บทที่ 24 นี่เป็นสิ่งที่ฉันสามารถดูได้โดยไม่ต้องเสียเงินจริงๆ เหรอ?

บทที่ 24 นี่เป็นสิ่งที่ฉันสามารถดูได้โดยไม่ต้องเสียเงินจริงๆ เหรอ?

"ม้วนคัมภีร์สังเคราะห์อุปกรณ์ชื่อเดียวกัน"

"ผลลัพธ์: เมื่อใช้ม้วนคัมภีร์นี้ จะสามารถสังเคราะห์อุปกรณ์ที่มีชื่อเดียวกันสองชิ้นเข้าด้วยกัน อุปกรณ์ใหม่ที่ได้หลังจากการสังเคราะห์จะสามารถรวมหรือซ้อนทับคุณสมบัติของไอเทมตั้งต้นทั้งสองชิ้นได้"

"อุปกรณ์ชื่อเดียวกัน?"

ไป๋เนี่ยนถึงกับอึ้ง "เอา 'บางเฉียบ' กับ '0.01' มาผสมกันให้ได้บางกว่าเดิมงั้นเหรอ?!"

คำอธิบายของรางวัลช่างเป็นนามธรรมเหมือนเดิม

รวมถึง "พิมพ์เขียวการเรียนรู้ทักษะ · ประเภทใช้งานจริง" ตอนนี้ไป๋เนี่ยนมีรางวัลสองอย่างแล้วที่เขายังไม่รู้วิธีใช้ชั่วคราว

"ช่างเถอะ ไว้ค่อยศึกษารายละเอียดหลังจากออกจากดันเจี้ยนแล้วกัน"

ไป๋เนี่ยนเริ่มตระหนักได้ว่า รางวัลที่เขาสุ่มได้จากบ่อรางวัลทั้งสองดูเหมือนจะมีความเกี่ยวข้องกับแหล่งที่มาของแต้มต้นกำเนิดที่เขาได้รับ

ตัวอย่างเช่น การสุ่มครั้งแรกจากบ่อรางวัลด้านบวก ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับคุณลุงที่ไซต์ก่อสร้างคนนั้น

การสุ่มครั้งแรกจากบ่อรางวัลด้านลบก็ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น พิมพ์เขียวทักษะนั้นอาจมาจากมรดกตกทอดของผู้อ่านนิยายของเจ้าของร่างเดิม หรือไม่ก็มาจากเรื่องโม้ที่เขาเผลอพลั้งปากไปตอนคุยในกลุ่ม

นอกจากนี้ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเร็วๆ นี้ก็ดูเหมือนจะกำหนดของรางวัลในบ่อสุ่มด้วย

อย่างเช่น 'หน้ากากพันหน้า' ก็ได้มาจากการที่เขาแสร้งทำเป็นผู้เล่นต่อหน้าสวี่หว่านซาน

และตอนนี้ "ม้วนคัมภีร์สังเคราะห์อุปกรณ์ชื่อเดียวกัน" นี้ เงาร่างที่ถือขวานทำท่าจะจามเขาในบ่อรางวัลนั่น ดูๆ ไปก็คล้ายต้าจ้วงอยู่เหมือนกัน

"งั้นแสดงว่า ต่อไปฉันสามารถคาดเดาของรางวัลคร่าวๆ ได้จากสิ่งเหล่านี้สินะ?"

ไป๋เนี่ยนดีใจมาก

การค้นพบนี้มีประโยชน์ต่อเขาอย่างยิ่ง

"อืม เก็บแต้มด้านลบไว้ก่อน ตอนนี้ฉันแปลงร่างเป็น 'หุ่นเชิดกลไก' ได้ และมีพลังต่อสู้ระดับ E ขั้นต้นแล้ว เพราะงั้นตอนนี้ยังไม่จำเป็นต้องสุ่มอะไรเพิ่ม"

"ส่วนแต้มด้านบวก ดูเหมือนว่าการอัปเกรด 'วิชากลไกจูเสิน' (วิชากลไกเทวะ) ต่อไปจะคุ้มค่าที่สุดในตอนนี้"

ไป๋เนี่ยนครุ่นคิดเล็กน้อย

ในปัจจุบัน หากเขาสามารถปรับปรุงวัสดุที่ใช้ทำร่างหุ่นเชิดกลไกหลังแปลงร่างได้ เขาจะครอบครองพลังต่อสู้ระดับ 'ติง' ขั้นกลาง หากเสริมแกร่งต่อไป มันก็น่าจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องความปลอดภัยที่จะเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลแน่นอน

แม้เขาจะยังรู้อะไรไม่มากนัก แต่เขาก็เข้าใจหลักการที่ว่ายิ่งระดับสูง พลังก็ยิ่งแข็งแกร่ง

ยิ่งไปกว่านั้น วิชากลไกจูเสิน LV.2 ก่อนที่จะสร้างจิตสำนึกพื้นฐานที่คล้ายกับจิตวิญญาณเทพผ่านความศรัทธาของสิ่งมีชีวิตได้จริงๆ การควบคุมร่างกายก็ยังถือว่าค่อนข้างอ่อนแอ

ระดับหนึ่งคือเชี่ยวชาญสมบูรณ์ ระดับสองคือผสมผสานความเข้าใจของตนเองจนเหนือกว่าต้นฉบับ แล้วระดับสามจะเป็นแบบไหนกันนะ?

ไป๋เนี่ยนอยากรู้มาก

ระดับหนึ่งใช้ 10 แต้มด้านบวก ระดับสองใช้ 100 แต้มด้านบวก และระดับสามน่าจะเป็น 1000 แต่ละระดับเพิ่มขึ้นสิบเท่า

ตอนนี้เขาไม่จำเป็นต้องสุ่มอะไร การเอาแต้มมาลงตรงนี้จึงเหมาะเจาะพอดี

อย่างไรก็ตาม เขายังสามารถฟาร์มแต้มต้นกำเนิดต่อได้ในวันที่เหลือของดันเจี้ยน

หลังจากความแข็งแกร่งของหุ่นเชิดกลไกเพิ่มขึ้น ต่อให้เจอสถานการณ์ไม่คาดฝันอะไรอีก เขาก็น่าจะรับมือไหว

ยังไงซะ นี่ก็เป็นแค่ดันเจี้ยนระดับ E ขั้นต้น และตอนนี้เขาก็มีพลังระดับ 'ติง' แล้ว

ดันเจี้ยน · ศาลเจ้าเทพารักษ์ วันที่สามของการเอาชีวิตรอด

ไป๋เนี่ยนตื่นแต่เช้าตรู่เหมือนปกติ และพาทุกคนวิ่งออกกำลังกายยามเช้า

หลังจากฟาร์มแต้มต้นกำเนิดได้ระลอกหนึ่ง ไป๋เนี่ยนก็กลับมาที่ซากปรักหักพังของศาลเจ้าเทพารักษ์

แม้ทุกคนจะเพิ่งเข้าดันเจี้ยนเป็นครั้งแรก แต่ 'เป้าเป้าฉาหู' และ 'น่ายหว่อเหอ' ไม่ใช่คนธรรมดา และเตรียมตัวมาดีมาก

ในแง่ของน้ำและอาหาร ต่อให้ไม่นับอีกสามคน ของที่มีก็เพียงพอสำหรับทั้งห้าคนตลอดเจ็ดวัน

บวกกับพรอันประเสริฐของ 'ท่านเทพารักษ์' การผ่านภารกิจดันเจี้ยนจึงเป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้ว

ทว่า ปัญหาไม่ได้หมดไปเสียทีเดียว

ในช่วงบ่าย

เป้าเป้าฉาหูเดินเข้ามาหาไป๋เนี่ยนตามลำพัง—เพราะไป๋เนี่ยนช่างจ้อเหลือเกิน เพื่อฟาร์มแต้มต้นกำเนิด โดยอาศัยร่างหุ่นเชิดกลไกที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เขาจึงใส่โปรแกรม 'บทสนทนา' เข้าไปใน 'รูนขับเคลื่อนพฤติกรรม' ทำให้พูดไม่หยุดตลอด 24 ชั่วโมง

บวกกับ 'สถานะ' ของไป๋เนี่ยนที่เป็นอยู่ ทุกคนจึงรู้สึกรำคาญแต่ก็ไม่กล้าไม่ตอบรับ ทำได้เพียงหาข้ออ้างปลีกตัวออกห่างจากไป๋เนี่ยนไปสักหน่อย

"ท่านเทพารักษ์คะ"

เป้าเป้าฉาหูดูลังเลเล็กน้อย "ฉันขอให้ท่านช่วยหน่อยได้ไหมคะ?"

"เรื่องอะไรล่ะ?"

ไป๋เนี่ยนเริ่มสนใจ

เป้าเป้าฉาหูสูดหายใจเข้าลึกๆ หลายครั้ง ดูเหมือนจะสับสนในใจอย่างมาก แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

ผ่านไปครู่หนึ่ง ราวกับทำใจได้แล้ว เธอยื่นถั่วทองคำหนึ่งกำมือด้วยสองมืออย่างนอบน้อม และพูดด้วยเสียงแผ่วเบาเหมือนยุงบิน "โอ้ ท่านเทพารักษ์ นี่คือเครื่องบรรณาการแด่ท่าน ท่านช่วย... ท่านช่วยไปเข้าห้องน้ำเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหมคะ?"

"???"

ไป๋เนี่ยนตกใจจนหลุดปากออกมา "มีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วยเหรอ?!"

บ้าเอ๊ย ปกติเขาต้องเสียเงินดูฉากแบบนี้ แต่วันนี้กลับมีคนจ้างให้ดู! สมกับเป็นเศรษฐินี รสนิยมช่างมีเอกลักษณ์จริงๆ ฮิฮิฮิ~

เป้าเป้าฉาหูอายจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้

คนอื่นเป็นผู้ชาย พวกเขาสามารถหาที่ลับตาคนแถวภูเขาร้างนี้เพื่อปลดทุกข์ได้ง่ายๆ—ดันเจี้ยนนี้มันกันดารเกินไป เงื่อนไขจำกัด จะมาพิถีพิถันมากก็ไม่ได้

แต่... แต่เป้าเป้าฉาหูเป็นผู้หญิงนะ!

ถ้ามีภัยคุกคามถึงชีวิตจริงๆ เธอก็คงไม่เรื่องมากหรอก แต่ประเด็นคือตอนนี้พวกเขามีพร้อมทุกอย่างที่จะผ่านดันเจี้ยนไปได้อย่างปลอดภัย—ในสถานการณ์แบบนี้ ความยางอายแบบคนยุคใหม่ของเป้าเป้าฉาหูจึงยังทำงานอยู่

เธออั้นมาสามวันแล้ว และอั้นต่อไปไม่ไหวจริงๆ

ตลอดสามวันที่ผ่านมา พวกซอมบี้จะออกมาเดินลาดตระเวนและเต้นเยาะเย้ยเป็นระยะๆ ในเวลาที่คาดเดาไม่ได้เลย

เป้าเป้าฉาหูเองก็ไม่กล้าออกห่างจากบริเวณศาลเจ้าเทพารักษ์

เธอกังวลใจที่จะขอให้เพื่อนร่วมทีมไปเป็นเพื่อน

แม้เทพารักษ์องค์นี้จะมีนิสัยแปลกๆ อยู่บ้าง แต่การกระทำก็ถือว่ามีเมตตา ขนาดซอมบี้ยังยอมให้มาป้วนเปี้ยนได้ แสดงให้เห็นถึงจิตใจที่กว้างขวาง

ยิ่งไปกว่านั้น ในหมู่ซอมบี้ก็มีซอมบี้ผู้หญิง ในฐานะเทพเจ้า ท่านเทพารักษ์คงเคยเห็นอะไรต่อมิอะไรมาหมดแล้ว

อีกอย่าง ถ้ามีท่านเทพารักษ์คอยดูอยู่ เพื่อนร่วมทีมคนอื่นก็คงไม่กล้าคิดมิดีมิร้าย

ดังนั้น หลังจากไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วน เป้าเป้าฉาหูจึงตัดสินใจเช่นนี้

"ฉันรู้ว่าคำขอนี้อาจจะดูล่วงเกินไปบ้าง แต่ว่า..."

"ไปกันเถอะ!"

ไป๋เนี่ยนลุกขึ้นยืนทันที "จะให้ข้าขุดหลุมให้ด้วยไหม?"

"คะ?"

เป้าเป้าฉาหูอึ้งไป

ไป๋เนี่ยนตบหน้าอกเสียงดังป้าบ "ไม่ต้องห่วง มีเทพองค์นี้อยู่ เจ้าอยากจะปลดทุกข์ตรงไหนก็ได้ตามสบาย!"

"???"

เป้าเป้าฉาหูรู้สึกทะแม่งๆ แต่ความต้องการอันเร่งด่วนทำให้เธอมองข้ามเรื่องหยุมหยิมไป

ครู่ต่อมา ฟังเสียงน้ำไหลซู่ซ่าและมองดูความขาวนวลเนียน ไป๋เนี่ยนถอนหายใจ "นี่เป็นสิ่งที่ฉันดูได้ฟรีๆ จริงๆ เหรอเนี่ย?"

ใบหน้าของเป้าเป้าฉาหูแดงก่ำ แต่ไม่มีใครเห็นเพราะเธอสวมหน้ากาก 'ปลาหัวเขียว' อยู่

ไป๋เนี่ยนเดาะลิ้น พูดด้วยน้ำเสียงเสียดายเล็กน้อย "แต่น่าเสียดาย ที่ข้าไม่มีกิเลสทางโลกแบบนั้นอีกแล้ว"

ในร่างหุ่นเชิดกลไก เขาไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขอีกต่อไป ย่อมไม่หวั่นไหวกับภาพตรงหน้า

หัวใจของไป๋เนี่ยนในตอนนี้ดุจเหล็กกล้าที่ผ่านการชุบแข็ง ไร้ซึ่งระลอกคลื่นแห่งอารมณ์

เขาแค่รู้สึกว่ามันน่าสนใจดีที่ได้ดู

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง ไป๋เนี่ยนก็ไม่ได้ทำเกินเลยไปนัก เขาถอยหลังไปสองสามก้าวแล้วหันหลังให้

เป้าเป้าฉาหูถอนหายใจโล่งอก ท่านเทพารักษ์องค์นี้จิตใจดีจริงๆ แม้เผ่าพันธุ์จะต่างกัน แต่ท่านก็ยังคำนึงถึงความยางอายของเธอ...

"รีบๆ ทำให้เสร็จซะ ข้าเริ่มแสบตาแล้ว"

เป้าเป้าฉาหู: "???"

"ได้รับแต้มต้นกำเนิด +1 (ด้านลบ)"

"ได้รับ..."