บทที่ 18 สุ่มรางวัลจากตู้บวกครั้งแรก!

บทที่ 18 สุ่มรางวัลจากตู้บวกครั้งแรก!

บรรยากาศในทีมตึงเครียดขึ้นเล็กน้อย แต่แต้มต้นกำเนิดของไป๋เนี่ยนยังคงหลั่งไหลเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

ไป๋เนี่ยนรู้สึกพอใจกับเรื่องนี้มาก

แต่ขืนปล่อยไว้แบบนี้คงไม่ดี—พวก 'ซอมบี้' ยังคงล้อมรอบพวกเขาอยู่

ไป๋เนี่ยนจะแอบหนีไป 'จ่ายค่าตอบแทน' คนเดียวก็คงไม่สะดวก

"ในเมื่อยังมีเวลา งั้นเรามากำจัดซอมบี้พวกนี้ก่อนดีกว่า จะปล่อยให้พวกมันล้อมเราอยู่แบบนี้คงไม่ดี มีรูปปั้นเทพเจ้าภูเขาอยู่ตรงนี้ พวกมันไม่กล้าขยับตัวหรอก"

"ได้"

ไน่เหอพยักหน้าเสียงขรึม แล้วหยิบกล่องโลหะสีดำขนาดครึ่งตัวคนออกมาอีกครั้ง

หลังจากปรับเปลี่ยนกลไกเล็กน้อย กล่องดำก็เปลี่ยนรูปกลายเป็นเลื่อยไฟฟ้าที่ดูน่าเกรงขาม โดยกระสุนพิเศษที่บรรจุอยู่ภายในทำหน้าที่เป็นเชื้อเพลิงขับเคลื่อน

กาน้ำชาฟองสบู่สะบัดข้อมือเบาๆ มีดสั้นอันวิจิตรปรากฏขึ้นในมือ เสียงหึ่งๆ ดังแว่วออกมา ใบมีดอันคมกริบสั่นสะเทือนด้วยความถี่สูงจนมองเห็นขอบมีดเป็นภาพเบลอๆ

ไม่ต้องบอกก็รู้ นี่คงเป็นอาวุธราคาแพงระยับที่เธอซื้อมาเตรียมไว้ก่อนเข้าดันเจี้ยนแน่ๆ

ไป๋เนี่ยนมองอาวุธของไน่เหอกับกาน้ำชาฟองสบู่ด้วยความอิจฉาตาร้อน

เขาไม่ใช่ผู้เล่น ไม่มีช่องเก็บของแบบผู้เล่น ตอนนี้ทั้งเนื้อทั้งตัวเขามีแค่หน้ากากพันหน้าที่สวมอยู่ ถั่วทองคำกำมือหนึ่งที่กาน้ำชาฟองสบู่ให้มา แล้วก็สมาร์ทโฟนรุ่นราคาถูก นอกนั้นก็มีแค่ของยาวๆ อีกชิ้นเดียวเท่านั้น

ถึงจะรู้ว่ารูปปั้นเทพเจ้าภูเขามีปัญหา เขาก็ทำได้แค่อุ้มมันไว้ ไม่งั้นป่านนี้คงเก็บเข้ากระเป๋าไปนานแล้ว

อาวุธของกาน้ำชาฟองสบู่และไน่เหอทรงพลังอย่างเหลือเชื่อ ตัดหัวซอมบี้ได้โดยแทบไม่มีแรงต้าน คมมีดผ่านไปที่ไหน ร่างกายก็ขาดสะบั้นทันที

แม้ภาพการตัดหัวจะดูน่าสะอิดสะเอียนไปหน่อย แต่คนพวกนี้ตายไปนานแล้ว เลือดก็แห้งกรังไปหมดแล้ว แถมภายใต้ 'แรงกดดัน' ของรูปปั้นเทพเจ้าภูเขา พวกมันก็ไม่คิดต่อสู้ขัดขืนในระยะที่กำหนด ขอแค่ก้าวผ่านความกลัวในใจไปได้ การจัดการพวกมันก็ไม่ใช่เรื่องยาก

อีกสามคนที่เหลือยืนทำตัวไม่ถูก

ต้าจวงเคยพกขวานดับเพลิงมาแต่ก็ทำหายไปแล้ว ตอนนี้มือเปล่า ได้แต่ยืนมองตาปริบๆ

เสี่ยวฟางหยิบกระทะออกมา มองซอมบี้ที่ร่างกายเน่าเปื่อยไปครึ่งแถบ ลังเลอยู่นานแต่ก็ทำใจทุบไม่ลง

เซิ่งจิงซวีหยิบมีดปอกผลไม้ออกมา กวัดแกว่งไปมาแก้เก้อ รู้สึกเขินๆ เลยเก็บเข้าที่เดิม

ไป๋เนี่ยนจ้องมองหน้าจอระบบอย่างใจจดใจจ่อ

แม้บันทึกรายรับแต้มต้นกำเนิดจะไม่บอกชื่อ แต่ก็บอกประเภทอารมณ์ได้

แต้มที่ได้มาใหม่มีทั้งบวกและลบ แต่ที่น่าสนใจคือ ไม่มีแต้มอารมณ์จำพวก 'โกรธ' 'กลัว' หรือ 'อาฆาต' เลยแม้แต่น้อย

ก็แน่ล่ะ สร้างภาพลักษณ์มาซะขนาดนี้ ถึงขั้นยอม 'รับโทสะของท่านเทพภูเขาแทนเพื่อนร่วมทีม' ขนาดนี้ ใครมันจะไปโกรธลงล่ะจริงไหม?

แถมยังมีแต้ม 'ยินดี' ปนมาไม่น้อย

ไป๋เนี่ยนขี้เกียจไปสนใจว่าใครจะ 'ยินดี' อะไร ยังไงเขาก็ได้กำไรเห็นๆ

ส่วนพวก 'ซอมบี้'...

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ซอมบี้ที่ไม่ยอมขัดขืนเพราะโดน 'แรงกดดัน' จากรูปปั้นเทพเจ้าภูเขา ก็ถูกสังหารจนเกลี้ยง เหลือทิ้งไว้เพียงซากศพเกลื่อนพื้น สองคนที่ลงมือหนักสุดก็สภาพดูมอมแมมไปตามระเบียบ

"เอาล่ะ ได้เวลาที่ฉันต้องไปแล้ว ให้ท่านเทพเจ้าภูเขารอนานๆ คงไม่ดี"

"..."

ทุกคนเงียบกริบ ไม่มีใครรู้จะพูดอะไรในสถานการณ์แบบนี้ มีเพียงแต้มต้นกำเนิดด้านบวกที่ยังคงเด้งรัวๆ บนหน้าจอ จนเกือบจะทะลุหลัก 1,600 แต้มแล้ว

ไป๋เนี่ยนยิ้ม "ไม่ต้องห่วง จำได้ไหม? ฉันมันพวกรุ่นเก๋า มีวิธีเอาตัวรอดอยู่แล้ว ไม่ตายง่ายๆ หรอก

เพียงแต่ว่า บางทีภารกิจรอบนี้พวกนายอาจจะไม่เจอฉันอีกแล้ว เพราะสัญญาที่ให้ไว้กับท่านเทพเจ้าภูเขามันค่อนข้าง..."

"นายต้องรอดกลับมานะ!" ไน่เหอพูดอย่างจริงจัง "หน่วยเสินหลัวต้องการคนเก่งๆ แบบนาย!"

คนที่ยอมออกหน้าปกป้องเพื่อนร่วมทีมที่เพิ่งเจอกัน โดยไม่ห่วงความปลอดภัยของตัวเอง ไม่ว่าจะมีที่มาที่ไปแบบไหน ย่อมไม่ใช่คนเลวแน่นอน

หน่วยเสินหลัวต้องการคนแบบนี้แหละ

"อืม ถ้าจบภารกิจนี้ไปได้ ฉันจะไปเข้าหน่วยเสินหลัวแน่นอน!" ไป๋เนี่ยนรับคำ

เขาอยากเข้าหน่วยเสินหลัวจริงๆ นะ สวัสดิการดีเวอร์ มีประกันสังคม กองทุนสำรองเลี้ยงชีพ แถมเงินอุดหนุนอีกเพียบ งานมั่นคงชัดๆ!

เสียดายแค่อย่างเดียว คือเขาไม่ได้รับภารกิจดันเจี้ยนมาด้วยนี่สิ

หลังจากนั้น ไป๋เนี่ยนก็บอกให้ทุกคนออกไปก่อน เขาต้องการเวลาส่วนตัวกับท่านเทพเจ้าภูเขา

พอได้ยินแบบนั้น แต่ละคนก็มีความคิดต่างกันไป แต่ก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมา—ไม่มีใครสงสัยในตัวไป๋เนี่ยนอีกแล้ว

เวลาผ่านไปไม่ถึงวันตั้งแต่ดันเจี้ยนเปิด แต่พวกเขาเจอเรื่องราวหนักหนาสาหัสมามาก ทั้งกายและใจอ่อนล้าเต็มที ต่อให้มีอะไรไม่ชอบมาพากล ตอนนี้ก็คงสังเกตไม่เห็นหรอก

พอทุกคนออกไปจนหมด ไป๋เนี่ยนก็นั่งขัดสมาธิลงตรงหน้ารูปปั้นเทพเจ้าภูเขาอย่างกระตือรือร้น ถูมือไปมา "เอาล่ะ ตอนนี้เหลือแค่เราสองคนแล้ว ขอสุ่มรางวัลก่อน แล้วค่อยมาดูกันว่าแกคือตัวอะไรกันแน่!"

"ระบบ สุ่มรางวัล ตู้สุ่มด้านบวก!"

วินาทีต่อมา—

แต้มต้นกำเนิดด้านบวกหนึ่งพันแต้มถูกใช้ไป

ตู้สุ่มด้านบวกมีโทนสีฟ้าขาวดูสบายตา ต่างจากสไตล์มืดมนของตู้สุ่มด้านลบอย่างสิ้นเชิง

ไม่มีวังวนดูดกลืนร่าง แต่ท่ามกลางหมอกควันจางๆ ไป๋เนี่ยนรู้สึกเหมือนหลุดเข้าไปในโลกสีฟ้าขาว สิ่งของรอบข้างดูเลือนราง มีเพียงเงาร่างสิบกว่าร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้าเท่านั้นที่พอมองเห็นได้ชัดเจน

เงาร่างเหล่านี้ไม่ได้ดูดุร้ายเกรี้ยวกราดเหมือนในตู้สุ่มด้านลบ นอกจากจะไม่พูดไม่จาแล้ว ยังแผ่บรรยากาศเงียบสงบออกมาอีกด้วย

ขณะที่เขากำลังสงสัย จู่ๆ เงาร่างหนึ่งก็ก้าวออกมาข้างหน้า ดูเหมือนจะมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า ยื่นมือมาทางไป๋เนี่ยน

"พ่อหนุ่ม ทำได้ดีมาก แต่ร่างกายอ่อนแอไปหน่อยนะ ต้องหมั่นออกกำลังกายบ้าง"

ในภวังค์ ไป๋เนี่ยนเหมือนได้ยินเสียงใครบางคนพูดขึ้น

แล้วการสุ่มก็จบลง—

【ยินดีด้วย คุณได้รับ 'การเสริมแกร่งร่างกาย' * 1】

หน้าจอการสุ่มหายไป กระแสความอบอุ่นพลันปรากฏขึ้นในร่างกายของไป๋เนี่ยน ไหลเวียนไปทั่วร่าง ฟื้นฟูพละกำลังที่ร่อยหรอให้กลับมาเต็มเปี่ยมอย่างรวดเร็ว แถมยังรู้สึกว่าร่างกายแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

กระบวนการเสริมแกร่งเป็นไปอย่างนุ่มนวล สบายตัวจนไป๋เนี่ยนแทบจะครางออกมา

ไม่นานการเสริมแกร่งก็สิ้นสุดลง ไป๋เนี่ยนไม่รู้ว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้นแค่ไหน แต่รู้สึกได้ชัดเจนว่าสมรรถภาพร่างกายดีขึ้นมาก

ไป๋เนี่ยนลองใช้มือข้างเดียวยกรูปปั้นเทพเจ้าภูเขาขึ้นมา

ไม่รู้สึกหนักเลยสักนิด

"น่าจะ... แข็งแกร่งขึ้นเท่าตัวเลยมั้ง?"

ไป๋เนี่ยนเลิกเสื้อขึ้นดู พบว่ากล้ามหน้าท้องขึ้นเป็นลอนสวยงาม

"รางวัลจากตู้สุ่มด้านบวกนี่ดีใช้ได้เลยแฮะ!"

ตาของไป๋เนี่ยนเป็นประกาย

น่าเสียดายที่ตอนนี้สุ่มได้แค่ครั้งเดียว แต่อีกไม่นานคงได้สุ่มอีก

ตอนนี้ 'เพื่อนร่วมทีม' ยังคงส่งแต้มต้นกำเนิดมาให้เขาเรื่อยๆ

แต้มต้นกำเนิดด้านบวกคงเหลือ: 714

จากนั้นไป๋เนี่ยนก็หันไปสุ่มตู้ด้านลบอีกครั้ง

วังวนสีดำแดงที่คุ้นเคยดูดกลืนเขาเข้าไป ตามมาด้วยบรรยากาศกดดันชวนอึดอัดเหมือนเดิม

เงาร่างสีดำแดงยกขาขึ้นเตะ ภาพตรงหน้าแตกกระจาย—

"คิดว่าจะเรียนได้จริงเรอะ?!"

【ยินดีด้วย คุณได้รับ 'พิมพ์เขียวเรียนรู้สกิล · ประเภทฟังก์ชัน' * 1】

ไป๋เนี่ยนสูดปากเบาๆ คิดในใจว่าสุ่มกี่ทีตู้ด้านลบก็ยังกดดันไม่เปลี่ยน

กดดันไม่ว่า ของรางวัลยังด่าคนได้อีก—เหลือเชื่อจริงๆ!

เขาตรวจสอบรางวัลชิ้นใหม่—

【พิมพ์เขียวเรียนรู้สกิล · ประเภทฟังก์ชัน】

【ผล: สามารถเลือกเรียนรู้สกิลประเภท 'ฟังก์ชัน' ได้หนึ่งอย่าง หลังจากเรียนรู้แล้ว สามารถเพิ่มความชำนาญได้ผ่านการฝึกฝน (หมายเหตุ: สกิลที่ได้จากพิมพ์เขียวเรียนรู้ สามารถเพิ่มความชำนาญได้จากการฝึกฝนเท่านั้น ไม่สามารถใช้แต้มต้นกำเนิดอัปเกรดได้!)】

【คำโปรย: ความพยายามนั้น โดยตัวมันเองก็เป็นเรื่องไร้สาระอยู่แล้ว】

"คำโปรยนี่หมายความว่าไง? แล้วอะไรคือ 'ฟังก์ชัน'?"

ไป๋เนี่ยนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ไม่เข้าใจ

เขาลองใช้พิมพ์เขียวนี้เรียนรู้วิชาเชื้อไฟ แต่ไม่สำเร็จ

"ช่างเถอะ เดี๋ยวค่อยศึกษาทีหลัง"

ไป๋เนี่ยนหันไปมองรูปปั้นเทพเจ้าภูเขา

เขาเริ่มจากยกมือเคาะหน้าผากเทพเจ้าภูเขา ดัง 'ปึกๆ' ทึบๆ

จากนั้นไป๋เนี่ยนก็แนบหูฟังที่ตัวรูปปั้น

'การเสริมแกร่งร่างกาย' ที่เขาได้มานั้นครอบคลุมทุกด้าน ประสาทการได้ยินย่อมดีขึ้นด้วย

คราวนี้เขาได้ยินเสียงคล้ายเฟืองหมุนและกลไกขยับไปมาอย่างชัดเจน

คิดอยู่ครู่หนึ่ง ไป๋เนี่ยนก็หยิบก้อนหินแถวนั้นมาเคาะๆ ตีๆ รูปปั้นอีกรอบ

ไม่นาน ไป๋เนี่ยนก็พบว่าบริเวณฐานของรูปปั้นดูเหมือนจะมีช่องว่างอยู่

"ข้างในกลวง?"

หลังจากงมหาอยู่อีกพักใหญ่ ไป๋เนี่ยนก็เผลอไปกดโดนกลไกบางอย่างเข้า ฐานของรูปปั้นดีดเปิดออก แผ่นเหล็กขนาดเท่าหัวแม่มือร่วงลงมา

【ตรวจพบการสืบทอดสกิลระดับต้น ต้องการใช้แต้มต้นกำเนิด (ด้านบวก) 10 แต้มเพื่อเรียนรู้หรือไม่?】

"หืม?"

ไป๋เนี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง ทำไมรอบนี้ไม่ใช้พิมพ์เขียวเรียนรู้สกิล แต่กลับเป็นฟังก์ชันที่มีอยู่ในระบบตั้งแต่แรก?

ไป๋เนี่ยนเลือกเรียนรู้ทันทีโดยไม่ลังเล

แค่ 10 แต้มเอง ต่อให้มาอีกสิบสกิลก็เรียนไหว!

วินาทีต่อมา แต้มต้นกำเนิดถูกหักไป ความรู้จำนวนมากหลั่งไหลเข้าสู่สมอง แต่ไม่ได้สร้างภาระใดๆ ให้กับไป๋เนี่ยน

【ได้รับสกิล: กลไกเลี้ยงเทพ · LV.1 (max)】

สกิลนี้เป็นวิชากลไกชนิดหนึ่ง เรียนแล้วสามารถสร้างหุ่นเชิดกลไกได้ แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่สกิลที่ทรงพลังอะไรนัก เรียนปุ๊บก็ตันปั๊บ

แต่ไป๋เนี่ยนกลับงุนงงเล็กน้อย

เพราะบนหน้าต่างระบบ หลังคำว่า (max) ของสกิลนี้ กลับมีเครื่องหมาย '+' สว่างวาบอยู่

นี่มันหมายความว่ายังอัปเกรดต่อได้ชัดๆ!