บทที่ 98 - วันแรกสิ้นสุด

บทที่ 98 - วันแรกสิ้นสุด

☆☆☆☆☆

เจียงหนิงกลับเข้าไปในเต็นท์ เธอจัดแจงข้าวของที่ถูกฮั่วจื่อเหิงรื้อจนกระจุยกระจายให้เข้าที่ ส่วนกระต่ายสองตัวที่จับมาทำเป็นอาหารเย็นก็ถูกเจียงหนิงมัดขาแล้ววางไว้นอกเต็นท์

หลังจากที่เจียงหนิงเข้าเต็นท์ไปแล้ว หนงฉุนก็กลับเข้าเต็นท์ของตัวเองบ้าง และก็เป็นไปตามคาด ของของเขาก็ถูกฮั่วจื่อเหิงรื้อจนเละเทะเช่นกัน ที่เด่นชัดที่สุดก็คือถุงขนมปังหนางที่หายไปกว่าครึ่ง

หนงฉุนหยิบถุงขนมปังหนางไปวางไว้ข้างๆ แล้วปัดข้าวของอื่นๆ ไปรวมกันไว้ก่อน คิดว่าเดี๋ยวค่อยมาจัดทีหลัง

เขาล้มตัวลงนอนหงายในเต็นท์ ถอนหายใจออกมาอย่างผ่อนคลาย

วันนี้เขาเดินป่ามาครึ่งวัน ขาทั้งสองข้างปวดเมื่อยไปหมด เขารู้สึกเหมือนขานี่ไม่ใช่ของตัวเองแล้ว

มือซ้ายของหนงฉุนล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงตามความเคยชิน แต่พอล้วงไปได้ครึ่งทาง เขาก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ก่อนหน้านี้ตอนอยู่บนเรือยอชต์ ทีมงานเก็บโทรศัพท์มือถือของทุกคนไปหมดแล้ว... ไม่ได้แตะมือถือมาทั้งวัน ชักเริ่มจะไม่ชินซะแล้ว

ขณะที่หนงฉุนกำลังนอนเหม่ออยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเสียงดังมาจากนอกเต็นท์ "หนงฉุน พักผ่อนอยู่หรือเปล่า"

"ยังครับ" หนงฉุนขานรับตามสัญชาตญาณ เขารีบลุกขึ้นเปิดเต็นท์ออกมา ก็พบว่าจักรพรรดิหลิงกับแขกรับเชิญคนอื่นๆ ยืนอยู่ข้างนอก สีหน้าของทุกคนดูเหมือนมีอะไรอยากจะพูดแต่ก็ไม่กล้าพูด

หนงฉุนสนิทกับเจียงหนิงแค่คนเดียว เขาไม่คุ้นเคยกับแขกรับเชิญคนอื่นๆ เลย พอเห็นจักรพรรดิหลิงกับพวกดาราดังมายืนอยู่ตรงหน้า หนงฉุนก็มีอาการกลัวสังคมกำเริบเล็กน้อย เขาถามออกไปว่า "มีอะไรหรือเปล่าครับ"

"คือว่า... ขนมปังหนางที่ฮั่วจื่อเหิงหยิบออกมาจากเต็นท์นาย พวกเราก็กินไปด้วย" หลิงป๋อที่เป็นผู้นำกลุ่มพูดขึ้นอย่างอับอาย

เจี่ยนเถียนเถียนที่อยู่ข้างๆ ก็พูดเสริม "พวกเรามาขอโทษน่ะ วันนี้พวกเราหิวมากจริงๆ เลยเผลอตัวไปหน่อย"

พอพวกเขาพูดแบบนี้ หนงฉุนกลับเป็นฝ่ายรู้สึกเกรงใจขึ้นมาเสียเอง "ไม่ ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องคืนหรอก ขนมปังนั่นคุณยายผมทำให้ ไม่ได้ซื้อมา"

"อืม ขอบใจนะ" หลิงป๋อพยักหน้า แล้วถามต่อ "พอจะสะดวกเล่าเรื่องตอนที่พวกนายเข้าไปในป่าให้ฟังหน่อยได้ไหม"

ทีมงานยังไม่มาสักที ดูท่าว่าวันนี้ก็คงจะผ่านไปอีกวัน หลิงป๋อกับคนอื่นๆ เลยตัดสินใจว่าจะไม่นั่งรอความตายอีกต่อไป พวกเขาตั้งใจว่าจะลองเข้าป่าไปดูบ้าง

แต่พวกเขาก็ไม่เคยเข้าป่าดงดิบแบบนี้มาก่อน ในใจเลยรู้สึกไม่ค่อยมั่นคงเท่าไหร่ เลยต้องมาสอบถามข้อมูลดูก่อน

หนงฉุนพยักหน้า "ได้ครับ"

สิ่งที่พวกหลิงป๋ออยากรู้ที่สุดก็คือวิธีหาแหล่งน้ำและอาหาร แต่พอได้ยินจากปากหนงฉุนว่า ลำธารที่ว่านั่นต้องใช้เวลาเดินเกือบชั่วโมง ทุกคนก็รู้ทันทีว่า ต่อให้ไปหาแหล่งน้ำวันนี้ก็คงไม่ทันแล้ว

เจี่ยนเถียนเถียนเผลอเลียริมฝีปาก "คอแห้งจัง..."

เมื่อกี๊พวกเขาเพิ่งจะแสดงท่าทีรังเกียจน้ำของหนงฉุนไปหยกๆ แน่นอนว่าหนงฉุนไม่โง่พอที่จะยื่นน้ำให้พวกเขาอีก แต่เขาก็ยังชี้ช่องทางสว่างให้ "พวกคุณลองดูแผนที่สิครับ ทีมงานวางห่อเสบียงไว้แถวๆ นี้ ลองไปหาดู ในห่อเสบียงอาจจะมีน้ำก็ได้"

พวกหลิงป๋อฟังจบก็ซักถามปัญหาอื่นๆ อีกเล็กน้อย แล้วจึงจากไป

หนงฉุนมองพวกเขาเดินไปทางเต็นท์อีกฝั่ง ไม่รู้ว่าไปดูแผนที่หรือเปล่า หนงฉุนเหนื่อยจนทนไม่ไหวแล้ว เขาเลยไม่ได้สนใจอะไรมาก ที่เขาพูดไปเมื่อกี๊ก็คือทั้งหมดที่เขารู้แล้ว

พอพวกหลิงป๋อไปแล้ว หนงฉุนก็รูดซิปเต็นท์แล้วล้มตัวลงนอนแผ่ในเต็นท์ต่อ

[พวกหลิงป๋อก็ดีนะ อย่างน้อยก็ยังมาขอโทษหนงฉุน]

[อืมๆ ท่าทีการยอมรับผิดก็ยังโอเคอยู่]

[หนงฉุนก็ดีมากเลย ไม่โกรธด้วย ไม่เหมือนเจียงหนิง... พอเทียบกันแล้ว รู้สึกว่าเจียงหนิงจู้จี้จุกจิกเกินไปหน่อย]

[หืม แกป่วยปะเนี่ย จำเป็นต้องเหยียบคนหนึ่งเพื่ออวยอีกคนหนึ่งด้วยเหรอ]

[ฮั่วจื่อเหิงทำผิดจริงๆ เจียงหนิงมีสิทธิ์โกรธ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าพวกเขามีเรื่องบาดหมางกันมาก่อนด้วย]

[ใช่ ลองคิดดูสิ ถ้าเป็นคนที่ฉันเกลียดขี้หน้าบุกเข้าห้องฉัน ฉันก็โกรธเหมือนกัน]

...

เจียงหนิงเองก็พักผ่อนอยู่ในเต็นท์เช่นกัน

ช่วงนี้เธอไปโรงฝึกศิลปะป้องกันตัวทุกวัน ปริมาณการออกกำลังกายค่อนข้างสูง ร่างกายเลยคุ้นชินกับความหนักหน่วงระดับนี้แล้ว การเดินป่าในวันนี้สำหรับเจียงหนิงเลยค่อนข้างชิล ร่างกายไม่ได้มีอาการปวดเมื่อยเหมือนอย่างหนงฉุน

เจียงหนิงถือกระต่ายสองตัวนั้นออกมาจากเต็นท์ ในมืออีกข้างของเธอมีมีดพกสำหรับเอาชีวิตรอด เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังจะจัดการกับกระต่ายสองตัวนี้

เต็นท์ของหนงฉุนอยู่ติดกับเต็นท์ของเจียงหนิง พอได้ยินเสียงรูดซิปจากเต็นท์ข้างๆ หนงฉุนก็รีบโผล่หัวออกมาจากเต็นท์ทันที แล้วถามว่า "พี่เจียง จะไปจัดการกระต่ายที่ชายหาดเหรอครับ"

คำว่า 'พี่เจียง' ที่หนงฉุนเรียกออกมานั้น ช่างลื่นไหลเป็นธรรมชาติ ไม่ใช่เพราะเขารู้สึกว่าเจียงหนิงอายุมากกว่า แต่เป็นเพราะความสามารถในการเอาชีวิตรอดและการล่าที่เจียงหนิงแสดงให้เห็นในป่าวันนี้นั้น มันสุดยอดเกินไป

หนงฉุนตัดสินใจในใจแล้วว่า ก่อนที่ทีมงานจะกลับมา เขาจะต้องเกาะขาพี่เจียงหนิงไว้ให้แน่น

เขาคือลูกน้องเบอร์หนึ่งของพี่เจียง

เจียงหนิงพยักหน้า

หนงฉุนรีบพูดทันที "รอผมด้วย ผมไปด้วย"

เจียงหนิงยืนอยู่นอกเต็นท์ ไม่เห็นเงาของแขกรับเชิญคนอื่นๆ แต่เธอก็ไม่ได้สนใจอะไร

ห้านาทีต่อมา ทั้งสองก็มาปรากฏตัวที่ชายหาด

เจียงหนิงเงื้อมีดขึ้นลง ท่าทางการจัดการกระต่ายนั้นคล่องแคล่วว่องไวอย่างที่สุด

หนงฉุนมองแวบเดียวก็เบือนหน้าหนี

เรื่องฆ่ากระต่ายเขาคงช่วยอะไรไม่ได้ หนงฉุนมาที่นี่เพื่อเสี่ยงโชค เขาอยากลองหาอาหารทะเลดูบ้าง เจียงหนิงเรียกเขาไว้ แล้วบอกว่าถ้าเห็นพวกขวดหรือกระป๋องอะไร ก็ให้เก็บมาด้วย

ถึงแม้ที่นี่จะเป็นเกาะร้าง แต่บนชายหาดก็ยังมีขยะที่ถูกคลื่นซัดเข้ามาอยู่บ้าง

หนงฉุนทำท่าโอเค แล้วก้มหน้าก้มตาหาของอย่างจริงจัง

[จบแล้ว]