บทที่ 290 - เจียงหนิงลงไม้ลงมือแล้วจ้า

บทที่ 290 - เจียงหนิงลงไม้ลงมือแล้วจ้า

☆☆☆☆☆

โทรศัพท์ของเจียงหนิงห้อยอยู่บนคอด้วยสายคล้อง

ชาวเน็ตที่กำลังดูไลฟ์สดอยู่หน้าจอต่างพากันพิมพ์ด่าด้วยความโกรธเกรี้ยว แค่ฟังผ่านหน้าจอก็สัมผัสได้ถึงเจตนาแอบแฝงในคำพูดของตาแก่นั่น

นี่มันเฒ่าหัวงูหวังเคลมเด็กชัด ๆ น่าขยะแขยงที่สุด!

แต่ยังไม่ทันที่ทุกคนจะกดส่งข้อความ ภาพในไลฟ์สดก็หมุนคว้างกลับหัวกลับหาง ราวกับโทรศัพท์ถูกเหวี่ยงอย่างแรง

ยังไม่ทันที่ผู้ชมจะตั้งตัว ก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนของเฉินเต๋อซวงดังลั่น

“โอ๊ย!”

ตามมาด้วยเสียงสบถด่าทอ

“มึง... กล้าดียังไงมาตีกู!”

ชาวเน็ตเก็ททันที เจียงหนิงลงมือแล้วชัวร์!

[สมควร! ตีให้ตายไปเลยไอ้เฒ่าลามก! ไอ้สารเลว! เดรัจฉาน!]

[ตบปากมันสักทีสองที! ปากเน่า ๆ จะได้เลิกพ่นอะไรทุเรศ ๆ ออกมา]

[กระทุ้งท้องมันแรง ๆ ด้วย ดูซิว่ากระเพาะมันทำด้วยเหล็กหรือไง ถึงได้เลือดเย็นไร้มนุษยธรรมขนาดนี้ แม้แต่เงินต่อชีวิตเด็กมันยังจะขูดรีด!]

[...]

ผู้ชมหน้าจอต่างฮึกเหิมเลือดร้อนขึ้นมาทันที

ถึงจะมองไม่เห็นภาพเหตุการณ์ แต่ฟังจากเสียงร้องโอดโอยของเฉินเต๋อซวง ก็รู้ได้เลยว่าหลังจากหมัดแรก เจียงหนิงไม่ได้หยุดแค่นั้น แต่ยังรัวหมัดใส่ไม่ยั้ง ทุบทำลายความกร่างของเฉินเต๋อซวงจนยับเยิน

เฉินเต๋อซวงคาดไม่ถึงเลยว่า เด็กสาวที่ดูบอบบางคนนี้จะมีเรี่ยวแรงมหาศาลขนาดนี้!

แถมยังวรยุทธ์ดีเยี่ยม!

เหมือนคนเป็นมวย!

วันนี้เขาไปกระตุกหนวดเสือเข้าให้แล้ว!

นี่คือความคิดแรกที่แวบเข้ามาในหัวของเฉินเต๋อซวงหลังจากโดนเจียงหนิงซัดเปรี้ยงเดียวจนหน้าหัน พยายามจะสวนกลับแต่ก็โดนจับทุ่มลงไปกองกับพื้น

อย่าเห็นว่าเฉินเต๋อซวงตัวใหญ่บึกบึน จริง ๆ แล้วมีแต่ไขมันล้วน ๆ ร่างกายอ่อนแอไร้ประโยชน์

พอโดนเจียงหนิงจับทุ่มลงพื้น เขาก็ทำได้แค่เป็นกระสอบทรายให้เธอทุบ แม้แต่แรงจะลุกขึ้นมายังไม่มี

“หยุดนะ! อย่าตี! อย่าตี!”

เขายกมือขึ้นกุมหัว ร้องขอชีวิตไม่หยุด

เก๋อต้ากินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ยืนงงเป็นไก่ตาแตก ตามสถานการณ์ไม่ทัน

ไม่เข้าใจว่าเมื่อกี้ยังคุยกันอยู่ดี ๆ ทำไมจู่ ๆ ถึงลงไม้ลงมือกันได้

พอตั้งสติได้ เขาก็รีบเข้าไปห้ามทัพ “อย่า อย่าตีกันเลย...”

ถ้าตีจนเป็นเรื่องเป็นราวขึ้นมา จะทำยังไงล่ะทีนี้!

แม่หนูคนนี้หวังดีอยากช่วยเรียกร้องความยุติธรรมให้เขา แต่คนแก่ที่ไม่รู้กฎหมายอย่างเขาก็รู้ดีว่า ถ้าตีคนจนบาดเจ็บ มันต้องติดคุกนะ!

เขารีบพุ่งเข้าไปดึงตัวเจียงหนิงออกมา

ภาพในจอสั่นไหวไปมา ชาวเน็ตเดาได้ว่าเฉินเต๋อซวงคงโดนเจียงหนิงคว่ำไปแล้ว ทิศทางของคอมเมนต์จึงเริ่มเปลี่ยนไป

[ตอนนี้เป็นไงบ้าง? เจียงหนิงไม่ได้ตีคนตายใช่ไหม?]

[กรี๊ดดดด ถึงจะสะใจก็เถอะ แต่ถ้าไอ้ชั่วนั่นแจ้งตำรวจ เจียงเจียงของฉันจะไม่ซวยเหรอ?]

[เจียงเจียงของเราเป็นแค่เด็กสาวจบใหม่ตัวเล็ก ๆ แรงผู้หญิงจะไปเยอะสักแค่ไหนเชียว อย่ามาใส่ร้ายกันนะ]

[ใช่ ๆ เห็นชัด ๆ ว่าไอ้เฒ่าหัวงูนั่นพูดจาลวนลามก่อน เจียงเจียงของเราแค่เป็นคนตรงไปตรงมา คนจริงเขาไม่พูดเยอะ เจ็บคอ ลงมือเลยง่ายกว่า]

[...]

ความจริงแล้วเจียงหนิงก็ไม่ได้กะจะเอาให้ถึงตาย

เพราะเธอไม่ใช่ตำรวจ ไม่มีอำนาจบังคับใช้กฎหมาย

ต่อให้เก๋อต้ากินไม่เข้ามาห้าม เจียงหนิงก็ไม่ได้คิดจะตีต่ออยู่แล้ว

เธอหยุดมือ แล้วถอยหลังออกมาสองสามก้าว

เห็นเจียงหนิงยอมหยุดแต่โดยดี เก๋อต้ากินก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก รีบหันไปดูอาการของเฉินเต๋อซวง

“คุณเฉิน เป็นอะไรไหมครับ?”

เป็นสิ!

เฉินเต๋อซวงรู้สึกปวดร้าวไปทั้งตัว ไม่มีตรงไหนไม่เจ็บ!

โดยเฉพาะจุดที่โดนเจียงหนิงทุบเมื่อกี้ มันเจ็บจนหน้าบิดหน้าเบี้ยว เหมือนเครื่องในจะแหลกเหลวไปหมดแล้ว!

เฉินเต๋อซวงกุมท้อง ตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น

ผู้ชมในไลฟ์สดเห็นสภาพของเฉินเต๋อซวงแวบหนึ่งผ่านกล้องที่ส่ายไปมา

[จุ๊ ๆ โดนซ้อมซะหมดสภาพเลย...]

“แกตายแน่! ฝากไว้ก่อนเถอะ!”

“รีบโทร 120 ให้ฉันเร็ว! เรียกรถพยาบาล! ฉันจะไปโรงพยาบาล ฉันจะแจ้งตำรวจ!”

เฉินเต๋อซวงมือหนึ่งกุมท้อง อีกมือชี้หน้าด่าเจียงหนิงกราด

ตอนนั้นเองเจียงหนิงถึงนึกขึ้นได้ว่ามีมือถือไลฟ์สดห้อยอยู่ที่คอ

เธอยกมือถือขึ้นมา จ่อไปที่เฉินเต๋อซวง พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เอาสิ รีบแจ้งตำรวจเลย มาดูกันว่าตำรวจจะจับคุณหรือจับฉัน ส่วน 120 ไม่ต้องโทรหรอก นี่มันก็โรงพยาบาลอยู่แล้ว ถ้าคุณอยากจะตรวจร่างกายหาแผล ก็เชิญไปตรวจได้เลยเดี๋ยวนี้ เมื่อกี้ฉันใช้แรงไปแค่ไหนฉันรู้ดี อย่ามามั่วนิ่มเรียกค่าเสียหายนะ ฉันมีคลิปไลฟ์สดเป็นหลักฐาน”

เจียงหนิงไม่ได้โง่ เมื่อกี้ถึงจะลงมือฉับพลัน แต่เธอไม่ได้ใช้แรงควายทุบดื้อ ๆ เธอใช้เทคนิคผ่อนแรงบวกกับวิชาการต่อสู้ที่ตาแก่เคยสอน รู้ดีว่าจะทุบตรงไหนให้เจ็บเจียนตายแต่ไม่ทิ้งร่องรอยบาดแผลไว้ให้เห็น

และอาการบาดเจ็บแบบตรวจสอบไม่เจอนี้ ต่อให้ไปตรวจที่โรงพยาบาลก็หาไม่เจอ

นี่คือเหตุผลที่เจียงหนิงกล้าลงมือ

พอเจียงหนิงถือมือถือให้นิ่ง ภาพในไลฟ์สดก็กลับมาปกติ

[แม่เจ้า! ในที่สุดฉันก็ไม่ต้องตะแคงมือถือดูไลฟ์แล้ว!]

[ทำไมเจียงเจียงถ่ายแต่ตัวหมอนั่น ไม่ถ่ายหน้ามันล่ะ ประจานมันเลย! ไอ้สวะสังคม!]

[ที่ไม่ถ่ายหน้า คงเพราะไม่อยากละเมิดสิทธิส่วนบุคคลกับกฎหมายละมั้ง]

[ถุย! ไอ้พวกเดรัจฉานหากินกับเลือดเนื้อคนอื่นแบบนี้! มีสิทธิ์บ้าบออะไร! ควรจะประจานให้โลกรู้ ให้มันไม่มีที่ยืนในสังคมไปเลย!]

[โรงพยาบาล? ตอนนี้เจียงเจียงอยู่ที่โรงพยาบาลเหรอ? หรือว่าโรงพยาบาลประชาชนเมือง A?]

[ไม่ใช่ ๆ บ้านฉันอยู่ข้างโรงพยาบาลประชาชนเมือง A ที่นั่นไม่มีต้นไทร ยิ่งต้นใหญ่ขนาดนี้ยิ่งไม่มี!]

[อืม มีทั้งโรงพยาบาล ทั้งต้นไทร เหมือนโรงพยาบาลฝั่งผิงหนานจะมีอยู่ทีหนึ่งนะที่มีต้นไทรใหญ่]

[โรงพยาบาลประชาชนที่ 3 ผิงหนานแน่เลย!]

[เป็นไปไม่ได้ เมื่อเช้าเจียงเจียงยังอยู่เมือง A อยู่เลย จะวาร์ปไปผิงหนานได้ไง]

เฉินเต๋อซวงเห็นเจียงหนิงไม่กลัวสักนิด แถมยังกล้าเอามือถือมาถ่ายเขาอีก

เขาโกรธจนแทบกระอักเลือด

“ได้! ถ่ายเลย! ถ่ายให้เห็นกันชัด ๆ ว่าเธอทำร้ายร่างกายฉันขนาดไหน! ให้สังคมช่วยกันตัดสินว่าใครถูกใครผิด!”

เฉินเต๋อซวงก้าวเข้ามาหา เสนอหน้าเข้ากล้องเองนักเลงพอ

เขาก้มหน้าเลิกเสื้อตัวเองขึ้น ตะโกนด้วยความคับแค้นใจ “ถ่ายสิ! ฉันให้ถ่าย!”

“ดูรอยพวกนี้สิ เจ็บจะตายอยู่แล้ว! ฝีมือเธอทั้งนั้น!”

กล้องมือถือของเจียงหนิงความละเอียดสูงมาก ภาพคมชัดระดับ HD

ภายใต้เลนส์กล้องสดไร้ฟิลเตอร์ เฉินเต๋อซวงที่กำลังเดือดดาลเปิดเสื้อโชว์พุงกะทิและชั้นไขมันอันอวบอ้วนสู่สายตาชาวโลก

ผิวหนังขาวซีดที่ถูกเสื้อผ้าบดบังแสงแดดมานาน ไขมันพอกพูนจนเห็นชั้นผิวชัดเจน อย่าว่าแต่รอยฟกช้ำดำเขียวเลย แม้แต่รอยแดงจาง ๆ สักนิดก็ยังไม่มี

[?????]

[แค่นี้อะนะ????]

[ห้ะ??]

[จบแล้ว]