บทที่ 06 - อัดไอ้พวกเวรตะไล

บทที่ 06 - อัดไอ้พวกเวรตะไล

☆☆☆☆☆

เจียงหนิงลงมืออย่างกะทันหัน

ไม่เพียงแต่คนตระกูลฮั่วที่ตั้งตัวไม่ทัน แม้แต่ฮั่วข่ายอันเองก็ยังไม่ทันตั้งตัว ก็โดนเจียงหนิงอัดน่วมไปแล้ว

พอรู้ตัวว่าโดนอัด ฮั่วข่ายอันก็โกรธจนคิดจะสวนหมัดกลับใส่เจียงหนิง ตะโกนคำหยาบออกมา "เชี่ย อย่าคิดว่าเป็นผู้หญิงแล้วฉันจะไม่กล้าอัดนะเว้ย"

เจียงหนิงได้ยินดังนั้น สีหน้าก็ไม่เปลี่ยน ตบซ้ายตบขวาเข้าที่หน้าหนาๆ ของเขาไปคนละที

มือที่กระชากคอเสื้อเขาอยู่ยังไม่ปล่อย แต่กลับออกแรงดึง ทำให้คอเสื้อรัดคอฮั่วข่ายอันแน่น ร่างของเขาถูกบังคับให้โน้มมาข้างหน้า

ฮั่วข่ายอันอยากจะด่าก็ด่าไม่ออก ถูกคอเสื้อรัดจนตาเหลือก

เขาเอามือไปดึงคอเสื้อตัวเองตามสัญชาตญาณ แต่กลับพบว่าคอเสื้อมันไม่ขยับเลย

แรงต้านทานขี้ปะติ๋วของเขา ในสายตาเจียงหนิงไม่มีค่าอะไรเลย

ฮั่วข่ายผิงที่กำลังประคองฮั่วเมี่ยวอยู่เห็นท่าไม่ดี ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ตะโกนด่าลั่น "เจียงหนิง เธอมันบ้าไปแล้วจริงๆ"

ว่าแล้วเขาก็ปล่อยมือจากฮั่วเมี่ยว เงื้อหมัดพุ่งเข้ามา จะอัดคน

คุณนายฮั่วเพิ่งจะได้สติ กรีดร้องโหยหวน "อ๊ากกกก เจียงหนิง แกทำอะไร ปล่อยน้องเดี๋ยวนี้"

ถ้าสายตาฆ่าคนได้ เจียงหนิงคงตายไปนับครั้งไม่ถ้วนภายใต้สายตาคมกริบดุจมีดของคุณนายฮั่วแล้ว

เจียงหนิงไม่พูดอะไรสักคำ แต่มือกลับไวกว่า เธอเห็นฮั่วข่ายผิงพุ่งเข้ามา ไม่เพียงแต่ไม่ปล่อยคอเสื้อของฮั่วข่ายอันที่อยู่ในมือ แต่กลับบิดมืออีกที ใช้คอเสื้อรัดคอเขาแน่นกว่าเดิม

ฮั่วข่ายอันโดนท่านี้เข้าไป เกือบจะหายใจไม่ออก สมองขาวโพลน

จากนั้น เจียงหนิงก็ปล่อยมือ ยกเท้าถีบเข้าไปที่เอวของฮั่วข่ายอันอย่างแรง ฮั่วข่ายอันล้มคุกเข่าหน้าคว่ำลงไปกับพื้นทันที

ฮั่วข่ายผิงเห็นเจียงหนิงไม่เพียงแต่ลงมือจริง แต่ยังอัดฮั่วข่ายอันจนอ่วมขนาดนี้ ก็โกรธจนลืมดูน้องชายที่นอนอยู่บนพื้นด้วยซ้ำ เงื้อหมัดพุ่งเข้าใส่เจียงหนิง

แต่เจียงหนิงใช่ว่าจะยอมใครง่ายๆ

ไอ้แฝดปัญญาอ่อนคู่นี้ที่เมื่อก่อนชอบไล่เธอให้ออกไปจากบ้านตระกูลฮั่ว เธอน่ะขัดหูขัดตาพวกมันมานานแล้ว

เจียงหนิงเอี้ยวตัวหลบหมัดของฮั่วข่ายผิง แล้วยกมือขึ้นคว้าข้อมือของเขาไว้ได้อย่างแม่นยำ

ถึงฮั่วข่ายผิงจะอายุน้อยกว่าเจียงหนิง ยังเรียนมัธยมปลายอยู่ แต่เด็กหนุ่มที่ใกล้จะเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว ร่างกายก็แข็งแรง แถมยังสูงกว่าเจียงหนิงครึ่งหัวได้

เขากระดูกใหญ่ ผิวคล้ำ เทียบกับนิ้วเรียวเล็กขาวผ่องของเจียงหนิงแล้ว ช่างดูอ่อนแอเปราะบางเหลือเกิน

เดิมทีฮั่วข่ายผิงก็ไม่ได้เห็นเจียงหนิงอยู่ในสายตาอยู่แล้ว

ในสายตาเขา เมื่อกี้ฮั่วข่ายอันมันสุภาพบุรุษเกินไป ไม่กล้าทำร้ายผู้หญิง ออมมือให้เจียงหนิง เลยโดนเจียงหนิงอัดซะน่วม

ถ้าเปลี่ยนเป็นเขาล่ะก็ ไม่เหมือนกันแน่

วันนี้ถ้าเขาไม่อัดเจียงหนิงให้หมอบ เขาไม่ขอแซ่ฮั่ว

ฮั่วข่ายผิงพยายามดึงมือกลับ แต่กลับพบว่า...

มันไม่ขยับ

มือเรียวเล็กขาวผ่องของเจียงหนิง เหมือนคีมเหล็กที่ล็อกข้อมือเขาไว้ แน่นหนาจนเขาสลัดไม่หลุด

"เป็นไปได้ยังไง"

ฮั่วข่ายผิงเบิกตากว้าง ไม่อยากจะเชื่อ

เขาออกแรงแขนดึงกลับ เจียงหนิงแค่นหัวเราะเย็นชา มองเขาราวกับกำลังมองตัวตลก

นิ้วของเจียงหนิงที่ล็อกข้อมือเขาอยู่ออกแรงบีบเล็กน้อย ความเจ็บปวดเสียดแทงก็แล่นปราดจากข้อมือทันที

ฮั่วข่ายผิงเจ็บจนขมวดคิ้ว รีบยื่นมืออีกข้างฟาดเข้าใส่เจียงหนิง

เจียงหนิงเอี้ยวตัวหลบ แล้วใช้ขวดน้ำแร่ในมือฟาดเข้าไปที่หน้าผากของฮั่วข่ายผิงอย่างแรง

ตอนที่ขวดน้ำแร่กระทบกับหน้าผาก ก็เกิดเสียงดัง "ป้าก"

บริเวณที่โดนฟาดแดงเถือกขึ้นมาทันที ฮั่วข่ายผิงหน้าเครียด สบถคำหยาบออกมา

"แกด่าฉันเหรอ"

เจียงหนิงปล่อยมือที่จับเขาอยู่ออกทันที แล้วตบหน้าเขาฉาดๆ ไปสองที

[จบแล้ว]