บทที่ 25 - ปฏิบัติการล่อปลา

บทที่ 25 - ปฏิบัติการล่อปลา

**ต่งจือคือชื่อที่เจียงหนิงใช้เรียกระบบ

☆☆☆☆☆

เจียงหนิงนั่งรถไฟใต้ดินมาหนึ่งชั่วโมง พอถึงที่หมาย เธอก็สะพายเป้เดินลงจากรถ ก้มหน้าเดินตามฝูงชนออกจากสถานีรถไฟใต้ดิน

เจียงหนิงรู้ที่อยู่โดยละเอียดของคนร้ายเหอฮุยจากระบบอยู่แล้ว เธอจึงนั่งรถต่อจากสถานีรถไฟใต้ดินไปยังถนนฝูหัวทันที

ถึงแม้เจียงหนิงจะสวมหมวกและหน้ากากอนามัย แต่คนขับรถก็ยังสังเกตเห็นจากเสื้อผ้าและดวงตาที่สวยงามของเธอว่า นี่คือเด็กสาวอายุน้อย

คนขับรถพูดภาษาจีนกลางสำเนียงติดลิ้นเล็กน้อยกับเจียงหนิง "แม่หนูเอ๊ย แถวถนนฝูหัวนั่นมันเปลี่ยวมากเลยนะ หนูอยู่ที่นั่นเหรอ"

"เปล่าค่ะ ไปหาคน" เจียงหนิงโค้งริมฝีปาก เสียงใสกังวาน

คนขับพอได้ยินก็เป็นห่วงขึ้นมาทันที "ไปหาใครล่ะ ผู้ชายผู้หญิง หนูอายุยังน้อย ออกจากบ้านไปไหนมาไหนต้องระวังตัวด้วยนะ"

เจียงหนิงตอบทีละคำถาม "เป็นผู้หญิงค่ะ หนูก็รู้ตัว ขอบคุณค่ะคุณลุง"

คนขับรับแค่เจียงหนิงมาเป็นผู้โดยสารคนเดียว แถมสถานีรถไฟใต้ดินก็อยู่ไกลจากถนนฝูหัวพอสมควร ขับรถไปก็ต้องใช้เวลาครึ่งชั่วโมง

เห็นได้ชัดว่าคนขับเป็นคนช่างพูด ต่อให้เจียงหนิงไม่ชวนคุย เขาก็สามารถพูดไปเรื่อยๆ ได้ เจียงหนิงก็อารมณ์ดีตอบรับไป พลางถามข้อมูลที่เธออยากรู้เป็นครั้งคราว

เจียงหนิงได้รู้จากปากคนขับว่า เมืองฝูหัวซึ่งเป็นที่ตั้งของถนนฝูหัวนั้น เป็นเมืองที่เศรษฐกิจล้าหลังที่สุดในบรรดาเมืองโดยรอบ

เมื่อห้าสิบปีก่อน เมืองฝูหัวยังเป็นเป้าหมายหลักที่ในเมืองให้การสนับสนุนอย่างเต็มที่ แต่เพราะทำเลที่ตั้งของเมืองฝูหัวไม่ดี แถมเมื่อสามสิบกว่าปีก่อนยังเกิดอุบัติเหตุมลพิษจากอุตสาหกรรมหนักขึ้น ทำให้โรงงานหลายแห่งทยอยย้ายหนีไปอยู่ที่อื่น

การไหลออกของประชากรจำนวนมากทำให้เศรษฐกิจของเมืองฝูหัวถดถอยลงเรื่อยๆ ตอนนี้กลายเป็นเมืองสำหรับผู้สูงวัยโดยทั่วไป

ครึ่งชั่วโมงต่อมา คนขับก็พเจียงหนิงมาส่งที่เมืองฝูหัว

รถแท็กซี่สีฟ้าอ่อนจอดที่สี่แยกแห่งหนึ่ง คนขับยกมือชี้ แล้วพูดกับเจียงหนิง "โน่น ถนนเส้นนั้นแหละคือถนนฝูหัว"

"ค่ะ ขอบคุณค่ะคุณลุง หนูลงตรงนี้แหละค่ะ" เจียงหนิงหยิบมือถือออกมาสแกนจ่ายเงิน

วันนี้อากาศดีมาก ภายใต้ท้องฟ้าสีครามและก้อนเมฆสีขาว แสงแดดยามเช้าก็ไม่ร้อนแรง ถนนหนทางในเมืองฝูหัวสะอาดมาก เพียงแต่ผู้คนบนถนนค่อนข้างบางตา

เจียงหนิงยกมือถอดหน้ากากอนามัยออก ใบหน้าที่งดงามหมดจดของหญิงสาวก็เผยออกมา ผิวพรรณเปล่งปลั่งขาวเนียน แม้จะเป็นใบหน้าที่ไร้เครื่องสำอาง ก็มองไม่เห็นตำหนิใดๆ เลย

เจียงหนิงหยิบกล้องถ่ายรูปที่เธอพกมาตลอดทางออกจากกระเป๋าเป้มาคล้องคอ แล้วยกกล้องขึ้นมาถ่ายรูปถนนหนทางรอบๆ อย่างสนใจ

ระบบในหัวได้แต่มองเจียงหนิงเดินจากต้นถนนฝูหัวไปจนสุดถนน แถมยังแวะไปเดินเล่นที่ท่าเรือเล็กๆ ร้างๆ แถวนั้นอยู่พักหนึ่ง เทียบกับการมาจับคนร้ายแล้ว เธอดูเหมือนนักท่องเที่ยววัยรุ่นที่มาเก็บภาพบรรยากาศในเมืองเล็กๆ นี้มากกว่า

ระบบเริ่มร้อนใจ กลัวว่าเจียงหนิงจะมัวแต่เล่นจนลืมภารกิจ [โฮสต์คะ เมื่อกี้คุณเพิ่งเดินผ่านบ้านคนร้ายไป คุณเห็นไหมคะ]

"ไม่รีบ" เจียงหนิงปลอบมัน "ใจเย็นๆ"

พูดจบ เจียงหนิงก็ยกกล้องในมือขึ้น ถ่ายรูปชายหาดที่สะอาดตาอีกหนึ่งแชะ

ระบบไม่ค่อยเข้าใจการกระทำของเจียงหนิง มันเลยสแกนพื้นที่รอบๆ ด้วยตัวเอง โดยเน้นสแกนไปที่บ้านของเหอฮุ่ย ผลคือไม่สแกนก็ไม่รู้ พอสแกนดูเท่านั้นแหละ ตกใจเลย

[โฮสต์คะ เหอฮุ่ยยืนแอบดูคุณอยู่บนระเบียงบ้านเธอ]

หญิงชราตัวเล็กผอมบางคนนั้น ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย ดวงตาหางตาชี้ขึ้นฉายแววเย็นชา เธอยืนใช้กล้องส่องทางไกลส่องดูเจียงหนิงอยู่บนระเบียงบ้านตัวเอง เหมือนงูพิษที่ขดตัวอยู่ในท่อระบายน้ำเหม็นๆ คอยจ้องมองคนเดินถนน

เจียงหนิงหัวเราะเบาๆ ไม่ได้แปลกใจกับคำพูดของระบบ

เมื่อสิบนาทีก่อน เจียงหนิงก็รู้สึกได้ถึงสายตาที่ไม่น่าพิสมัยที่จับจ้องมาจากด้านหลังแล้ว

เจียงหนิงถามระบบคำถามหนึ่ง "ต่งจื่อ แกเคยได้ยินคำนี้ไหม"

[คำว่าอะไรคะ]

"ปฏิบัติการล่อปลา"

เจียงหนิงลดกล้องลง แล้วหันหลังกลับทันที ก้าวเท้าเดินย้อนกลับไปอย่างร่าเริงเบิกบาน

ระบบในหัวของเธอยังคงงงๆ มันไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของเจียงหนิง แต่ก็ยังคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของเหอฮุ่ยตลอด และเหมือนกับกล้องวงจรปิดอัจฉริยะที่มีเสียงพากย์ มันคอยอัปเดตความเคลื่อนไหวของเหอฮุ่ยในหัวแบบเรียลไทม์

[โฮสต์คะ เหอฮุ่ยหันหลังกลับเข้าบ้านไปแล้ว]

[โฮสต์คะ เหอฮุ่ยลงบันไดแล้ว]

[เอ๋ เธอถือกระเป๋าใบใหญ่ขนาดนั้นจะไปไหนคะ]

[ว้าว ที่แท้บ้านเธอก็มีประตูหลังด้วย]

[ประตูหลังออกมาก็เชื่อมกับซอยเล็กๆ ของถนนฝูหัวนี่เลยนี่นา นี่เธอไม่ทำเรื่องให้ยุ่งยากไปเหรอคะ]

เสียงโง่ๆ ของระบบเพิ่งจะเงียบไป ไม่นาน เจียงหนิงก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมาจากซอยเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกล

ผู้หญิงคนนั้นรูปร่างเล็กผอม หลังค่อมเล็กน้อย ในมือถือถุงของหนักใบใหญ่ เดินอยู่บนถนนเพียงลำพัง ดูทุลักทุเลมาก

ระบบแจ้งเตือนตามปกติ [ตรวจพบคนร้ายเหอฮุ่ย ขอให้โฮสต์จับกุมเธอภายในสามวัน หลังจากทำภารกิจสำเร็จจะได้รับรางวัลค่าชีวิต 12 วัน แต้มบุญกุศล 200]

แววตาของเจียงหนิงลุ่มลึกขึ้น ถ้าไม่ใช่เพราะระบบยืนยัน เธอก็คงไม่แน่ใจขนาดนี้ว่าคนตรงหน้าคือเหอฮุ่ย

ในข้อมูลเขียนไว้ว่าเธอปีนี้อายุแค่สี่สิบเจ็ดปี แต่ดูจากท่าทางการเดินที่งกๆ เงิ่นๆ และผมขาวโพลนทั้งหัวของเหอฮุ่ยแล้ว บอกว่าเธออายุเจ็ดสิบก็ยังมีคนเชื่อ

เจียงหนิงรีบเดินเข้าไป ถามอย่างเป็นห่วง "คุณยายคะ ทำไมคุณยายถือของเดินอยู่บนถนนคนเดียวแบบนี้ล่ะคะ คุณยายจะไปไหนคะ ให้หนูช่วยถือไหม"

เหอฮุ่ยเงยหน้าขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยย่น สายตาของเธอจับจ้องไปที่ใบหน้าของเจียงหนิงเป็นอันดับแรก พอมองเห็นใบหน้าสดใสของเจียงหนิง แววตาก็ฉายประกายความพึงพอใจ

เหอฮุ่ยไอออกมาสองสามครั้ง แกล้งทำเป็นอ่อนแอไร้เรี่ยวแรงพูด "บ้านยายก็อยู่ข้างหน้านี่เอง... เฒ่าแก่ที่บ้านตายไปแล้ว ลูกๆ ก็ไม่ได้อยู่ด้วยกัน อาหารแมวที่บ้านหมด ยายเลยออกมาซื้อหน่อย"

"อ้าว หนูก็ชอบแมวเหมือนกันค่ะ หนูช่วยถือนะคะ" เจียงหนิงยื่นมือไปจะรับถุงอาหารแมวในมือเธอ เหอฮุ่ยปล่อยมือทันที คว้าแขนของเจียงหนิงไว้ พลางพาเธอเดินไปทางบ้านตัวเอง พลางพูดอย่างซาบซึ้ง "ขอบใจนะแม่หนู หนูใจดีจริงๆ"

เจียงหนิงตอบอย่างถ่อมตัว "ไม่หรอกค่ะ ไม่หรอก ก็แค่ ถือวิสาสะ"

เหอฮุ่ยเริ่มชวนคุย "แม่หนู ยายว่าหน้าตาหนูดูไม่คุ้นเลย ไม่ใช่คนแถวนี้สิท่า"

เจียงหนิงพยักหน้าอย่างไม่คิดอะไร แววตาฉายประกายใสซื่อปนโง่งม "ค่ะ ค่ะ คุณยายตาดีจัง หนูเป็นบล็อกเกอร์สายถ่ายภาพค่ะ ชอบถ่ายรูป วันนี้เพิ่งมาถึงเมืองนี้เป็นวันแรก วิวที่นี่สวยจริงๆ ค่ะ"

"พวกหนุ่มๆ สาวๆ อย่างพวกหนู ก็ชอบเที่ยวไปเรื่อยแบบนี้แหละ ลูกชายไม่ได้เรื่องของยายก็เหมือนกัน ทั้งปีไม่เคยกลับบ้านเลย"

เหอฮุ่ยบ่นอยู่สองสามคำ ทั้งคู่ก็เดินมาถึงหน้าบ้านของเหอฮุ่ยอย่างรวดเร็ว

หลังจากที่เธอเปิดประตู เจียงหนิงก็ช่วยเธอถือถุงอาหารแมวเข้ามา แล้วกำลังจะลากลับ แต่ก็ถูกเหอฮุ่ยรั้งไว้

เหอฮุ่ยเชิญชวนอย่างกระตือรือร้น "อย่าเพิ่งไปสิ อย่าเพิ่งไป อยู่ดื่มชากันก่อน หนูอุตส่าห์ช่วยยายไว้ขนาดนี้ ถ้าไม่ดื่มน้ำสักแก้วก่อนกลับ ยายคนนี้รู้สึกไม่ดีเลย"

เจียงหนิงดูเหมือนจะคอแห้งอยู่เหมือนกัน เลยพยักหน้า "ก็ได้ค่ะ ขอบคุณค่ะคุณยาย"

เหอฮุ่ยยกน้ำแก้วหนึ่งออกมาจากในบ้านส่งให้เจียงหนิง เจียงหนิงรับมาดื่ม แล้วไม่นาน เธอก็ล้มฟุบลงไปกับพื้น

[จบแล้ว]