำหนึ่งสาย

45 สนหนึ่งต้น แม่น้ำหนึ่งสาย

เขาออกจากแปลงสมุนไพรมาและมองกลับไป เขามองไปที่ต้นกล้าเหล่านั้น พวกมันบอบบางมากและสามารถเสียหายได้ง่าย มีชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ด้านหลังต้นกล้าเหล่านั้น

อากาศรอบๆชายหนุ่มคนนั้นหนาแน่นขึ้นและหนาขึ้นเรื่อยๆ!

เขาต้องตกตะลึงเพราะต้นกล้าพิศวงเหล่านั้น แต่เขาก็กลับมาเป็นปกติเมื่อได้คุยกับหวังเย้า นอกจากนี้เขายังพบว่าชายหนุ่มข้างๆเขานั้นแปลกไปและความละเอียดอ่อนทางด้านอารมณ์ของเขาก็เห็นได้อย่างชัดเจน

หวังเย้าดูคล้ายกับต้นสนในป่าใหญ่ แม่น้ำลึกในหุบเขา และเมฆบนท้องฟ้า

เขาดูอยู่ห่างไกลจากโลกใบนี้และไม่เข้ากับความธรรมดาทั่วไปเลย

“เขาแสดงออกมากเกินไปรึเปล่า?” เขายืนอยู่หน้ากระท่อมและมองไปที่ต้นกล้า หวังเย้าหนวดขมับของเขาเมื่อเห็นอาการตกตะลึงที่เทียนหยวนถูแสดงออกมา

โชคดีที่ ที่ที่เขาปลูกต้นกล้าเอาไว้นั้นติดกับกระท่อมและอยู่ในสถานที่ที่ห่างไกล จากสิ่งที่เขารู้ นอกจากพ่อแม่และหวังหมิงเปาก็ไม่มีใครมาที่นี่ ดังนั้นปัญหาจึงลดลงไปได้มาก

เมื่อเห็นว่าเทียนหยวนถูได้จากไปแล้ว หวังเย้าจึงไปเด็ดใบของสมุนไพรดอกแสงจันทร์มาสองใบและเข้าไปในกระท่อมเพื่อต้มอันเฉินซาน การต้มด้วยไฟทำให้กลิ่นหอมของสมุนไพรลอยออกจากกระท่อมไปตามแรงลม

หวังเย้าต้มด้วยความชำนาญ แต่เขาก็ยังคงระมัดระวังและจริงจังอยู่เสมอ

“เรียบร้อย”

หนึ่งขวดกระเบื้องและหนึ่งยาช่วยชะล้างและปลอบประโลมจิตใจ

ในตอนกลางวัน หวังเย้าได้เริ่มอ่านคัมภีร์และฝึกการหายใจ มันได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตของเขาไปแล้ว

วันต่อมา เทียนหยวนถูได้มารับยาและก็จากไป เมื่อเขาจากไป หวังเย้าก็ศึกษาหนังสือของเขาต่อจนแสงอาทิตย์หมดลง อากาศในปลายเดือนพฤศจิกานั้นเริ่มเย็นลงและบนเขาก็หนาวเย็นมากเช่นกัน ดังนั้นจึงมีคนขึ้นมาบนเขาน้อยลง

บางครั้งในตอนที่หวังเย้าอ่านหนังสือ เขาก็มักจะมองขึ้นไปบนภูเขาและท้องฟ้า ภูเขาและท้องฟ้านั้นเงียบสงบมาก

ทันใดนั้น ร่างกายของเขาก็สั่นขึ้นมา

พลังฉีเริ่มจากในท้องน้อยของเขาและหมุนไปรอบๆเอวของเขา เป็นแบบนี้อยู่หลายครั้ง

เขารับรู้ได้ถึงความอบอุ่นทั่วท้องของเขา ก่อนที่มันจะไหลไปจนทั่วทั้งร่างกายของเขา หวังเย้ามีความสุขมาก เส้นเลือดทุกเส้นได้ปล่อยให้พลังฉีไหลไปทั่วร่างกายของเขาอย่างอิสระ

เขาไม่รู้ว่าเขาได้ประโยชน์อะไรจากมัน เขาจึงเปิดหน้าต่างระบบ และดูที่ค่าคุณสมบัติร่างกายของเขาที่เปลี่ยนไป

ร่างกาย 2.0

กำลัง 1.5

สติปัญญา 1.8

ความว่องไว 1.5

ความตั้งใจ 1.7

ค่าสถานะทุกอย่างของเขานั้นเพิ่มขึ้น

มันเป็นความสุขใจอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่เขากลับมาเป็นปกติ เขาใจเย็นลงมาก เขาได้กลายเป็นคนที่ไม่สนใจชื่อเสียงและเงินทองอีกต่อไป

กริ้ง กริ้ง! ในเวลานั้น มือถือของหวังเย้าได้ดังขึ้นมาและเขาได้มองไปที่หน้าจอมือถือ มันเป็นเบอร์แปลกเขาจึงไม่รับสาย มือถือดังอยู่สักพักก่อนที่จะเงียบไป อีกครึ่งชั่วโมงต่อมาเบอร์เดิมก็โทรเข้ามาอีกครั้ง

“ฮัลโหล?” หวังเย้ารับสาย

“ฮัลโหล หวังเย้าใช่ไหม?” มันเป็นเสียงของผู้หญิง เสียงของเธอนั้นไพเราะและชัดเจน

“ใช่ ใครพูด?”

“นี่คือกั๋วซือหรง”

กั๋วซือหรง? เมื่อได้ยินชื่อ หวังเย้าคิดกลับไปถึงหญิงสาวที่งดงามที่เคยมาที่เนินเขาเพื่อขอยาจากเขา ไม่เพียงแค่เธอจะงดงามเท่านั้น แต่เธอยังมีความมั่นใจและอำนาจมาก

“สวัสดีคุณกั๋ว มีอะไรรึเปล่าครับ?”

“คุณยังอยู่ที่เนินเขาหนานชานไหมคะ?”

“ครับ”

“คุณว่างรึเปล่าคะ? ฉันอยากจะไปพบคุณ” กั๋วซือหรงพูด

“เมื่อไหร่ครับ?”

“กลางวันนี้จะได้ไหมคะ?” กั๋วซือหรงคิดและจึงพูดออกมา

“ได้ครับ”

“ทำไมกั๋วซือหรงถึงอยากมาที่นี่กัน?” หวังเย้าไม่เข้าใจเมื่อวางสายไปแล้ว แต่เขาก็ไม่คิดมากอะไร แล้วเขาก็ออกมาจากกระท่อมเพื่อมาปรับแก้ค่ายกลที่ด้านนอก เขาตัดส่วนที่เป็นทางเดินไปที่แปลงสมุนไพรออก เพราะเขาไม่อยากให้เกิดปัญหาโดยไม่จำเป็น

ในตอนกลางวัน มีรถธรรมดาคันหนึ่งขับเข้ามาในหมู่บ้านแล้วจอดตรงด้านล่างของเนินเขา มีคนอยู่สองคนในรถ หนึ่งชาย หนึ่งหญิง หญิงสาวมีรูปร่างที่สวยงามและเธอสวมแว่นตาเอาไว้บนหน้าของเธอ จึงทำให้เห็นหน้าของเธอไม่ชัดเจน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมองออกได้ว่าเธอเป็นคนที่หน้าตาดี ชายที่มาด้วยดูมีอายุประมาณ 40และมีนูปหน้าที่ยาว เขามีผิวสีแทนและสวมเสื้อสูทแบบจีน เขาดูเป็นคนลึกลับ

“คุณลุง ทำไมถึงยังกังวลเกี่ยวกับฉันอยู่อีกคะ?” หญิงสาวพูดด้วยรอยยิ้ม

“คุณหนูมีฐานะที่ไม่ธรรมดาและการรักษาความปลอดภัยในห่ายชิวก็ค่อนข้างมีปัญหาในช่วงนี้ แล้วอีกอย่างผมก็ไม่มีอะไรให้ทำ ก็เลยมาเป็นเพื่อนคุณหนูได้น่ะครับ”

ทั้งสองเดินขึ้นไปบนเนินเขาตามเส้นทางที่ขรุขระ

“มันน่าประหลาดใจมากที่ได้เห็นชายหนุ่มที่ไม่เบื่อกับการปลูกสมุนไพรแบบนี้” หญิงสาวพูดล้อ

พวกเขาเดินขึ้นไปบนเนินเขา และยังมีเนินเขาอีกลูกอยู่ตรงหน้าของพวกเขา มีต้นไม้อยู่สิบกว่าต้นในระหว่างทางขึ้นเนินเขา และกระท่อม

“ฉันหวังว่าเขาจะมีเรื่องมาทำให้ฉันต้องประหลาดใจได้อีก”

ทั้งสองค่อยๆเดินไปพร้อมกับสายลมที่หนาวเย็น พวกเขาเห็นต้นกล้าเมื่อพวกเขาเข้าไปใกล้กับกระท่อม

“ครั้งนี้เขาปลูกต้นไม้เหรอ?” กั๋วซือหรงพูดด้วยความประหลาดใจ

ชายวัยกลางคนมองไปที่ต้นกล้าแล้วจึงหยุดเดินในทันที “ต้นไม้บางชนิดสามารถปลูกได้ในฤดูนี้ แต่พวกมันส่วนใหญ่กลับไม่ใช่เลย”

“นั้น—นั้นมันคือ?”

“เกิดอะไรขึ้นคะลุงเหอะ?” กั๋วซือหรงพูด

“เป็นไปได้ยังไงกัน?” ชายวัยกลางคนตกตะลึงเป็นอย่างมาก เขาจึงวิ่งไปที่กระท่อมอย่างห้ามใจไม่ได้

ต้นกล้าที่บอบบางเอนไหวไปตามลม

ชายวัยกลางคนเดินไปที่ต้นกล้า เด็ดใบออกมาหนึ่งใบ แล้วจึงปล่อยทิ้งไป เขาพบก้อนหินอยู่ตรงช่องว่างระหว่างต้นกล้าสองต้น มันสูงพอๆกับตัวคนและบดบังการมองเห็นของเขา แต่เขากลับพบว่ามันว่างเปล่าเมื่อยื่นมือออกไป

“ใช่จริงๆด้วย!” ชายวัยกลางคนตัวสั่นไปด้วยความตื่นเต้น เขาเงยหน้าแล้วมองไปข้างหน้า แม้ว่าเขาจะถูกบดบังการมองเห็น แต่เขาก็รู้สึกกระตือรือร้นที่จะได้พบกับหวังเย้าเป็นอย่างมาก

“ลุงเหอคะ?” ในตอนนั้น เขาได้ยินเสียงเรียกชื่อของเขา เขาจึงรีบปรับอารมณ์ให้กลับมาสงบเหมือนเดิม เขาขยับไปทางซ้ายและถอยออกมาเพื่อสลัดภาพลวงตาออกไป

“ขอโทษครับคุณหนู! ที่ผมได้ทำเรื่องไม่เหมาะสมออกไป!” เขาพูดกับหญิงสาว

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แต่ฉันสงสัยว่าทำไมคุณลุงเหอถึงได้ทำแบบนั้นออกไปคะ? ที่ถึงกับทิ้งฉันไปเพียงเพราะต้นกล้าไม่กี่ต้นได้ยังไง?” กั๋วซือหรงถาม เธอคุ้นเคยกับนิสัยของชายตรงหน้าของเธอดี มันเป็นเรื่องยากมากที่เขาจะแสดงท่าทางแบบนั้นออกมา ครั้งสุดท้ายที่เขาทำเเบบนั้นคือเมื่อสามปีก่อนที่คุณปู่ของเธอล้มป่วย

“ต้นกล้าพวกนี้เป็นต้นกล้าทั่วไป แต่เมื่อปลูกพวกมันไว้ด้วยกันมันกลับต่างออกไป คุณหนูลองดูถ้าคุณไม่เชื่อผม” ชายวัยกลางคนชี้ไปตรงที่ต้นกล้าเหล่านั้น

“โอ้? ฉันจะลองดูค่ะ” กั๋วซือหรงเดินเข้าไปในนั้นด้วยรอยยิ้ม แล้วเธอก็ต้องตกตะลึง