บทที่ 280 - โจวโจวผู้เรียนรู้ไวโดยไม่ต้องมีครูสอน

บทที่ 280 - โจวโจวผู้เรียนรู้ไวโดยไม่ต้องมีครูสอน

☆☆☆☆☆

ชีซิงโจวโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ศีรษะซบลงบนไหล่ของเจียงหนิงราวกับคนหมดแรง

วันนี้เจียงหนิงสวมเสื้อผ้าบางเบา ตอนที่ศีรษะของชีซิงโจวทิ้งน้ำหนักลงมาบนไหล่ แม้จะไม่มีการสัมผัสเนื้อตัวกันโดยตรง แต่ผ่านเนื้อผ้าบาง ๆ นั้น เจียงหนิงก็ยังสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายของเขา รวมถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดต้นคอ

ร่างกายของเจียงหนิงแข็งทื่อไปชั่วขณะ

คนที่รักสันโดษและไปไหนมาไหนคนเดียวอย่างเธอ แทบไม่เคยใกล้ชิดกับใครถึงเนื้อถึงตัวขนาดนี้มาก่อน

วินาทีที่ชีซิงโจวก้มหัวลงมา เดิมทีเจียงหนิงคิดจะเบี่ยงตัวหลบ แต่เพราะคนตรงหน้าคือชีซิงโจว เธอจึงแข็งใจระงับสัญชาตญาณนั้นไว้

“ไม่สบายตรงไหน?”

เจียงหนิงเงยหน้าขึ้น มองดูเจ้าเม่นน้อยตัวสุดท้ายเลือนหายเข้าไปในศีรษะของชีซิงโจว เธอยกมือขึ้นแตะหน้าผากเขาเบา ๆ อย่างอดไม่ได้ “ปวดหัวเหรอ?”

ชีซิงโจวยังไม่ทันตอบ ระบบในหัวของเจียงหนิงก็รีบแก้ตัวพัลวัน [โฮสต์ครับ อย่าพูดแบบนั้นสิครับ!]

[ของจากระบบเรารับประกันคุณภาพ ไม่มีทางมีปัญหาแน่นอน!]

[แต้มบุญกุศลเป็นของดีวิเศษขนาดนั้น คนธรรมดาอยากได้แทบตายยังหาไม่ได้ พอตกถึงตัวเขา นอกจากจะไม่ทำให้เจ็บป่วยแล้ว มีแต่จะช่วยให้ฉลาดขึ้นเรื่อย ๆ ต่างหาก!]

ระบบเถียงคอเป็นเอ็น กลัวจะโดนกล่าวหาว่าสินค้าไม่ได้มาตรฐาน

พอได้ยินคำถามของเจียงหนิง ชีซิงโจวก็เหมือนเพิ่งได้สติว่าตัวเองทำอะไรลงไป

เขากระพริบตาปริบ ๆ สีหน้าดูงุนงงไร้เดียงสา แต่ในดวงตาสีนิลคู่นั้นกลับฉายแววรู้สึดผิดจาง ๆ

เขาอยากจะเงยหน้าขึ้นและถอยห่างจากเจียงหนิงทันที

รู้สึกว่าตัวเองไม่ควรจะอ่อนแอขนาดนี้

แต่ทว่า การได้ซบลงบนไหล่บอบบางของเจียงหนิง ได้สัมผัสไออุ่นจากตัวเธอ ได้กลิ่นหอมจาง ๆ ที่ลอยออกมาจากกายเธอ ไม่ว่าอย่างไหน ก็ล้วนทำให้ชีซิงโจวรู้สึกโหยหาอาวรณ์อย่างที่สุด

เขาเปรียบเสมือนลูกนกที่เพิ่งเผชิญโลกกว้างเป็นครั้งแรก พิงซบเพื่อนตัวน้อยเพียงคนเดียวด้วยความวางใจและพึ่งพิง

ชีซิงโจวไม่เพียงไม่อยากถอยห่าง แต่กลับอยากจะกางปีกโอบกอดเพื่อนตัวน้อยที่ตัวเล็กกว่าเขาจมเลยคนนี้เข้ามาไว้ในอ้อมอก ให้กลิ่นอายของกันและกันผสมผสานกันจนแยกไม่ออก

มือสองข้างที่ทิ้งตัวอยู่ข้างลำตัวของชีซิงโจว นิ้วเรียวยาวขยับเล็กน้อย ดูเหมือนอยากจะทำตามความปรารถนาในใจให้เป็นจริง

แต่ในสมองกลับมีเสียงแห่งเหตุผลดังขึ้นเตือนสติ บอกว่าเขายังทำแบบนั้นในตอนนี้ไม่ได้

มือที่เห็นกระดูกข้อนิ้วชัดเจนคู่นั้นเพิ่งจะยกขึ้นนิดเดียว ก็จำต้องหยุดชะงักลง

ชีซิงโจวหลับตาลง ถูไถศีรษะกับไหล่ของเจียงหนิงอย่างออดอ้อนปนน้อยใจ น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงความอดกลั้น “ผมหิว”

“...หิว?”

เจียงหนิงเอียงคอ พอลองนึกดูก็เห็นด้วย

เธอกับชีซิงโจวกินมื้อเช้าเสร็จก็รีบบึ่งมาที่นี่เลย เดินทางไกลมาตลอดทาง

ชีซิงโจวดูเหมือนจะมีอาการย้ำคิดย้ำทำบางอย่าง ไม่ว่าจะนั่งเครื่องบินหรือรถไฟความเร็วสูง เจียงหนิงไม่เคยเห็นเขาแตะต้องของกินเลยสักนิด เรียกให้กินเขาก็ได้แต่ทำหน้าหงอยส่ายหน้าปฏิเสธ แม้แต่น้ำก็ไม่ดื่ม

“ในกระเป๋าฉันมีขนมปังอยู่อันหนึ่ง นายกินรองท้องไปก่อนนะ เดี๋ยวเสร็จธุระตรงนี้แล้ว ฉันจะพาไปกินของอร่อย” เจียงหนิงบอก

ชีซิงโจวรับคำอย่างว่าง่าย ส่งเสียงตอบรับในลำคอเบา ๆ

เขาเงยหน้าขึ้น ดูเหมือนจะมีแรงกลับมาบ้างแล้ว จึงขยับตัวถอยห่างออกมาเล็กน้อย

เจียงหนิงก้มลงควานหาขนมปังเนื้อนุ่มกับลูกอมรสนมสองเม็ดจากกระเป๋าสะพายข้าง ยัดใส่มือชีซิงโจว

ทั้งสองคนไม่มีใครทันสังเกตเลยว่า ท่าทางที่ชีซิงโจวเอาหัวถูไถไหล่เจียงหนิงเมื่อกี้มันดูสนิทสนมกันขนาดไหน แถมเขายังเรียนรู้วิธีอ้อนและเปลี่ยนเรื่องได้เองโดยไม่ต้องมีใครสอนอีกต่างหาก

ดูท่าหมีน้อยกำลังเร่งติวเข้มให้โจวโจวบรรลุวิชา 'มารยาออเซาะ' อยู่แน่ ๆ!

[จบแล้ว]