เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

11 ยาที่ดีนั้นยากที่จะได้รับ

11 ยาที่ดีนั้นยากที่จะได้รับ

11 ยาที่ดีนั้นยากที่จะได้รับ


11 ยาที่ดีนั้นยากที่จะได้รับ

“เข้ามาในบ้านของผมก่อน” หวังเย้าพูด

“เยี่ยม คุณเป็นคนปลูกสมุนไพรทั้งหมดนี้เลยเหรอ?” เถิงหยวนชานแตะไปที่ซิลเวิร์ทสีเขียว เขายังมองไปที่ซิลเวิร์ทที่อยู่ในกระด้งด้วย พวกมันทั้งหมดใหญ่มาก

“ใช่” หวังเย้าพยักหน้า

“นี่คือ?” เถิงหยวนชานต้องตะลึงอีกครั้งเมื่อเขาเข้ามาในบ้าน เขามองเห็นต้นเกาลัดเต็มไปด้วยหนามแหลมและใบของมัน เขาเคยเห็นต้นเกาลัดมาก่อน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นต้นเกาลัดที่มีกิ่งก้านเต็มไปด้วยหนามขนาดนี้

“การที่ผมมาเยี่ยมบอสหวังวันนี้ มันทำให้ผมได้เห็นอะไรใหม่ๆเยอะเลย!” เถิงหยวนชานอุทาน

“อย่ามายกยอผมเลย แล้วผมก็แค่หวังเย้าเท่านั้นไม่ใช่บอสอะไร”

“ผมนั้นแก่กว่าคุณ แล้วจะให้ผมเรียกคุณว่ายังไงดีหนุ่มน้อย?”

“โอเค” หวังเย้ายิ้ม

“ผมต้องการซิลเวิร์ทของคุณทั้งหมด นี่คือเงินมัดจำ!” เถิงหยวนชานหยิบกระเป๋าเงินออกมาและวางเงิน 50,000หยวนลงบนโต๊ะ

“เยี่ยม!” หวังเย้าเห็นด้วยกับคุณเถิง เขาช่างเป็นคนที่ตรงไปตรงมาจริงๆ

“แล้วผมจะเอาซิลเวิร์ทไปได้เมื่อไหร่?”

“อีกสามวัน”

“ตกลง!”

หลังจากทั้งสองคนได้พูดคุยกัน เถิงหยวนชานก็พบว่าหวังเย้านั้นพิเศษเป็นอย่างมาก และเขาได้ตัดสินใจที่จะเป็นเพื่อนที่ดีกับหวังเย้า

“ฉันไม่รู้ว่าทำไม แต่ผมคิดว่าพวกเราสนิทกันมากขึ้นเพียงแค่พบกันแค่ครั้งแรก คุณสนใจไปกินข้าวกลางวันด้วยกันไหม? ผมเลี้ยงเอง”

“ขอบคุณ แต่ผมยังต้องเก็บซิลเวิร์ทอีก ไว้ครั้งหน้าเราค่อยกินข้าวกันนะครับ” หวังเย้าตอบ

“ตกลง ผมจะไม่รบกวนคุณอีก ผมจะกลับละ”

“รอก่อน” หวังเย้าหยิบถุงใส่พุทรายื่นให้เถิงหยวนชาน “นี่เป็นพุทราที่ผมเพิ่งเก็บ คุณเอามันกลับไปกินที่บ้านด้วยนะครับ”

“ผมเคยกินพุทรานี่มาก่อนและมันอร่อยมาก! ผมจะเอามันกลับไปด้วยแน่นอน!” เถิงหยวนชานรับพุทรามาด้วยรอยยิ้มและกระโดดขึ้นรถจากไป เมื่อเขาขับลงมามาจากเนินเขา เขาก็จอดรถที่ตีนเขาและมองขึ้นไปบนเนินเขา

“ที่หมู่บ้านแห่งนี้มีคนที่มีความสามารถอยู่ด้วย มันน่าอัศจรรย์จริงๆ!”

หวังเย้าเริ่มทำงานของเขาต่อเมื่อเถิงหยวนชานจากไป มันเป็นเพียงแปลงสมุนไพรแค่สองเอเคอร์เท่านั้น แต่เขากลับมีสิ่งมากมายที่ต้องทำ ในตอนกลางวัน พ่อกับแม่ของเขาอยู่ดีดีก็ขึ้นมาบนเนินเขา

“พ่อ แม่ ทำไมถึงมาที่นี่ครับ?”

“เรามาเก็บซิลเวิร์ทน่ะสิ ลูกแคุคนเดียว จะไปทำทั้งหมดได้ยังไง? ลูกควรจะบอกเราสิ เจ้าเด็กโง่!”

แม้ว่าพวกเขาไม่อยากให้หวังเย้าทำงานในแปลงสมุนไพรต่อ แต่พวกเขาก็รักลูกชายของพวกเขามากเกินกว่าที่จะทิ้งให้เขาทำงานหนักคนเดียว วันนี้ จางซิวหยิงและสามีของเธอจึงออกจากบ้านขึ้นมาช่วยหวังเย้าเก็บซิลเวิร์ทบนเนินเขา

“แม่กับพ่อควรจะอยู่บ้าน ผมจัดการเรื่องนี้เองได้ครับ”

“เลิกวุ่นวายได้แล้ว!” หวังเฟิงฮวาเริ่มเก็บซิลเวิร์ททันที

หวังเย้ายิ้ม เขารู้สึกอบอุ่นเมื่อได้เห็นการกระทำที่หาค่าไม่ได้จากพ่อของเขา

ทั้งครอบครัวใช้เวลาสองวันในการเก็บเกี่ยวซิลเวิร์ท พวกเขาเก็บซิลเวิร์ทได้ถึง 6,500กิโลจากแปลงสมุนไพรสองเอเคอร์

‘เก็บเกี่ยวซิลเวิร์ทสดได้ 3,000กิโลจากแต่ละเอเคอร์ คุณได้รับเมล็ดสมุนไพรหนึ่งถุงเป็นรางวัล’

เมล็ด เมล็ดแบบไหนกัน?

เมื่อเขากลับมาบ้าน หวังเย้าไปที่ห้องของเขาและเปิดช่องเก็บของของระบบ เขาเจอถุงผ้าที่มีเมล็ดสมุนไพรขนาดเท่าเม็ดข้าวอยู่ข้างในถุง มันมีเพียงแค่สิบเมล็ดเท่านั้น

‘นี่คือสมุนไพรสำหรับแก้พิษ’ ระบบได้บอกคำใบ้ง่ายๆ

“สมุนไพรแก้พิษ? มันคืออะไร?” หวังเย้าหาข้อมูลในอินเตอร์เนต

จากระยะทาง 500ไมล์ข้ามผ่านเนินเขาหวูจีไป ในเขตเจียนหนิง มีสมุนไพรชื่อว่า มู่หมี่เฉา (牧靡草) ที่มีคุณสมบัติในการแก้พิษ

“มันคือสมุนไพรตัวนี้ใช่ไหม?”

นอกจากถุงสมุนไพรแล้ว เขายังเห็นว่าค่าประสบการณ์ที่ด้านล่างหน้าต่างของระบบได้เพิ่มขึ้น—มันมีเพิ่มมา 5 แต้ม

“แต้มพวกนี้มีไว้เพื่ออะไร?”

‘เลเวลของคุณต่ำเกินไปสำหรับการตอบคำถาม’

สามวันต่อมา เถิงหยวนชานมาที่เนินเขาตามเวลาที่เค้าและหวังเย้าได้ตกลงกันไว้ เมื่อใส่ซิลเวิร์ทไว้บนรถแล้ว เขาจึงจ่ายเงินส่วนที่เหลือให้หวังเย้าโดยการโอนผ่านธนาคาร

เถิงหยวนชานยิ้มออกมาด้วยความสุข เมื่อเขามองไปที่ซิลเวิร์ทที่หวังเย้าได้เก็บเกี่ยวมา ในฐานะพ่อค้าสมุนไพรที่ประสบความสำเร็จ เค้าจึงรู้คุณค่าของสมุนไพรที่มีคุณภาพสูงพวกเป็นอย่างดี ซิลเวิร์ทมีปริมาณความต้องการที่สูงมาก ซิลเวิร์ทส่วนใหญ่ในตลาดนั้นไม่ใช่ซิลเวิร์ทแบบอินทรีย์ และซิลเวิร์ทป่าก็หาได้ยากมาก ดังนั้นการจะหาซิลเวิร์ทที่มีคุณภาพดีก็ยิ่งหายากเข้าไปอีก ซิลเวิร์ทที่หวังเย้าปลูกนั้นสามารถเทียบได้กับซิลเวิร์ทป่าที่ปลูกเป็นเวลามากกว่า 10ปี ในภูเขาที่ห่างไกล มันจะต้องขายดีแน่ๆ

เถิงหยวนชานได้ให้วิธีติดต่อเขากับหวังเย้าเรียบร้อยก่อนที่เขาจะจากไป เขาต้องการรับรู้ข้อมูลหากหวังเย้ามีสมุนไพรอย่างอื่นขายให้เขา แล้วเขาจะได้ซื้อมันในราคาที่ดีที่สุด ซิลเวิร์ทสองเอเคอร์ได้ถูกขายออกไปในราคา 390,000หยวน

“ลูกพูดว่าลูกขายซิลเวิร์ทได้เท่าไหร่นะ?” จางซิวหยิงคิดว่าเธอฟังผิด

“390,000หยวนครับ 50,000หยวนได้รับเป็นเงินสด และส่วนที่เหลือได้ถูกโอนเข้าบัญชีของผมเรียบร้อยแล้วครับ” หวังเย้าพูด

เมื่อมองไปที่เงินบนโต๊ะ หวังเฟิงฮวาและจางซิวหยิงก็ได้แต่เงียบ

เมื่อหลายวันก่อน พวกเขายังได้ยกเลิกสัญญาเช่าเนินเขาที่ลูกชายของพวกเขาได้ทำเอาไว้ เพราะพวกเขาคิดว่าเขาไม่สามารถเลี้ยงตัวเองด้วยการปลูกสมุนไพรได้ ในสองปีที่ผ่านมาครอบครัวของพวกเขาได้สูญเสียเงินไปเป็นจำนวนมาก แต่กลายเป็นว่าลูกชายของพวกเขากลับสามารถหาเงินได้เป็นจำนวนมากภายเวลาเพียงเดือนเดียวได้อย่างน่าอัศจรรย์ พวกเขาได้รับโชคลาภจากซิลเวิร์ทสองเอเคอร์นี้ และถ้าหวังเย้าปลูกซิลเวิร์ทเพิ่ม พวกเขาจะได้รับเงินอีกเป็นจำนวนมากแน่นอน เนินเขาหนานชานยังเหลือพื้นที่ว่างอีกมาก

“ผมต้องการเวลามากกว่านี้เพื่อปลูกสมุนไพร” หวังเย้าตัดสินใจที่จะใช้โอกาานี้ลองเปลี่ยนความคิดของพ่อแม่

จางซิวหยิงคิดอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า “ตกลง ลูกแค่ต้องทำให้ดีที่สุดล่ะ!”

“หวังเฟิงฮวายังคงเงียบอยู่ แต่หวังเย้ารู้ว่านั้นคือการที่พ่อของเขาเห็นด้วยกับเขา

“ไม่ต้องกังวลนะครับ พ่อ แม่ ครั้งนี้ผมจะไม่ทำให้พ่อกับแม่ต้องผิดหวัง!”

ตอนนี้เขามีระบบแพทย์ปรุงยาอยู่กับตัว น้ำแร่โบราณยังสามารถเร่งการเจริญเติบโตของสมุนไพรและต้นไม้ได้อย่างบ้าคลั่ง จากสิ่งที่เกิดขึ้นได้ทำให้สมุนไพรทั้งหมดกลายเป็นเครื่องผลิตเงินแก่เขา

หวังเย้ารู้สึกสบายใจเมื่อพ่อแม่เห็นด้วยกับเขา

...

ในตอนกลางคืน พ่อแม่ของหวังเย้าได้พูดคุยกันอยู่ภายในบ้าน

“การปลูกซิลเวิร์ทนั้นมันคุ้มค่ามาก คิดว่ายังไงถ้าเราจะปลูกซิลเวิร์ทที่เเปลงของเราเองในปีหน้า?” จางซิวหยิงพูด

“การปลูกพืชและสมุนไพรควรจะปล่อยให้เขาทำมันก็พอแล้ว” หวังเฟิงฮวาพูด

“เงินจำนวนนี้มันช่างได้มาอย่างง่ายดาย” จางชิวหยิงถอนหายใจ พวกเขาทำงานอย่างหนักมาสิบปีแต่กลับหาเงินได้เพียง 400,000หยวนเท่านั้น

“อือ แต่ความโชคร้ายมักจะมาพร้อมโชคดีเสมอ”

“ใช่ที่รัก ฉันหวังว่าลูกของเราจะมีแต่โชคดี”

เช้าของอีกวัน หวังเย้าขึ้นไปบนเนินเขา แม้ว่าจะเก็บเกี่ยวซิลเวิร์ทไปจนหมดแล้ว แต่ก็ยังมีอีกหลายสิ่งที่ต้องทำ แปลงสมุนไพรจำเป็นจะต้องปรับหน้าดินใหม่เพื่อที่เขาจะได้หว่านเมล็ดของสมุนไพรแก้พิษที่เขาเพิ่งได้รับมา

“ฉันจะปลูกมันยังไงดี?” หวังเย้ายังคิดวิธีปลูกเมล็ดสมุนไพรแก้พิษไม่ออก

“ฉันควรขุดหลุมให้กว้างและไม่ควรฝังมันลึกจนเกินไป”

หวังเย้านำเอาพื้นที่ที่เคยปลูกซิลเวิร์ทมาปรับ เพื่อปลูกสมุนไพรแก้พิษ เขาขุดหลุมและหว่านเมล็ด แล้วเขาจึงรดน้ำด้วยน้ำแร่โบราณที่ผสมน้ำเปล่าเอาไว้

‘ภารกิจ : ปลูกสมุนไพร 5 ชนิด ภายในเวลา 10วัน (ยกเว้นซิลเวิร์ท)’

ระบบแพทย์ปรุงยาได้มอบภารกิจใหม่ให้เขาปลูกสมุนไพรเพิ่ม

จบบทที่ 11 ยาที่ดีนั้นยากที่จะได้รับ

คัดลอกลิงก์แล้ว