7 มันบ้าเกินไปแล้ว

7 มันบ้าเกินไปแล้ว

“พุทรานี้ได้มาจากต้นที่ผมปลูกเอาไว้บนเนินเขาหลังบ้านของผม มันมีเพียงแค่ไม่กี่ต้น” หวังเย้าอธิบายให้เหล่าพ่อค้าแม่ค้าฟัง แต่ไม่มีใครเชื่อเขา

น้ำแร่โบราณมันน่ามหัศจรรย์มาก! หวังเย้าคิด

ก่อนบ่ายหวังเย้าก็ได้เก็บของและกลับบ้านแล้ว เขาขึ้นไปเก็บพุทราบนเขาเหมือนปกติ ในเวลเดียวกันก็เกิดข่าวลือเกี่ยวกับพุทราไปทั้วเมือง

“ฉันได้ให้เพื่อนของฉันที่ทำงานในห้องทดลองตรวจสอบพุทราแล้ว เขาได้บอกฉันว่ามันไม่มีสารเคมีหรือฮอร์โมนส์อยู่ในพุทราเลย ยิ่งไปกว่านั้นสารอาหารเกลือแร่และวิตามินต่างๆกลับมีมากถึงสองเท่าของพุทราปกติ มันดียิ่งกว่าพุทราไหมทองและพุทราเล่อหลิง นี้คือราชาพุทรา!” ลีบอกเพื่อนร่วมงานของเขาเกี่ยวการทดสอบ

“จริงเหรอ?” เพื่อนร่วนงานคนหนี่งถาม

“ฉันได้เอกสารรายงานมาด้วย ฉันจะเอามาให้นายดู!” ลีตอบ

“เฮ้ ฉันเพิ่งจะเห็นหลี่จากสำนักงานการเกษตรซื้อพุทรามาถุงใหญ่เลย ฉันคิดว่ามันคงจะหนักอย่างน้อย 15กิโลเลยล่ะ” เพื่อนร่วมงานอีกคนพูด

“ฉันไปถึงช้าเกิน; พุทราได้ถูกขายไปจนหมดแล้ว” คนใส่แว่นคนหนึ่งพูด

“ลูกชายของฉันเป็นแฟนตัวยงของพุทราเลย เขากินพุทราไป1กิโลในหนึ่งวัน ฉันควรจะไปซื้ออีกในวันพรุ่งนี้!” อีกคนพูด

“ที่บ้านของฉันทุกคนชอบมันมาก”

“ฉันได้ถามพ่อค้าไว้แล้ว เขาบอกว่าเขาจะมาขายที่เดิมในวันพรุ่งนี้” คนที่สวมแว่นพูด

“ถ้าอย่างนั้น เราควรจะไปเร็วๆไม่อย่างนั้นของอาจจะหมดก่อน” อีกคนพูด

“ฉันคิดว่าเราควรจะซื้อมาเป็นกระสอบเดียวเลย แล้วค่อยมาแบ่งกันทีหลัง”ลีพูด

“ตกลง มันเข้าท่าดี”

ทุกคนยินดีกับข้อเสนอ

...

มันเริ่มมืดแล้ว บนเนินเขานั้น หวังเย้าได้เก็บพุทราจากต้นเกือบ 400กิโล

นี้ควรจะมากพอสำหรับวันพรุ่งนี้ เขาคิด

หวังเย้าเหนื่อยล้าจากการทำงานหนัก เขากลับบ้านเร็วขึ้นเพื่อถามยืมรถบรรทุกไว้ขนพุทราจากเพื่อนของเขาในหมู่บ้าน แล้วเขาจึงกลับบ้านหาอะไรกินและเข้านอน วันต่อมา หวังเย้าตื่นในตอนพระอาทิตย์ขึ้น เขาขึ้นไปบนเนินเขาเพื่อรดน้ำสมุนไพรด้วยน้ำที่ผสมน้ำแร่โบราณเอาไว้

เมื่อเขารดน้ำเสร็จ หวังหมิงเป่า เพื่อนในวัยเด็กของหวังเย้าได้มาหาเขา หวังหมิงเป่ามีอายุ 25ปีและสูงถึง 1.8เมตร เขามีใบหน้าเหลี่ยมและตาโต เขาและหวังเย้าเป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่พวกเขายังเป็นเด็ก การเรียนของหวังหมิงเป่าไม่ค่อยดีนัก เขาต้องออกจากโรงเรียนและกลับมาที่หมู่บ้านในตอนที่หวังเย้ายังเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัย พ่อของเขาได้ทำงานให้กับรัฐบาล หวังหมิงเป่าทำเงินได้พอสมควรจากธุรกิจของเขาในหลายปีมานี้ และเขายังมาช่วยหวังเย้าในแปลงสมุนไพรในตอนที่หวังเย้ายุ่งๆด้วย

“เฮ้ น้องชาย นายช่วยฉันจัดพุทราในห้องของฉันหน่อยได้ไหม?” หวังเย้าพูดกับหวังหมิงเป่า

“ว้าว นายทำเหมือนกับฉันเป็นคนในครอบครัวของนายยังไงยังงั้น! พระเจ้า นายปลูกอะไรน่ะ? มันเหมือนกับต้นไม้เลย” หวังหมิงเป่าประหลาดใจเมื่อเห็นซิลเวิร์ทที่เติบโตในแปลงสมุนไพร

“มันคือซิลเวิร์ทน่ะ” หวังเย้าพูด

“ซิลเวิร์ทเหรอ? นายต้องล้อเล่นแน่ๆ! แล้วต้นพุทราของนายอีกมันบ้าไปแล้ว  ทำไมต้นพุทราถึงได้ผลดกขนาดนี้!” หวังหมิงเป่าพูดขึ้นเมื่อเขาจ้องไปที่ต้นพุทรา

“นานได้กินพุทราที่ฉันให้นายไปวันนั้นแล้วหรือยัง? ถ้านายอยากกินอีกก็ช่วยตัวเองเอาแล้วกัน” หวังเย้าพูด

“แน่นอน ทุกคนในครอบครัวฉันคิดว่าพุทราของนายมันอร่อยมาก ตอนนี้ทั้งหมู่บ้านรู้เกี่ยวกับต้นพุทราของนายหมดแล้ว ทำไมคราวที่แล้วที่ฉันกินพุทรามันถึงไม่อร่อยเหมือนคราวนี้กัน?” หวังหมิงเป่าถาม

“ฉันมีเคล็ดลับน่ะ” หวังเย้าขยิบตาให้หวังหมิงเป่า

“เคล็ดลับอะไร?”

“ฉันใช่ปุ๋ยชีวภาพน่ะ”

“จริงเหรอ นายใช้ยี่ห้ออะไร? บอกฉันมา”

“มันถูกพัฒนาโดยเพื่อนที่เคยเรียนด้วยกันน่ะและมันยังอยู่ในขั้นตอนการทดลอง มันยังไม่ได้ผลิตออกมาเพื่อวางขาย” หวังเย้าไม่ได้อยากจะหลอกเพื่อนในวัยเด็กของเขาเลย แต่เขาไม่สามารถบอกความจริงได้ เพราะระบบที่เขามีมันลึกลับเกินไป

“เข้าใจแล้ว”หวังหมิงเป่าพูด

หวังเย้าและหวังหมิงเป่าใช้แรงทั้งหมดจองพวกเขาเพื่อขนพุทราลงจากเนินเขาเพื่อไปใส่ในรถ แล้วพวกเขาจึงเดินทางเข้าเมือง

“เฮ้ นายจะขายพุทราทั้งหมดนี้ได้เหรอ?” หวังหมิงเป่าถาม

“ฉันคิดว่าน่าจะนะ!” ใน 2วันที่ผ่านมานั้นหวังเย้าค่อนข้างมั่นใจว่าเขาจะขายพุทราหมดภายในเวลาไม่นาน

ไม่ถึงชั่วโมง หวังเย้าและหวังหมิงเป่าก็มาถึงจุดที่หวังเย้าได้ตั้งแผงขายพุทราในสองวันที่ผ่านมา หวังเย้าประหลาดใจเมื่อเห็นว่ามีรถหลายคันจอดอยู่ที่ริมถนน ทันทีที่หวังเย้าลงจากรถ ผู้คนที่จอดรถอยู่ก็ออกจากรถพร้อมๆเขา พวกเขาต่างเดินตรงมาที่หวังเย้า

“เฮ้ หนุ่มน้อย ฉันต้องการซื้อพุทรา” หนึ่งในพวกเขาพูด

“ฉันก็ต้องการที่จะซื้อเหมือนกัน” อีกคนพูด

“เฮ้ ฉันมาก่อน มาก่อนได้ก่อนสิ” ชายตัวโตพูด

หวังหมิงเป่าประหลาดใจ “เกิดอะไรขึ้นเนี้ย? พวกคุณกำลังทะเลาะกันเพื่อแย่งพุทราเนี่ยนะ?” เขาถามและหัวเราะออกมา

“ได้โปรดใจเย็นกันก่อน ผมจะให้บริการทีละคน แล้ววันนี้ผมก็เอาพุทรามามากพอที่จะขายให้ทุกคนแน่นอน” หวังเย้าโบกมือให้หวังหมิงเป่าให้ช่วยยกกระสอบพุทราให้เขา

ทันทีที่ยกพุทราขึ้นวางบนแผง หวังเย้าก็ถูกล้อมโดยลูกค้าของเขาอีกครั้ง

“คุณช่วยส่งมาให้ฉันทั้งกระสอบเลยได้ไหม? ฉันต้องการพุทราทั้งหระสอบเลย นี่เงิน” มีคนหยื่นเงินมาให้กับหวังเย้า

“ฉันต้องการ 100กิโล!” อีกคนตะโกนออกมา

“อะไรนะ? 100กิโล?!” หวังหมิงเป่าตกตะลึง—แต่หวังเย้ากลับชินแล้ว

.

“ฉันต้องการ 50กิโล” คนตัวใหญ่พูด

“ฉันต้องการพุทราทั้งหมดของคุณ ฉันยินดีที่จะจ่ายในราคา 40หยวนต่อกิโล” ชายสวมสูทพูด

“อะไรนะ!?”

“นายคิดว่านายเป็นใคร?” ฝูงชนต่างพากันไม่พอใจชายหนุ่ม

“ไม่ต้องกังวลครับ ผมจะขาย 30หยวนต่อกิโลเหมือนเดิม เหมือนที่ผมเคยพูดไว้ ผมจะให้บริการพวกคุณทุกคนและพรุ่งนี้ก็ยังมีพุทรามาขายอีก ขอบคุณทุกคนนะครับ!” หวังเย้าเลิกสนใจชายหนุ่มคนนั้น

“ทำได้ดี หนุ่มน้อย!” ลูกค้าคนหนึ่งพูด

ในเวลาไม่ถึงชั่วโมง พุทราทั้งหมด—กว่า 400กิโล—ขายหมดแล้ว

พ่อค้าแม่ค้าคนอื่นต่างรู้สึกอิจฉาหวังเย้าเมื่อเห็นว่าพุทราของเขาเป็นที่นิยมอย่างมาก

“นี่กำลังล้อเล่นอยู่รึปล่าว?นี้มันไม่ใช่การขายแล้ว แต่มันคือการปล้นมากกว่า! ฉันไม่เคยเห็นการซื้อของที่บ้าคลั่งขนาดนี้มาก่อนเลย” หนึ่งในพ่อค้าแม่ค้าพูด

แต่พวกเขาก็ได้ประโยชน์จากหวังเย้าเหมือนกัน มีลูกค้าหลายคนที่พลาดพุทราของหวังเย้าได้มาซื้อผลไม้และผักที่พวกเขาแทน แต่มันก็ไม่สามารถเทียบกับหวังเย้าที่ขายพุทราได้เลย

หวังเย้าเก็บเงินที่ได้เอาไว้ “ไปกันเถอะ” เขาเดินไปที่รถและตบไปที่ไหล่ของหวังหมิงเป่า

“นี่ พี่ชาย พรุ่งนี้คุณต้องมาอีกนะ!” บางคนที่ซื้อพุทราไม่ทันได้ตะโกนบอกหวังเย้า

“ไม่ต้องเป็นห่วง พรุ่งนี้ผมจะมาอีก” หวังเย้าพูด

“ไปกันเถอะ นายขับรถออกไปเลย” หวังเย้าบอกหวังหมิงเป่า

“วันนี้นายได้เปิดโลกของฉันให้กว้างขึ้น พุทราของนายมันแพงยิ่งกว่าเนื้อซะอีก มันเป็นเพียงแค่เรื่องในจินตนาการเท่านั้นที่จะได้เห็นการต่อสู้เพื่อซื้อพุทราแบบนี้ มันยังบ้าคลั่งยิ่งกว่าของเซลล์ในห้างด้วย” หวังหมิงเป่าอุทาน

“กลับบ้านกันเถอะ ฉันยังต้องการให้นายช่วยฉันอีกในวันพรุ่งนี้” หวังเย้าพูด

“ไม่มีปัญหา ด้วยความยินดีเลยล่ะ” หวังหมิงเป่าพูด

พวกเขาทั้งสองกลับมาถึงบ้านก่อนช่วงบ่าย

“นี่คือเงินสำหรับนาย” หวังเย้าหยิบเงินออกมาจำนวนหนึ่งโดยไม่ได้นับ แล้วยื่นมันให้หวังหมิงเป่า

“นายทำแบบนี้หมายความว่ายังไง?” หวังหมิงเป่าประหลาดใจ

“เอาไปซะ” หวังเย้าย้ำ

“ไม่มีทาง เอามันกลับไปซะ ไม่ยังงั้นเราเลิกเป็นเพื่อนกัน!” หวังหมิงเป่าพลักเงินกลับไป

หลังจากยื้อยุดกันไปมา หวังเย้าจึงเก็บเงินไป

หลังมื้อเย็น หวังเย้าได้กลับขึ้นไปบนเนินเขาเพื่อดูแลแปลงสมุนไพร มันยังเหลือต้นพุทราอีกสี่ต้นที่ยังไม่ได้เก็บผลของมัน หวังเย้าคาดว่าผลพุทราทั้ง4ต้นน่าจะมีน้ำหนักอยู่ประมาณ 500 กิโล เขาจะได้รับเงินกว่า 20,000หยวน เมื่อเขาขายพวกมัน ในตอนที่เขากำลังยุ่งอยู่กับการทำงานนั้น ข่าวเกี่ยวกับพุทราของเขาได้กระจายออกไปเป็นวงกว้างแล้ว ผู้คนที่อาศัยอยู่ในเมืองเริ่มรู้ว่าหวังเย้าคือใคร—พ่อค้าที่ขายพุทราราคาแพงแต่อร่อยมาก พุทราเป็นร้อยกิโลขายหมดเพียงแค่กระพริบตา