3 หนุ่มหล่อผู้ร่ำรวยไล่ตามหญิงสาวงดงามร่ำรวย

3 หนุ่มหล่อผู้ร่ำรวยไล่ตามหญิงสาวงดงามร่ำรวย

“ฉันได้ยินว่านายพยายามฆ่าตัวตายด้วยการกระโดดลงไปในแม่น้ำ!” หวังรุ่นอุทาน

“ฉันโทรมาที่บ้าน แต่ก็ไม่มีคนรับสาย ฉันจึงรีบกลับมา”

“ใครพูดเรื่องไร้สาระแบบนี้? ผมแค่พยายามจะช่วยคนต่างหาก!” หวังเย้าพูดด้วยความโกรธ

เสียงนินทาเรื่องของเขาได้ดังไปถึงหูของพี่สาวที่ไกลเป็นสิบไมล์ หวังเย้าอยากจะฉีกคนที่พูดพล่อยๆออกเป็นชิ้นในความคิดของเขา!

“ไม่เป็นไร ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่านายไม่เป็นอะไร ฉันคิดว่านายควรจะเลิกปลูกสมุนไพรได้แล้ว เพราะมันเสียเวลา นายควรจะไปหางานทำในเมืองแทน หรือนายอยากลองสมัครเป็นข้าราชการดู นายมีพื้นฐานที่ดีเพราะนายจบมาจากมหาลัยดัง”

หวังรุ่ยนั่งลงและดื่มน้ำ เมื่อเธอเรียนจบ เธอก็โชคดีที่สามารถสอบผ่านการสอบข้อสอบของประเทศได้ และเข้าทำงานที่สำนักงานการเกษตร ในฐานะพี่สาวทำให้เธอเป็นห่วงน้องชายโดยธรรมชาติ

“อ้าห์ นี่คืออะไร? มันอร่อยมาก!” หวังรุ่ยมองไปที่แก้วน้ำในมือของเธอ

“เพื่อนร่วมชั้นของน้องชายลูกเป็นคนให้มาน่ะ”

ครอบครัวเต็มไปด้วยความสุขและอยู่รวมกันที่โต๊ะกินข้าวพร้อมกับตะเกียบและถ้วยตรงหน้าของพวกเขา

“รุ่ย เมื่อไหร่ลูกจะพาแฟนมาที่บ้าน?” จางซิวหยิงสนใจเรื่องความรักของลูกสาวมากกว่างานในอนาคตของหวังเย้าซะอีก มันเป็นเรื่องสำคัญในชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่ง และลูกสาวของเธอก็งดงามและมีการงานที่ดี เธอควรจะหาชายหนุ่มที่ดีได้

“เร็วๆนี้ค่ะ!” หวังรุ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม

“แม่ถามกี่ครั้ง ลูกก็ตอบแต่เร็วๆนี้ตลอด ลูกต้องพาเเฟนมาที่บ้านของเราปีใหม่นี้” จางซิวหยิงพูดด้วยความโกรธ

“ค่ะแม่ หนูน่ารักขนาดนี้ หนูไม่จำเป็นต้องกังวลกับการที่จะหาผู้ชายซักคนเลย”

“พี่ ฉันชื่นชมความมั่นใจของพี่!”

“เงียบไปเลย!”

เมื่อเสร็จจากอาหารเย็น พวกเขาได้นั่งดูทีวีและคุยเรื่องสัพเพเหระกัน เรื่องงานของหวังเย้ากลายเป็นประเด็นสนทนาในตอนนี้ แต่หวังเย้าก็มัวแต่คิดเกี่ยวการเดินทางของเขาในวันพรุ่งนี้ เขาจะต้องไปพบกับคู่สามีภรรยาที่ปลูกสมุนไพรจีน แต่ด้วยตัวเมืองที่ใหญ่เขาจำเป็นต้องคำนวนเวลาในการเดินทางในหนึ่งวันให้ดี

เช้าต่อมา หวังเย้าตื่นเช้าและจัดการอาบน้ำแปลงฟันเรียบร้อย เขาเดินขึ้นไปบนเนินเขาหลังจากที่เขากินอะไรรองท้องเสร็จ มันได้กลายเป็นความเคยชินของแล้วไปแล้วในสามปีที่ผ่านมา บางครั้งเขายังนอนในบ้านบนเนินเขาเพื่อดูแลแปลงสมุนไพร

เมื่อเขาเดินขึ้นมาบนเนินเขา สุนัขก็วิ่งมาหาเขาอย่างรวดร็ว

.

“อรุณสวัสดิ์ ซานเซียน”

โฮ่ง! มันส่ายหางด้วยความดีใจ

“เกิดอะไรขึ้น?”

เมื่อเข้าไปยังแปลงสมุนไพร มันทำให้เขาต้องตกใจเพราะใบของซิลเวิร์ทนั้นใหญ่และเขียวขึ้น หวังเย้ารีบวิ่งเข้าไปในบ้านเพื่อหยิบไม่บรรทัดเพื่อวัดขนาดของมัน

จริงด้วย! มันไม่ใช่ภาพลวงตา—พวกมันโตขึ้นจริงๆ! เป็นไปได้ว่าน้ำแร่โบราณจะได้ผล? หวังเย้าคิดเป็นเวลานานแต่เขาก็สรุปได้เพียงอย่างเดียวว่ามันเป็นเพราะน้ำแร่โบราณ

“หนึ่งถังต่อวัน...ดังนั้นฉันควรจะรดน้ำพวกมันทุกวัน!”

เขารีบเปิดหน้าต่างระบบและนำกาน้ำออกมาจากช่องเก็บ

ดังนั้น ตอนนี้เราควรรดน้ำรากและก้านของมัน!

ส่วนที่จะต้องเก็บเกี่ยวก็คือส่วนรากของซิลเวิร์ทที่คล้ายกับมันฝรั่งและขิง หวังเย้านำน้ำแร่โบราณมาผสมกับน้ำจากเขื่อนในเครื่องสูบน้ำ ด้วยอัตราส่วนหนึ่งต่อยี่สิบ แปลงสมุนไพรได้รับน้ำในปริมาณที่เท่าๆกันรวมถึงต้นพุทราและเกาลัดที่อยู่ใกล้ๆด้วย

“โตขึ้น ต้องโตให้มากกว่านี้!” หวังเย้ารดน้ำไปพร้อมกับพูดไปด้วย

เมื่อเขาทำทุกอย่างเรียบร้อย พระอาทิตย์ก็ขึ้นสูงแล้ว

“ซานเซียน ได้เวลานายทำงานแล้ว”

เขาเดินรอบๆแปลงสมุนไพรหลายครั้งและกลับบ้าน

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เขาได้นำของขวัญไปให้กับผู้ปลูกสมุนไพรจีนที่อยู่ใกล้ๆ  เขาเป็นชายวัย40กว่า เขาเป็นคนอบอุ่น เขาได้บอกทุกเรื่องที่เขารู้ให้หวังเย้าฟัง และเขาก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากยิ้มอย่างช่วยไม่ได้เมื่อได้ยินว่าหวังเย้าต้องการเพิ่มผลผลิตของซิลเวิร์ทภายในหนึ่งเดือน

“ความเป็นไปได้มันน้อยมาก คุณต้องใช้เวลาสองปีเพื่อปลูกซิลเวิร์ทถึงจะสามารถเพิ่มผลผลิตได้ มันเป็นไปไม่ได้ที่จะเพิ่มผลผลิตภายในหนึ่งเดือนนอกจากว่าคุณจะใช้ฮอร์โมนบางชนิด แต่มันก็อาจจะมีผลกับคุณภาพของมัน มันจะทำให้คุณเสียมากกว่าได้”

“โอเค ขอบคุณครับ” หวังเย้าทิ้งเบอร์โทรของเขาเอาไว้และจากไปอย่างรวดเร็ว

ผู้ปลูกสมุนไพรรายที่สองที่เขาไปเยี่ยมไม่ได้ใจกว้างเหมือนคนเเรก เขาไม่ต้องการพูดอะไรมากมายกับหวังเย้า หวังเย้าไม่ได้อยู่ที่นั้นนานและเขาได้ขอตัวกลับด้วยความสุภาพ

ฉันคิดว่าเหรียญมักมีสองด้านเสมอ

ทั้งหมดในเช้านี้ เขาได้ไปเยี่ยมผู้ปลูกสมุนไพรสามราย

ในตอนกลางวัน พี่สาวได้โทรมาหาเขา

“นายไปไหนมา? วันนี้นายได้เข้าเมืองไหม?”

“ผมอยู่ในเมือง ผมแค่เดินไปรอบๆเมืองเท่านั้น”

“มากินข้าวกัน ฉันจะรอนาย”

หวังเย้าต้องการปฏิเสธพี่สาวของเขา แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ล้มเหลว เขาจึงต้องเข้าเมือง เหลียนชานเป็นเขตที่เกิดขึ้นมากว่า50ปี ในระหว่างนั้น ได้เกิดการเปลี่ยนแปลงมากมาย เช่น การขยายถนนและการก่อสร้างตึกใหม่ๆ

ในมื้อกลางวัน หวังเย้าพยายามอย่างมากในการโกหกพี่สาวของเขา เขาได้ไปที่ร้านขายปุ๋ยเพื่อซื้อปุ๋ยอิทรีย์ที่เหมาะสำหรับการปลูกสมุนไพรมาสองกระสอบ เขากลับมาบ้านด้วยมอเตอร์พร้อมกับกระสอบเหล่านี้ แทนที่เขาจะตรงกลับบ้านเลยพ่อแม่ของเขาอาจจะโกรธถ้าพวกเขาเห็นปุ๋ยที่เขาซื้อมา ดังนั้นเขาจึงตรงไปที่เนินเขาเพื่อนำปุ๋ยไปไว้ที่แปลงสมุนไพรก่อน

เมื่อพักสักครู่ เขาก็เขาไปดูสมุนไพรในแปลงอีกครั้ง

เย้ พวกมันสูงขึ้น!

เขาพบว่าซิลเวิร์ทนั้นสูงขึ้นกว่าเดิมจากที่เขาเห็นในตอนเช้า เขาวัดขนาดของมันด้วยไม้บรรทัด และพบว่ามันยาวขึ้นถึงสามเซนติเมตรและยังเขียวขึ้นอีกด้วย สมุนไพรในแปลงนั้นยังดูมีชีวิตชีวามาก

มันเป็นเพราะน้ำแร่โบราณใช่ไหม?

เขาเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาและนำกาน้ำออกมาจากช่องเก็บของ เขาเปิดฝากาออกและเห็นว่าข้างในกาเหลือน้ำเพียงเล็กน้อย

น้ำแร่โบราณส่งผลอะไรได้บ้าง? เขาถามระบบ

‘น้ำแร่โบราณคือน้ำที่ได้ดูดซับเอาแก่นแท้มาจากภูเขาและแม่น้ำ มันช่วยเพิ่มอัตราการเขริญเติบโตของพืชและคนที่ดื่มมันจะมีสุขภาพที่ดีขึ้นและมีอายุที่ยืนยาวขึ้น’

แข็งแรงและอายุยืนขึ้น? นี้มันมีประโยชน์และให้ผลที่ดีมาก!

เมื่อมองไปที่กาน้ำ หวังเย้าตัดสินใจที่จะใช้รดน้ำสมุนไพรทุกวันแล้วแบ่งส่วนหนึ่งไว้สำหรับครอบครัวของเขา

อาห์ ต้นพุทราและเกาลัดดูอุดมสมบูรณ์ดี—ฉันจะรดน้ำแกอีกในอนาคต หวังเย้าตบเบาๆที่ต้นไม้ด้วยความพอใจ เมื่อเขาได้เซ็นสัญญาเช่าเนินเขาเเห่งนี้ มันก็ถูกรวมอยู่ในสัญญาด้วย เพราะมีต้นไม้ไม่กี่ต้นบนเนินเขาหนานชานแห่งนี้ พวกมันเป็นเพียงต้นไม้ธรรมดาที่ไม่มีประโยชน์และไม่มีราคา ดังนั้นเลขาของสำนักงานสาขานี้จึงเห็นด้วยที่จะมอบมันให้กับเขา