บทที่ 68 - ***ข้ามไปบทต่อไปได้เลยครับ นี่เป็นข้อความจากผู้เขียนทั้งหมด ที่ต้องลงเพราะตอนมันจะไม่เรียงครับ***

บทที่ 68 - ละครสั้นช่วงเปิดขาย

มีสายเข้าที่มือถือ เป็นเธอที่โทรมา... ผมรับสาย

ในโทรศัพท์ เธอกำลังร้องไห้แล้วพูดกับผมว่า "ลืมฉันเถอะนะ เว้นแต่ว่า..."

หรือว่าเรื่องนี้ยังมีหวัง?

ผมถามเธออย่างตื่นเต้น "เว้นแต่ว่าอะไร?"

เธอพูดเสียงสั่นเครือ "เว้นแต่ว่านิยายเรื่องใหม่ของคุณจะมียอดสั่งซื้อตอนแรกถึง 1,000... ไม่อย่างนั้นเราเป็นไปไม่ได้! พ่อแม่ฉันก็ไม่ยอมด้วย!"

"คุณรู้ไหม? จริงๆ เมื่อคืนหลังจากวางสายไปแล้ว ฉันแอบมองคุณดื่มเหล้าสูบบุหรี่อยู่หลังม่าน ฉันร้องไห้ทั้งคืน ฉันเกลียด! ทำไมคุณถึงเป็นนักเขียนไส้แห้ง? ทำไมคุณถึงไม่มียอดสั่งซื้อแม้แต่ 100 เดียว? ทำไม?"

ผมกำโทรศัพท์แน่น พูดอย่างทั้งเครียดทั้งตื่นเต้น:

"คืนนี้หนังสือใหม่ผมจะเปิดขายแล้ว คุณรอผมอีกวันได้ไหม? เรื่องนี้ผมทุ่มเทสุดหัวใจ แถมพวกนักอ่านก็น่ารักมาก! พวกเขาแต่ละคนทั้งรวย ทั้งสูงทั้งหล่อ แฟนก็สวย! พวกเขาบอกว่า ขอแค่ผมเขียนเรื่องนี้ต่อไป ไม่เทกลางคัน พวกเขาจะอุดหนุนทุกตอน!"

เธอเงียบไปนาน ก่อนจะค่อยๆ พูดว่า:

"ก็ได้ ฉันจะรอคุณอีกวัน! อย่าทำให้ฉันผิดหวังอีกนะ"

...

...

...

[จบแล้ว]