บทที่ 01 - เตะแหลกไม่เลือกหน้า

บทที่ 01 - เตะแหลกไม่เลือกหน้า

☆☆☆☆☆

"อะไรนะ เธอบอกว่าฉันเหลือเวลาอีกแค่ 3 ชั่วโมงงั้นเหรอ" เจียงหนิงนอนเบิกตาโพลงอยู่บนเตียงผู้ป่วย ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

อุตส่าห์ฟื้นจากอาการโคม่า แต่กลับต้องมารู้ข่าวร้ายแบบนี้ ใครมันจะไปนั่งอยู่เฉยไหว

เธอเพิ่งจะอายุยี่สิบสาม ยังสาวยังแส้ ทำไมต้องรีบไปดื่มชากับพญายมด้วย

[ใช่แล้ว เพราะคุณทำงานหนักเครียดทุกวัน กลับบ้านก็เข้ากับครอบครัวไม่ได้ แถมยังต้องอดนอนแอบอ่านนิยาย ใช้ร่างกายหนักเกินไป ทำงานหนักและเก็บกดอารมณ์มากเกินควร จนป่วยเป็นโรคร้ายแรงระยะสุดท้าย]

เสียงราบเรียบของระบบดังขึ้น

ดวงตาแอลมอนด์ที่สวยงามของเจียงหนิงมีน้ำตาคลอขึ้นมาทันที

เธอมองเพดานสีขาวบริสุทธิ์ เอื้อมมือกดกริ่งเรียกพยาบาล

แพทย์หนุ่มในชุดกาวน์สีขาวถือแฟ้มประวัติผู้ป่วยเดินเข้ามา พูดกับเจียงหนิงด้วยสีหน้าสงสาร "คุณเจียงครับ เกี่ยวกับอาการป่วยของคุณ เรามีข่าวร้ายที่ต้องแจ้งให้ทราบ..."

ถ้าคำพูดของระบบยังอาจจะเป็นเรื่องโกหก แต่คำพูดของหมอต้องเป็นเรื่องจริงแน่นอน

เมื่อรู้ว่าตัวเองถูกตรวจพบว่าเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายจริงๆ เจียงหนิงก็ดึงสายน้ำเกลือที่กำลังให้ยาอยู่ออกจากมือทันที แล้วลุกขึ้นจากเตียงผู้ป่วย

พยาบาลสาวตกใจ "นี่คุณผู้ป่วย คุณจะทำอะไรคะ"

เจียงหนิงมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ "กลับบ้าน"

ในเมื่อจะต้องตายอยู่แล้ว จะมาให้น้ำเกลือทำไม

3 ชั่วโมงสุดท้ายที่เหลืออยู่ในชีวิต แน่นอนว่าต้องไปทำเรื่องที่มีความหมายสิ

เจียงหนิงหยิบมือถือของตัวเอง สวมชุดผู้ป่วยของโรงพยาบาล เดินฉับๆ อย่างองอาจ เปิดประตูหลังรถแท็กซี่แล้วนั่งลงไป เสียงใสกังวาน "ลุงคะ ไปที่ย่านวิลล่าหย่งอัน"

"ได้เลย"

ฮั่วเมี่ยว คุณหนูตระกูลฮั่ว เพิ่งจะโด่งดังเป็นพลุแตกจากซีรีส์เรื่อง 《วังฝูหัว》 ที่เธอแสดงนำ ตระกูลฮั่วเลยจัดงานเลี้ยงฉลองให้เธอที่วิลล่าเป็นพิเศษ

ฮั่วเมี่ยวสวมชุดราตรีสีน้ำเงิน ยืนเป็นศูนย์กลางของห้องโถงท่ามกลางหมู่ดาวล้อมเดือน

ทันทีที่เห็นเธอ ไฟโทสะในดวงตาของเจียงหนิงก็ลุกโชน

ยัยบัวขาวจอมเสแสร้งที่แย่งตัวตนของเธอไป เสวยสุขทุกอย่างไม่พอ ยังชอบเสี้ยมเป่าหูลับหลัง สาดน้ำครำใส่เธอไม่หยุด

เจียงหนิงเดินดุ่มๆ เข้าไปอย่างเกรี้ยวกราด กระชากผมของฮั่วเมี่ยวลากเข้ามา แล้วตบฉาดๆ ไปสองที

หนังศีรษะเจ็บแปลบ ตามด้วยความเจ็บปวดบนใบหน้า

ฮั่วเมี่ยวร้องกรี๊ดออกมาเสียงเหมือนหมู "อ๊ากกกก"

"อย่าโวยวาย" เจียงหนิงตบซ้ำไปอีกสองที

เสียงตบดังเพียะ เพียะ ทำเอาทุกคนตะลึงงัน

ฮั่วเมี่ยวหุบปากฉับ

เจียงหนิงแอบสะบัดมือ "..."

หน้าของยัยชาเขียวมันหนาจริงๆ QAQ ตบจนมือเจ็บไปหมด...

สายตาเธอเหลือบไปเห็นสระว่ายน้ำนอกวิลล่า เลยลากฮั่วเมี่ยวที่ตัวอ่อนปวกเปียกเหมือนปลาตายออกไปข้างนอก

ฮั่วเมี่ยวพยายามดิ้นรน แต่ไม่รู้ว่าทำไมยัยนี่ถึงแรงเยอะขนาดนี้ เธอสลัดไม่หลุดเลย

เจียงหนิงลากฮั่วเมี่ยวมาถึงสระว่ายน้ำแล้ว ผลักเธอตกลงไป

—— ตู้ม

น้ำกระจายไปทั่วทิศ ทำเอาทุกคนตกตะลึง

พี่รองรีบร้อนวิ่งเข้ามา ตะโกนด้วยใบหน้าโกรธจัด "เจียงหนิง เธอบ้าไปแล้วเหรอ นี่เธอทำอะไร"

เจียงหนิงแทบคลั่ง ตะโกนเสียงดังกว่าและโกรธกว่า "ฉันทำอะไรน่ะเหรอ ฉันกำลังจะตายอยู่ที่โรงพยาบาล พวกแกไม่ไปเยี่ยมฉัน ยังมีหน้ามาจัดปาร์ตี้รื่นเริงกันอยู่นี่ไง"

"แกจะตายแล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกเรา" ฮั่วจื่อเหิงเป็นพวกเป็ดว่ายน้ำไม่เป็น ไม่กล้าลงน้ำ ได้แต่ตะโกน "รีบช่วยเมี่ยวเมี่ยวขึ้นมา เดี๋ยวฉันค่อยมาจัดการแก"

"เหอะ" เจียงหนิงแค่นเสียงเย็นชา เดินเข้าไป ยกเท้าถีบฮั่วจื่อเหิงตกลงน้ำไปดังตู้ม

"อ๊ากกกก นี่มันอะไรกัน เจียงหนิง เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง นี่มันเรื่องอะไรกัน"

คุณแม่ฮั่วที่เพิ่งตามมาถึงอุทานด้วยสีหน้าตกตะลึง

คุณพ่อฮั่วเดินตามหลังเธอมา ขมวดคิ้วอย่างสุขุม "เจียงหนิง อาการป่วยของลูกกำเริบอีกแล้ว"

ลูกชายลูกสาวตกลงไปในน้ำ แต่คุณพ่อฮั่วยังมีแก่ใจหันไปกู้หน้ากับแขกเหรื่อที่มุงดูอยู่ "ขอโทษทีนะทุกคน เจียงหนิงมีอาการป่วยทางจิตมาตั้งแต่เด็ก มักจะควบคุมอารมณ์และการกระทำของตัวเองไม่ได้"

"ป่วยทางจิตเหรอ ฉันว่าแกนั่นแหละที่ป่วย ป่วยกันทั้งบ้านเลย" เจียงหนิงเดินเข้าไป เตะอัดคุณพ่อฮั่วอย่างแรงจนเขากระเด็นไปสองเมตร แล้วตกลงไปในสระว่ายน้ำ

ส่วนคุณแม่ฮั่วที่ยืนอยู่ข้างๆ เจียงหนิงก็ไม่ปล่อยไว้ ถีบส่งเธอตกลงไปในสระเช่นกัน "ในเมื่อพวกแกไม่ชอบฉัน แล้วตอนนั้นจะรับฉันกลับมาทำไม"

คุณพ่อฮั่วพยุงตัวลุกขึ้นจากน้ำอย่างทุลักทุเล รู้สึกเสียหน้าอย่างรุนแรง ตวาดลั่น "บ้าไปแล้ว เธอบ้าไปแล้วจริงๆ"

เจียงหนิงยกมือถือขึ้นมา ถ่ายรูปสวยๆ ของคนทั้งสี่ในสระรัวๆ แล้วเงยหน้ามาตอบ "เพิ่งรู้เหรอ"

เธอยังจำได้ที่คุณพ่อฮั่วเพิ่งบอกว่าเธอเป็นโรคประสาท เลยพูดอย่างยืดอก "ก็ในเมื่อฉันเป็นโรคประสาท แล้วแกจะทำไม"

คุณพ่อฮั่วโกรธจนตัวสั่น "ยามอยู่ไหน จับตัวยัยนี่ไว้"

ยามที่หลบอยู่หลังกลุ่มคนดู จำต้องคลานออกมา

เมื่อเห็นพวกยามเดินปวกเปียกเข้ามาล้อมเธอ เจียงหนิงก็ออกแรงเล็กน้อย เตะทีละคนๆ ส่งพวกเขากระเด็นตกลงไป

"ตู้ม"

"ตู้ม"

"ตู้ม"

"ตู้ม"

...

แม้แต่เสียงตกน้ำยังช่างไพเราะและพร้อมเพรียงกันขนาดนี้

เจียงหนิงชื่นชมผลงานอยู่ครู่หนึ่ง ตอนที่เตะคนสุดท้ายออกไป บังเอิญว่าเขาตกลงไปทับร่างของฮั่วเมี่ยวที่กำลังจะปีนขึ้นฝั่งพอดี

ฮั่วเมี่ยวถูกกระแทกเข้ากับขอบสระหินแข็งอย่างจัง ร่างกายเจ็บแปลบ แล้วก็ "อ๊าก" ร้องออกมาอีกคำ ก่อนจะจมกลับลงไปในน้ำ

เธอคือดาวเด่นของงานเลี้ยงในวันนี้ ตื่นมาแต่งหน้าทำผมตั้งแต่ฟ้ายังสาง สวมชุดราตรีกระโปรงหางปลาสีฟ้าอ่อนประดับเลื่อมแถมยังคอวีลึก

ชุดที่เดิมทีดูสวยสง่าดุจนางฟ้า พอเปียกน้ำกลับโปร่งแสง เผยให้เห็นรูปร่างอวบอิ่มขาวผ่องและส่วนเว้าส่วนโค้งที่น่าอิจฉา ทำเอาคนมองตาค้าง

ฮั่วเมี่ยวอับอายจนต้องร้องไห้โฮอยู่ในน้ำ

ยิ่งเธอร้องไห้หนักเท่าไหร่ คุณพ่อคุณแม่ฮั่วยิ่งโกรธ เจียงหนิงก็ยิ่งสะใจ

เธอกับฮั่วเมี่ยวถูกสลับตัวกันตั้งแต่เด็กด้วยความจงใจ

เดิมทีเจียงหนิงคือคุณหนูตัวจริงของตระกูลฮั่ว แต่กลับถูกขายไปให้หมู่บ้านในชนบท ถูกรังแกและทารุณมาตั้งแต่เด็ก พอกลับมาตระกูลฮั่วได้ ตระกูลฮั่วก็ตัดใจจากฮั่วเมี่ยวที่เลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็กไม่ลง ไม่เพียงแต่ปกปิดสถานะคุณหนูตัวจริงของเธอ ยังบีบให้เธอต้องอดทนกล้ำกลืนฝืนทนทุกอย่าง

ก่อนหน้านี้เธอก็คงสมองทึบไปแล้วจริงๆ

มัวแต่โหยหาสายสัมพันธ์ครอบครัวจอมปลอมนั่น จนต้องยอมทนทุกอย่าง แม้จะถูกฮั่วเมี่ยวสาดน้ำครำใส่ ก็ได้แต่แก้ต่างไม่กล้าอาละวาด

ไม่อย่างนั้น เธอคงไม่ป่วยเป็นโรคร้ายระยะสุดท้ายตั้งแต่อายุยังน้อยเพราะเก็บกดอารมณ์มากเกินไปหรอก

หลายปีก่อนที่เธอยังไม่กลับตระกูลฮั่ว เธอร่อนเร่ไปทั่วเพียงลำพัง ยังมีความสุขยิ่งกว่าเทวดาเสียอีก

เธอร่อนเร่ข้างนอกสามปีไม่เคยเจ็บป่วยอะไรเลย พอกลับมาอยู่ตระกูลฮั่วได้ไม่นาน เธอก็ป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายแล้ว

เมื่อคิดถึงตรงนี้ สีหน้าของเจียงหนิงก็เคร่งขรึมลง ความอยากอัดคนมันพุ่งพล่านขึ้นมาอีก

เธอเงยหน้ามองไปทางพวกตระกูลฮั่ว

คุณพ่อคุณแม่ฮั่วกับฮั่วจื่อเหิงกำลังปีนขึ้นฝั่งด้วยความช่วยเหลือของคนอื่น พอสังเกตเห็นสายตาอาฆาตของเจียงหนิง ทั้งสามคนก็ตัวสั่นสะท้าน

เจียงหนิงรู้สึกคันไม้คันมือ ในขณะที่เธอกำลังจะเดินเข้าไปลากคอพวกตระกูลฮั่วมาซ้ำ เสียงของระบบก็ดังขึ้นในหัว

[ติ๊ง ตรวจพบคนร้ายก่อเหตุฆาตกรรมในเขตเฉิงตง ขอให้โฮสต์รีบเดินทางไปยังที่เกิดเหตุ เพื่อจับกุมคนร้ายมาดำเนินคดี]

เจียงหนิงขมวดคิ้ว "เธอยังไม่ไปอีกเหรอ"

[เราผูกพันธะกันแล้วค่ะ ตราบใดที่โฮสต์ยังไม่ตาย ฉันก็ไปไหนไม่ได้ รีบไปทำภารกิจเถอะค่ะ] ระบบเปลี่ยนเป็นเสียงน่ารัก

เจียงหนิงกลอกตา ยังไม่ทันได้อ้าปาก ระบบก็พูดต่อ [รางวัลภารกิจ: ค่าชีวิต 3 วัน]

ค่าชีวิต 3 วัน

ยังมีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วยเหรอ

เจียงหนิงที่เหลือบไปเห็นเวลาชีวิตของตัวเองที่เหลืออีกแค่สองชั่วโมงแปดนาที หันไปจ้องเขม็งใส่พวกตระกูลฮั่ว "ฉันมีธุระ ถ้าฉันรอดกลับมาได้ ค่อยมาอัดพวกแกต่อ"

[จบแล้ว]