บทที่ 86 - ต่อว่าเจียงหนิง

บทที่ 86 - ต่อว่าเจียงหนิง

☆☆☆☆☆

คืนนั้นที่ฮั่วจื่อเหิงกับมู่หมิงเซวียนต้องอยู่บนเกาะร้าง แค่ใช้คำว่าลำบากก็ยังน้อยไป

หลายคนนอนหลับไปได้ครึ่งคืน จู่ๆ ฝนก็ตกหนัก แถมน้ำยังขึ้นสูง เต็นท์ก็มีน้ำเข้า ทุกคนเลยจำใจต้องวิ่งไปหลบอยู่ในป่าทั้งคืน

กว่าจะทนจนถึงเช้า หลายคนก็พยุงกันเดินออกมาจากป่า คิดว่ายังไงทีมงานก็น่าจะมารับพวกเขาได้แล้ว แต่ผลคือ... ไม่เพียงแต่ทีมงานจะไม่มา แม้แต่เงาเรือยอชต์ก็ยังไม่เห็น!

ทุกคนยืนมองหน้ากันอย่างน่าเวทนาอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็นึกถึงเจียงหนิงกับหนงฉุนที่แยกทีมออกไปตั้งแต่เมื่อบ่ายวานนี้

"เมื่อวานเจียงหนิงบอกว่าฝนจะตก แล้วฝนก็ตกจริงๆ"

"ไป ไปดูเจียงหนิงกับหนงฉุนกันหน่อยว่าเป็นยังไงบ้าง ยังไงซะตอนนี้ทีมงานก็ยังไม่มา"

...

"เห็นเต็นท์ของสองคนนั้นแล้ว!"

"อยู่ข้างหน้านั่นเอง!"

ฮั่วจื่อเหิงกับมู่หมิงเซวียนพยุงฮั่วเมี่ยวที่หอบหายใจ เดินนำอยู่หน้าสุดของขบวน ข้างหลังตามมาด้วยหยวนเวยกับหลินฉี แล้วก็จักรพรรดิหลิงกับเจี่ยนเถียนเถียน

เจียงหนิงกับหนงฉุนกำลังนั่งกินข้าวเช้าอยู่หน้าหม้อเล็กๆ ทั้งคู่หิวมาก แถมวัตถุดิบก็สดใหม่ รสชาติก็อร่อย อาหารทะเลเต็มหม้อพริบตาเดียวก็ถูกทั้งคู่ซัดไปแล้วสองในสาม

พอได้ยินเสียงของพวกฮั่วจื่อเหิง เจียงหนิงก็ก้มหน้ากินขนมปังหนางคำสุดท้ายในมือ ไม่ได้แม้แต่จะเหลือบมอง ไม่ต้องพูดถึงว่าเงยหน้าเลย

กลับกันเป็นหนงฉุนที่นั่งอยู่ตรงข้ามเธอ ได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้น แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที เขาพูดด้วยน้ำเสียงตกตะลึง "อ้าว? พวกคุณ... พวกคุณไปทำอะไรกันมาครับเนี่ย?"

ก็แค่ผ่านไปคืนเดียว ทำไมคนพวกนี้... ทั้งตัวมอมแมม ผมเผ้าเปียกปอน โดยเฉพาะฮั่วเมี่ยวกับเจี่ยนเถียนเถียนสองคน สภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงเหมือนคนป่าที่ร่อนเร่อยู่ในป่าลึกเลย

"เมื่อคืนฝนตกหนัก น้ำขึ้นสูง เต็นท์ที่พวกเรานอนน้ำมันเข้า ก็เลยต้องวิ่งไปหลบอยู่ในป่าทั้งคืน" มู่หมิงเซวียนตอบ สีหน้าไม่ค่อยดีนัก สายตาเขามองไปที่หนงฉุนกับเจียงหนิง "แล้วทำไมพวกคุณถึงไม่เป็นอะไรเลย?"

"อ่า พวกเรา... อาจจะเป็นเพราะตำแหน่งที่กางเต็นท์มั้งครับ?" หนงฉุนมองสภาพที่น่าเวทนาของทุกคน แล้วก็เหลือบไปมองเจียงหนิงอย่างโล่งใจ "ตำแหน่งที่พวกเรากางเต็นท์นี่ เจียงหนิงเป็นคนเลือกให้ครับ มันอยู่บนเนินพอดี แล้วพื้นที่สองข้างก็ลาดลงเล็กน้อย พอฝนตกลงมาน้ำมันก็เลยไหลตามดินลงไปสองข้างเลย ไม่ขังน่ะครับ"

"ว้าว! พวกคุณทำอาหารเช้ากินกันด้วยเหรอ!" เจี่ยนเถียนเถียนกระโดดเข้ามา ไม่สนใจสภาพมอมแมมของตัวเองในตอนนี้เลย เมื่อคืนเธอก็กินไม่อิ่ม ทั้งหนาวทั้งหิวมาทั้งคืน ถ้ายังไม่ได้กินอะไรอีกเธอต้องตายแน่ๆ!

เจี่ยนเถียนเถียนมองหนงฉุนด้วยสายตาอ้อนวอน "อาหารทะเลในหม้อนี้ ฉันขอกินสักตัวได้ไหมคะ?"

"ผมอิ่มแล้ว! อาหารทะเลพวกนี้ส่วนใหญ่เจียงหนิงเป็นคนเก็บมา คุณไปถามเธอเถอะ!" พอโดนเจี่ยนเถียนเถียนจ้องด้วยตาแป๋วๆ คู่นั้น คนกลัวสังคมอย่างหนงฉุนก็ดูจะไม่ชินเท่าไหร่ เขาหลบสายตาแล้วรีบพูด

เจี่ยนเถียนเถียนหันไปทันที เธอยกมือพนมสองข้าง ดวงตาคู่สวยมองไปที่เจียงหนิง

เจียงหนิงก็กินอิ่มแล้วเหมือนกัน ในหม้อเล็กๆ เหลือแค่หอยไม่กี่ตัวกับปูอีกสองสามตัว เธอยื่นหม้อเล็กๆ ให้เจี่ยนเถียนเถียน "ถ้าเธอไม่รังเกียจนะ"

เจี่ยนเถียนเถียนรีบตอบทันที "ไม่รังเกียจค่ะ!" จะรังเกียจได้ยังไง! นี่มันคืออาหารร้อนๆ มื้อแรกของเธอในวันนี้เลยนะ!

เจี่ยนเถียนเถียนตอบไปก็ยื่นมือไปรับหม้อเล็กๆ มา ท่าทางทะนุถนอมสุดๆ

[ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า เจี่ยนเถียนเถียนนี่มันจะตลกไปไหน ดูท่าทางที่เธอมองหม้อนั่นสิ ตอนที่เธอเป็นพรีเซนเตอร์อัญมณีล้ำค่าเป็นสิบล้าน ยังไม่เห็นเธอจะทะนุถนอมขนาดนี้เลย]

[เมื่อวานยังเป็นดาราสาวแต่งหน้าจัดเต็มอยู่เลย วันนี้กลายมาเป็นยาจกบนเกาะร้างซะแล้ว...]

[ฮ่าฮ่า คนเป็นล้านออนไลน์ดูเจี่ยนเถียนเถียนขอข้าวกิน เดี๋ยวคำค้นนี้ต้องติดเทรนด์แน่ๆ]

[รอเจี่ยนเถียนเถียนถ่ายรายการนี้จบก่อนเถอะ เธอต้องบล็อกทีมงานรายการนี้แน่ๆ]

เจี่ยนเถียนเถียนยังไม่รู้เลยว่าพฤติกรรมการขอข้าวกินของเธอเมื่อกี้นี้ได้กลายเป็นประวัติด่างพร้อยที่ลบไม่ออกในโลกอินเทอร์เน็ตไปแล้ว แถมอีกไม่นานก็จะมีชาวเน็ตเอารูปตอนที่เธอพนมมือเมื่อกี้ไปตัดต่อเป็นมีม...

ในตอนนี้ เธอยกหม้อเล็กๆ ขึ้นมา มองหอยกับปูทะเลในนั้นอย่างดีใจ มีคนอยู่ตั้งเยอะ เจี่ยนเถียนเถียนก็ไม่คิดจะกินคนเดียว เธอกวักมือเรียกทุกคน "เร็วเข้า มาช่วยกันกินหน่อย!"

ฮั่วเมี่ยวถูกฮั่วจื่อเหิงกับมู่หมิงเซวียนพยุงอยู่ เธอมองเจียงหนิงที่เนื้อตัวสะอาดสะอ้าน สายตาของฮั่วเมี่ยวก็อดไม่ได้ที่จะฉายแววมืดมน

เธอไม่เข้าใจ ทำไมเจียงหนิงถึงได้โชคดีขนาดนี้ ฝนตกหนักขนาดนั้นเมื่อคืน ทำไมมันไม่พัดเต็นท์กับกระเป๋าเป้ของเจียงหนิงไปด้วย!

สวรรค์ช่างไม่ยุติธรรมเลย

[เชี่ย! พวกแกดูสายตาฮั่วเมี่ยวสิ! น่ากลัวมาก!]

[จริงด้วย!!!]

[เธอมองเจียงหนิง ทำไมต้องใช้สายตาแบบนั้นด้วย ไม่พอใจที่เจียงหนิงให้ของกินแค่เจี่ยนเถียนเถียน ไม่ให้เธองี้เหรอ?]

[อย่ามโนได้ไหม! สายตาเมี่ยวเมี่ยวของเราน่ากลัวตรงไหน เธอก็แค่ตากฝนมาทั้งคืน ร่างกายไม่ค่อยสบายเท่านั้นเอง]

[ใช่เลย! เจอเรื่องแบบนั้นเมื่อคืน เป็นใครก็ต้องไม่สบายตัวกันทั้งนั้นแหละ!]

หยวนเวยกับหลิงป๋อและคนอื่นๆ ก็เดินเข้าไปหยิบปูกิน ปูทะเลมีไม่พอ สองสามคนก็แบ่งกัน แกะแบ่งกันกิน

เจี่ยนเถียนเถียนเห็นฮั่วเมี่ยวสามคนยังยืนอยู่ที่เดิม ก็อดไม่ได้ที่จะหันไปเรียก "เมี่ยวเมี่ยว เธอไม่หิวเหรอ?"

ฮั่วเมี่ยวที่เมื่อกี้สายตายังมืดมนอยู่ รีบเปลี่ยนสีหน้าทันที เธอพูดอย่างอ่อนแรง "ฉันไม่ค่อยชอบกินอาหารทะเลน่ะ พวกเธอกินกันเถอะ..."

จากนั้น ฮั่วเมี่ยวก็หันไปมองเจียงหนิง ถามว่า "เจียงหนิง ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายตัวเลย ขอยืมเต็นท์เธอนอนพักสักงีบได้ไหม?"

เจียงหนิงกำลังใช้ทรายละเอียดขัดมืออยู่ พอได้ยินดังนั้น เธอก็ปฏิเสธทันที "ไม่ได้"

"ทะ ทำไมล่ะ?" แววตาของฮั่วเมี่ยวฉายประกายแวบหนึ่ง เธอซบมู่หมิงเซวียนอย่างอ่อนแรง กัดริมฝีปาก "ฉันขอนอนแป๊บเดียวเอง เมื่อคืนฝนตก ฉันแทบจะไม่ได้นอนเลยทั้งคืน"

"ไม่ได้ก็คือไม่ได้ จะมาถามทำไมให้มากความ" เจียงหนิงใช้ทรายละเอียดขัดนิ้วมือจนเสร็จ แล้วก็ใช้น้ำฝนล้างนิ้วอย่างละเอียดอีกครั้ง ในที่สุดกลิ่นคาวของอาหารทะเลที่ติดนิ้วก็หายไป

พอเห็นเจียงหนิงทำท่าทางแบบนี้กับฮั่วเมี่ยว ทั้งฮั่วจื่อเหิงและมู่หมิงเซวียนก็ทนไม่ไหวขึ้นมาทันที

มู่หมิงเซวียนขมวดคิ้ว "เมื่อก่อนเธอไปนอนบ้านตระกูลฮั่วยังน้อยไปอีกหรือไง? เมี่ยวเมี่ยวอุตส่าห์ดูแลเธออย่างดี ตอนนี้เธอแค่ให้ยืมเต็นท์นอนพักสักแป๊บเธอยังไม่ยอมเลย ทำไมเธอถึงได้ใจแคบขนาดนี้!"

ส่วนฮั่วจื่อเหิงก็พูดอย่างเย็นชา "เต็นท์นี่เท่าไหร่ ฉันซื้อ!"

บรรยากาศในตอนนั้นตึงเครียดขึ้นมาทันที

[เชี่ย ยัยกากเจียงใจแคบมาก แค่ขอยืมเต็นท์นอนแป๊บเดียวก็ไม่ให้]

[หรือว่าจะเป็นโรคจิตเภท? เหมือนฉันอ่ะ ฉันก็ไม่ชอบให้ใครมานอนบนเตียงฉัน ทุกครั้งที่เพื่อนมาเล่นที่บ้านก็ชอบโดดขึ้นเตียงฉัน แถมยังกินขนมบนเตียงอีก น่ารำคาญจะตาย!]

[นี่มันอยู่กลางป่านะ ไม่ใช่บ้าน จะมาพิถีพิถันอะไรนักหนา? แล้วเมี่ยวเมี่ยวก็บอกแล้วว่า เมื่อคืนเธอไม่ได้พักผ่อนเลยเพราะฝนตก ตอนนี้เธอยังต้องพิงคู่หมั้นอยู่เลย เห็นได้ชัดว่าเหนื่อยมากเพลียมาก ก็แค่ให้เจียงหนิงยืมเต็นท์! ไม่ได้จะมาขอกินเนื้อเธอสักหน่อย!]

[แถม ยังได้ยินที่คู่หมั้นของเมี่ยวเมี่ยวพูดไหม ยัยกากเจียงเมื่อก่อนไปอาศัยอยู่บ้านตระกูลฮั่วเป็นประจำ! ตระกูลฮั่วมีบุญคุณกับยัยกากเจียงนะ! ดูท่าทีที่เธทำกับเมี่ยวเมี่ยวสิ... แค่เนี้ย?]

[เหอะ สวรรค์ช่างไม่ยุติธรรมจริงๆ ดันพัดเต็นท์ของเมี่ยวเมี่ยวไป ทำไมไม่พัดเต็นท์กับสัมภาระของยัยกากเจียงไปด้วย! อ๊า โมโหโว้ย!]

เมื่อมองดูคอมเมนต์กระสุนที่หนาแน่นบนหน้าจอ เกือบทั้งหมดเป็นข้อความด่าทอเจียงหนิงและปกป้องฮั่วเมี่ยว แม่ฮั่วที่กำลังดูไลฟ์สดอยู่หน้าจอเหมือนกัน สีหน้ากลับไม่ดีใจเลยสักนิด ถ้าเจียงหนิงคิดจะโต้กลับมู่หมิงเซวียนกับฮั่วจื่อเหิง แล้วเผลอพูดอะไรที่ไม่ควรพูดออกมาในไลฟ์สดล่ะก็ ตระกูลฮั่วจบเห่แน่!

[จบแล้ว]