36 การกระทำที่อาจหาญ ขึ้นมาบนเนินในกลางดึก

36 การกระทำที่อาจหาญ ขึ้นมาบนเนินในกลางดึก

หวังเย้านำสมุนไพรออกมาจากกระท่อม และพยายามแยกแยะมันด้วยความรู้เกี่ยวกับสมุนไพรที่เขาได้รับมา

ตังกุย : แห้งเกินไป ไม่ดี!

เป่ยฉี : ผิวแข็ง มีโพลงด้านใน ไม่ดี!

ตานเซิน : ยาวและบางเกินไป สีอ่อน ไม่ดี!

เมื่อได้แยกแยะสมุนไพรทั้งหมดที่เขาซื้อมา เขาก็พบว่าสมุนไพรทั้งหมดเป็นของคุณภาพต่ำ แม้ว่าพวกมันจะสามารถนำมาต้มยาได้แต่คุณภาพที่ได้ก็จะต่ำกว่าสมุนไพรที่มีคุณภาพดี ด้วยสมุนไพรที่มีคุณภาพดี จะทำให้ยาที่ต้มออกมามีฤทธิ์ที่ดีกว่า แต่ด้วยสมุนไพรคุณภาพต่ำ ต้องต้มยาอย่างน้อยสามโดสถึงจะเทียบเท่า ยิ่งไปกว่านั้น สมุนไพรก็มีผลข้างเคียงเหมือนกัน มันจึงดีกว่าที่จะเลือกสมุนไพรที่มีคุณภาพดีมาใช้

มีหลายสิ่งที่ต้องให้ความสำคัญเมื่อต้องต้มยา!

ติ้ง!

‘ภารกิจ : ทำยาออกมา 10 สูตรภายใน 7 วัน ห้ามซ้ำ’

“ห้ามซ้ำนี่หมายความว่ายังไง?” หวังเย้าถาม

‘ห้ามทำยาที่เคยทำครั้งก่อนซ้ำ’

“แล้วถ้าต้มยาแบบเดียวกันสิบครั้งล่ะ?” หวังเย้าถาม

‘อย่าโง่!’

เชี่ย! มีเรื่องให้ต้องทำอีกแล้ว เจ็ดวัน สิบสูตร ในเวลาจำกัด

หวังเย้าไม่เสียเวลาอีกต่อไป เขาเข้าไปในกระท่อมหาข้อมูลในอินเตอร์เนตและในหนังสือ รวมทั้งความรู้ที่เขามีอยู่ เขาใช้เวลาทั้งบ่ายคิดเกี่ยวกับสูตรยาสิบสูตรที่เขาจะทำ เขายังได้เขียนรายการสมุนไพรสำหรับยาทั้งสิบสูตรด้วย มีสมุนไพรทั้งหมดห้าสิบอย่างที่ต้องการ พวกมันบางตัวสามารถนำไปใช้กับสูตรอื่นได้มันจึงไม่ใช่เรื่องยากจนเกินไป

ด้วยสมุนไพรที่หวังเย้ามีอยู่ทำให้เขาสามารถต้มยาออกมาได้หนึ่งอย่าง

เมื่อเขาได้คิดวางแผนเรียบร้อยแล้ว เขาจึงหยิบ ชั่ง ล้าง แช่สมุนไพรก่อนที่จะเริ่มต้มยา เขาทำงานอย่างมีประสิทธิภาพและระมัดระวัง

มาฮวง กุ้ยจือ อัลมอนด์ ราก...

หวังเย้าทำงานจนกระทั่งตีสอง เขาก็ทำสำเร็จหลังจากทดลองไปสามครั้ง

ยาต้มมาฮวง : สมุนไพรที่ฉุนและอุ่นร้อน ช่วยผ่อนคลาย

หลังจากเก็บของและพักผ่อนไม่นาน ก็เป็นเวลาเช้าแล้ว เขาตื่นขึ้นมาทำงานในแปลงสมุนไพรเหมือนปกติ เขากำจัดวัชพืชและรดน้ำด้วยน้ำแร่โบราณ

แล้วเขาจึงโทรไปที่บ้านเมื่อดูเวลาแล้ว เขาขอให้แม่ของเขาช่วยดูแลแปลงสมุนไพรให้เพราะเขาจะเข้าเมือง หวังเย้าเข้าไปในเมืองหลังจากที่คุยกับแม่ของเขาเพียงสั้นๆ

“อย่ารีบล่ะ เย้า” แม่ของเขาพูดขึ้นในตอนที่เขาออกไป

...

“อ้าว พ่อหนุ่ม เธอมาอีกแล้ว!” พนักงานร้านพูดขึ้นมาเมื่อเขาเห็นหวังเย้า “รอบนี้เธอจะซื้ออะไรบ้าง?”

“นี่ครับ รายการ” หวังเย้ายื่นรายการสมุนไพรให้กับพนักงานร้าน

“พระเจ้า นี่มันเยอะมาก!” พนักงานร้านรู้สึกตกใจ

“ขอโทษที่ต้องรบกวนคุณนะครับ” หวังเย้าพูด

“ไม่เป็นไรหรอก รอสักครู่นะ” พนักงานร้านพูด

“ผมขอเข้าไปข้างในด้วยได้ไหมครับ?” หวังเย้าต้องการที่จะใช้โอกาสนี้ในการศึกษาสมุนไพรถามขึ้น

“ได้สิ มากับฉัน” พนักงานร้านพูด

เมื่อตามพนักงานร้านไป หวังเย้าก็ได้เข้าไปในสถานที่ที่ใช้เก็บสมุนไพรเอาไว้ มีชั้นที่เต็มไปด้วยลิ้นชักมากมาย ลิ้นชักแต่ละอันจะมีสัญลักษณ์เพื่อใช้แยกแยะเอาไว้ด้วย

โสมนี่ยังแก่ไม่พอ...สีที่มันเงาของหลินจือเป็นสีเทาและขาว ไม่ดี...ซิลเวิร์ทนี่ ไม่มีส่วนไหนที่เหมือนกับที่เขาเคยปลูกเลย

หลังจากที่เขาได้ใช้ความรู้ที่เรียนจากระบบมาประเมินพวกมัน หวังเย้าพบว่าสมุนไพรที่ถูกเก็บเอาไว้ที่นี่มีคุณภาพต่ำ เพราะการปลูกในโรงปลูก ก็สามารถทำให้คุณภาพของสมุนไพรแตกต่างออกไป ในบางครั้ง สมุนไพรถูกปลูกในสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม  เช่นทุ่งหญ้ากว้าง สมุนไพรเหล่านั้นปลูกออกมาได้จำนวนน้อยแต่กลับมีคุณภาพสูง สมุนไพรที่นี่ก็เป็นหนึ่งก็มาจากโรงเพาะปลูกขนาดใหญ่ เพราะมันทำให้ได้สมุนไพรในราคาถูก สมุนไพรที่ได้จึงมีจำนวนมากแต่คุณภาพต่ำ

พนักงานร้านต้องใช้เวลาถึงสองชั่วโมงในการจัดสมุนไพร ใส่ไว้ในถุงสองใบจนเกือบล้น

“ขอบคุณมากนะครับ!” หวังเย้าพูดหลังจากที่เขาจ่ายเงินเรียบร้อยแล้ว

“นี่คือเบอร์โทรติดต่อฉัน ครั้งหน้าถ้าจะมาให้โทรหาฉันนะ” พนักงานร้านเอาเบอร์โทรของเขาให้กับหวังเย้า แค่เจอหน้ากันไม่กี่ครั้งพวกเขาก็เริ่มสนิทกันแล้ว

“ได้เลย ไว้เจอกันครับ!” หวังเย้าพูด

มันต้องใช้ความพยายามอย่างมากสำหรับหวังเย้าในการหิ้วถุงทั้งสองใบขึ้นไปบนเนินเขา

“เย้า ลูกซื้ออะไรมาน่ะ!?” จางซิวหยิงถามลูกชายของเธอเมื่อเห็นเขาหิ้วถุงใบใหญ่มาสองใบ เขามีเหงื่อออกจนเต็มหน้าผาก

“สมุนไพรครับ” หวังเย้าพูด

“อ้อ ลูกจะต้มยาอีกแล้วเหรอ!” จางซิวหยิงถาม

“ครับ” หวังเย้าตอบ “ผมจะดูแลที่นี่ต่อเองครับ แม่กลับบ้านไปพักผ่อนเถอะครับ”

“ได้จ๊ะ อย่าลืมมากินข้าวเย็นที่บ้านด้วยนะ!” จางซิวหยิงพูด

“ไม่ลืมครับ!” หวังเย้าพูด

หวังเย้าเริ่มงานของเขาทันทีที่จางซิวหยิงจากไป เขาจัดการกับสมุนไพรและหยิบส่วนที่ต้องการออกมา แล้วจึงเริ่มต้มยา

มันเป็นเรื่องน่าเบื่อในขั้นตอนของการต้มยา และหวังเย้าจำเป็นที่จะต้องค่อยดูไฟอยู่ตลอดเวลา ถึงแม้จะใช้หม้ออเนกประสงค์ แต่หวังเย้าก็ไม่กล้าผ่อนคลาย

ความจริง ในตอนแรกหวังเย้ารู้สึกเบื่อหน่ายกับการที่ต้องต้มยา เขาแค่ต้องการจะทำภารกิจให้สำเร็จก็เท่านั้น แต่เขาก็ค่อยๆพบว่ามันน่าสนใจมากขึ้น บางทีมันอาจจะเกี่ยวกับนิสัยของเขาด้วย หวังเย้าเป็นคนเงียบๆและเขามีความสุขกับการหาข้อมูลในเรื่องที่เขาให้ความสนใจ แล้วการต้มยาก็มีข้อมูลมากมายที่น่าสนใจ ทุกครั้งที่เขาพบอะไรใหม่ๆเขาก็จะจดบันทึกเอาไว้ด้วย

หวังเย้าได้ทำสูตรยาสำเร็จอีกครั้งในตอนกลางคืน ยาตัวนี้คล้ายกับยามาฮวงและมีผลที่คล้ายกันคือช่วยในการผ่อนคลาย แค่มีส่วนผสมที่ต่างออกไปเท่านั้น

หวังเย้ารู้สึกสบายใจเมื่อเขาหลังจากที่เขาทำยาเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาเห็นว่ามันเป็นเวลาสองทุ่มกว่าในตอนกลางคืน ยังมีเวลาให้เขาได้เริ่มทำยาอีกสูตรหนึ่ง แต่คืนนี้เขากลับเก็บของและพักผ่อนเพื่อที่พรุ่งนี้เขาจะได้มีแรงต้มยาในวันพรุ่งนี้

หวังเย้าก็หลับทันทีที่หัวถึงหมอน

ในตอนกลางดึกเขาได้ยินเสียงเห่าของซานเซียน เขาจึงรีบลุกขึ้นมา

เมื่อสวมเสื้อผ้าเสร็จ เขาก็เดินออกมาจากกระท่อมพร้อมกับไฟฉ่ายและไม้หนึ่งด้าม เขามองเห็นใครบางคนอยู่ห่างออกไปสิบเมตร เขาตามคนคนนั้นไปสักพักก่อนจะเลิกตาม คนคนนั้นไม่ได้กลับเข้าไปในหมู่บ้านแต่เขากลับตรงเข้าไปในภูเขา

“ซานเซียน กลับมา!” หวังเย้าเรียก

ซานเซียนเดินกระโผลกกระเผลกกลับมา มันเชื่อฟังหวังเย้ามาก

คนคนนั้นวิ่งเร็วมาก! เขากล้ามากที่วิ่งเข้าไปในภูเขากลางดึกแบบนี้ เขาไม่กลัวว่าจะเจอผีรึไง!?