38 ต้องการยารักษา

38 ต้องการยารักษา

ในตอนที่หวังเย้ากำลังต้มยาอยู่นั้น ได้มีรถแลนด์โรเวอร์ขับเข้ามาในหมู่บ้านและขับไปตามถนนขึ้นไปบนเนินเขาหนานชาน

โฮ่ง! โฮ่ง! โฮ่ง! หวังเย้ารู้ได้ว่ามีคนอยู่ข้างนอกเพราะเสียงเห่าของสุนัขของเขา

แขกของเขามีสองคน ผู้ชายท้วมเล็กน้อย เขามีใบหน้าเหลี่ยมและคิ้วที่หนา และผู้หญิงที่มาด้วยเธอดูดีมาก พวกเขาก็คือเทียนถูหยวนและซวีเจียหุยที่ไม่ได้มาหาเขานานแล้ว พวกเขามาพร้อมกับกล่องของขวัญ

“สวัสดี?” เทียนถูหยวนเรียกก่อนที่จะเดินมาถึงกระท่อม

แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ เขาจึงคิดว่าหวังเย้าไม่ได้อยู่ในกระท่อมและเตรียมที่จะจากไป แต่กลิ่นของสมุนไพรทำให้เขาต้องเดินเข้าดูที่หน้าต่าง เขาจึงเห็นหวังเย้าที่กำลังจดจ่ออยู่กับการต้มยาโดยไม่ได้สังเกตุเห็นเขาเลย เขาจึงเรียกอีกที

“คุณเทียน?” หวังเย้าหันมาและเห็นเทียนถูหยวนและซวีเจียหุย เขาประหลาดใจเล็กน้อยที่เห็นพวกเขา

“เชิญเข้ามาข้างในก่อนครับ” เขาลุกขึ้นมาเปิดประตูและเชิญพวกเขาเข้ามาข้างใน

กระท่อมไม่ได้ใหญ่มาก มันมีเตียงหนึ่งเตียง หม้อหนึ่งใบ และโต๊ะอยู่ด้านใน ห้องดูรกและเต็มไปด้วยสมุนไพร

“ผมต้องขอโทษด้วย ข้างในนี้ออกจะรกไปหน่อย ขอเวลาผมสักครู่” หวังเย้าพูด

หวังเย้าเกือบจะต้มยาเสร็จแล้ว

“ได้เลย” เทียนถูหยวนพูดด้วยรอยยิ้ม

ทั้งสองนั่งข้างกันและมองไปที่หวังเย้าที่กำลังต้มยาอยู่ หวังเย้านำหม้ออเนกประสงค์ออกจากเตาทันทีที่ทำเสร็จ แล้วจึงเทยาลงไปในภาชนะและเทเศษสมุนไพรไว้ในตะแกรงด้วยความชำนาญ

“ขอโทษที่ต้องให้รอนะครับ!” หวังเย้าพูดกับเทียนถูหยวนและซวีเจียหุยหลังจากที่เขาได้ยินเสียงจากระบบว่ายาที่เขาทำสำเร็จแล้ว

“ไม่เป็นไร แล้วคุณกำลังต้มยาอะไรเหรอครับ?” เทียนถูหยวนถาม

“ยาหมู่ตานครับ ช่วยเสริมพลังฉี เป็นยาทั่วๆไปน่ะครับ” หวังเย้าพูดในตอนที่กำลังชงชาให้พวกเขา

“ดูเหมือนว่าคุณซวีจะหายดีแล้วนะครับ” หวังเย้าพูด

ทันทีที่เห็นเธอเดินผ่านประตูเข้ามา หวังเย้าก็สังเกตุเห็นว่าใบหน้าของเธอมีสีชมพูอ่อนๆพร้อมกับดวงตาที่สดใส เธอดูต่างไปจากคนที่เคยป่วยและดูอ่อนแอเมื่อไม่กี่วันก่อนมาก

“อย่าเรียกฉันว่าคุณซวีเลย เรียกฉันว่าคุณน้าดีกว่านะคะ ยาทั้งสองขวดของคุณมันได้ผลดีมาก ฉันดีขึ้นมากแล้วในตอนนี้!” ซวีเจียหุยพูด เธอถูกโรคนี้ทำร้ายมานานหลายปี เธอจึงมีความสุขมากเมื่อเธอหายดีแล้ว

“ครั้งนี้ที่พวกเรามา พวกเรามีเรื่องที่อยากจะขอร้องอยู่สองเรื่อง เรื่องแรกคือ ขอบคุณมากที่คุณรักษาภรรยาของผม!” เทียนถูหยวนพูด

“ไม่จำเป็นหรอก เพราะคุณเป็นคนจ่ายเงินให้ผมทำนี่นา!” หวังเย้าพูด เขายังรู้สึกผิดอยู่เล็กน้อยด้วยราคายาที่สูงมาก นอกจากสมุนไพรดอกแสงจันทร์ที่มีรากเป็นยา สมุนไพรตัวอื่นก็เป็นสมุนไพรธรรมดา บางตัวยังมีคุณภาพที่ต่ำมากด้วยซ้ำ

“ขอแค่คุณอย่าคิดว่าผมคิดเงินแพงจนเกินไปก็พอ” หวังเย้าพูด

“ไม่ มันไม่แพงเลย!” เทียนถูหยวนพูดทันที

“ยานี้ช่วยชีวิตคนได้! ลองคิดดูสิ ขนาดใบชาและดอกไม้บางชนิดที่เอามาช่วยชีวิตคนก็ไม่ได้ยังแพงกว่านี้อีก ถ้าเทียบกับสองอย่างนั้นแล้ว ยาของคุณควรจะมีราคาเป็นล้านด้วยซ้ำ เพราะชีวิตของคนเรามันประเมิณค่าไม่ได้เลย!” เทียนถูหยวนพูด เขาแสดงให้หวังเย้าได้รู้ถึงคุณค่าของยาที่เขาทำ

ใช่แล้ว ชีวิตคนเรามันประเมิณค่าไม่ได้ และสมุนไพรตัวนั้นก็ได้มาอย่างยากลำบาก! หวังเย้าคิด

“แล้วอีกเรื่องล่ะครับ!” หวังเย้าถาม

“อีกเรื่องคือเรื่องเกี่ยวกับเพื่อนของผมครับ เขามีอาการของโรคที่แปลกประหลาด มันทำให้เขาไม่สบาย อาการของเขามันแย่ยิ่งกว่าอาการของภรรยาของผมซะอีก เขาแทบจะต้องนอนติดเตียงตลอดเวลา คุณช่วยขอให้อาจารย์ของคุณไปดูอาการของเขาจะได้ไหมครับ?” เทียนหยวนถูถาม

“อาจารย์ของผมท่านแก่มากแล้วและท่านก็เกษียณตัวเองแล้ว เขาไม่รับรักษาคนไข้อีกต่อไป” หวังเย้าหลังจากที่คิดซักพัก

“แล้วคุณล่ะ?” เทียนหยวนถูถาม

“ผมเหรอ...?” หวังเย้าได้ยินเสียงของระบบทันทีที่เขาเตรียมจะตอบปฏิเสธออกไป

‘ภารกิจ : แพทย์ปรุงยาต้องสามารถรักษาโรคได้ทุกชนิด (ทั้งคนไข้ที่มาหาคุณหรือคุณไปหาคนไข้)

รางวัลจะถูกสุ่ม

บทลงโทษ : คะแนนของคุณสมบัติของร่างกายจะถูกหักครึ่งหนึ่ง’

มาถูกเวลาจริงๆ! เมื่อหวังเย้าได้ยินภารกิจนี้ เขาคิดว่าเขาไม่สามารถทำให้คนที่มาขอความช่วยเหลือจากเขาต้องผิดหวัง!

“ตอนนี้ผมยุ่งมาก ผมไม่สามารถไปจากที่นี่ได้ในตอนนี้” หวังเย้าพูด

“แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว คุณช่วยยกเว้นเป็นกรณีพิเศษได้ไหม? ‘การช่วยชีวิตคนถือเป็นกุศลที่ยิ่งใหญ่ยิ่งกว่าการสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น’ เพื่อนของผมเขาอ่อนแอมากในตอนนี้ทำให้เขาไม่สามารถเดินทางได้” เทียนหยวนถูพูด

“ผมขอโทษด้วย” หวังเย้าพูด

“ถ้าอย่างนั้น คุณช่วยทำยาให้ผมเอาไปให้เขาจะได้ไหม?” เทียนหยวนถูรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เขาจึงเลือกถอยออกมาก้าวหนึ่งและเลือกทางเลือกอื่นที่พอจะทำให้เขาช่วยเพื่อนของเขาได้

“ยาตัวไหน?” หวังเย้าถาม

“อันเฉินซาน” เทียนหยวนถูพูด เพราะภรรยาของเขาก็กินยาตัวนี้ และมันก็ได้ผลดีมาก

“ไม่มีปัญหา อีกสองวันหลังจากนี้คุณมาเอาไปได้เลย” หวังเย้าพูด

ทั้งสองคนนั่งอยู่อีกสักพักก่อนที่จะจากไป หวังเย้าไม่อยากรับของขวัญจากพวกเขา แต่พวกเขาก็ยืนยันที่จะมอบมันให้กับเขา หลังจากที่พวกเขาจากไป หวังเย้าจึงรีบเริ่มทำงานของเขาต่อทันที

“คุณขอยารักษาให้กับคุณชุยเหรอคะ?” ซวีเจียหุยถามหลังจากที่พวกเขาขับรถออกมาจากเนินเขาแล้ว

“ใช่ เสียดายที่เขาไม่ต้องการไปพบเพื่อนของผม”

“ดูคุณจะคาดหวังกับหวังเย้าเอาไว้สูงมากนะคะ” ซวีเจียหุยพูดด้วยรอยยิ้ม

“ไม่มีคนธรรมดาที่ไหนที่จะผสมยาอย่างอันเฉินซานออกมาได้หรอก เขาจะต้องเป็นคนที่พิเศษมากๆ และผมก็รู้สึกว่าวันนี้เขาดูแปลกไป” เทียนหยวนถูพูด

“ฉันก็รู้สึกเหมือนกัน!” ซวีเจียหุยพูด

“เขาดูศักดิ์สิทธิ์เหมือนกับฤษีที่อาศัยอยู่ในหุบเขาลึกเข้าไปทุกที” ซวีเจียหุยพูด

“ใช่ แล้วผมก็หวังว่ายาจะได้ผลนะ” เทียนหยวนถูพูด

“ฉันคิดว่าอาการของคุณชุยนั้นแย่ยิ่งกว่าฉันซะอีก”ซวีเจียหุยพูด

“ใช่ เขาป่วยมานานแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเขาอยู่ในครอบครัวที่มีฐานะและร่ำรวย เขาคงจะตายไปนานแล้ว!” เทียนหยวนถูพูด

“แล้วถ้าเกิดว่ายาของหวังเย้ามีปัญหาขึ้นมาล่ะ? คุณไม่กลัวเหรอ?” ซวีเจียหุยถามด้วยความกังวล

“ไม่ต้องห่วง เขาคือเพื่อนที่ดีของผม ผมจะพยายามช่วยเขาให้ถึงที่สุด แล้วอีกอย่างที่บ้านของเขาก็มีหมอที่มีฝีมือที่สามารถตรวจสอบตัวยาว่าใช่ได้หรือไม่ได้อยู่” เทียนหยวนถูพูด

“ฉันก็หวังว่ามันจะได้ผล” ซวีเจียหุยพูด

ในตอนที่ทั้งคู่กำลังพูดคุยกันอยู่นั้น หวังเย้าก็กำลังใช้ทั้งหัวใจและจิตวิญญาณของเขาไปกับการต้มยา เขาได้ทำเสร็จไปแล้วหกในสิบสูตรยา และยังเหลือเวลาอีกมากสำหรับสูตรยาที่เหลือ

หลังจากที่ทำสูตรยาที่เจ็ดสำเร็จในช่วงกลางวัน หวังเย้าได้หยุดทำยาและเก็บของเอาไว้ แล้วเริ่มอ่านคัมภีร์หลักธรรมชาติ

ด้านนอกกระท่อม ต้นสมุนไพรต่างแกว่งไกวไปตามสายลม ซานเซียนนอนอยู่ใต้หน้าต่างอย่างสงบคล้ายกับว่ามันกำลังฟังเสียงอ่านคัมภีร์ของหวังเย้าอยู่ ไกลออกไปจากเนินเขาผู้คนยังคงยุ่งกับงานของพวกเขาต่อไป

พระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลง และผู้คนเริ่มกลับบ้านหลังจากวันที่เหนื่อยล้า

หวังเย้าปิดหนังสือและเก็บเอาไว้ในช่องเก็บของของระบบ หลังจากหลับตาใคร่ครวญอยู่สักพัก เขาก็ลุกขึ้นและกลับบ้าน